ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਲੋਪਲੈਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਜ੍ਰੋਤ੍ਤਮਕਮ੍ਪਨੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰਸਦ੍ਮਕ੍ਸ਼ਪਣਂ ਸੁਘੋਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਦृਢਵੈਰਬਦ੍ਧਮ੍
ਉਥੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਵਜਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਡੂੰਘੀ ਵੈਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਿਮਰ੍ਦਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਧਾਵਤਾਂ ਚੈਵ ਵਿਨਿਘ੍ਨਤਾਂ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਬਭੂਵਾਮਰਦਾਨਵਾਨਾਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਕਾਲੇष੍ਵਿਵ ਸਾਗਰਾਣਾਮ੍
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਟਕਰਾਉਂਦੇ, ਮਾਰਦੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਵ੍ਰਣੈਰਜਸ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤਜਂ ਵਮਨ੍ਤਃ ਕੋਪੋਪਰਕ੍ਤਾ ਬਹੁਧਾ ਨਦਨ੍ਤਃ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤੇ ऽਸੁਰਪੁਂਗਵਾਸ਼੍ਚ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਮਹਦੁਦ੍ਗਿਰਨ੍ਤਃ
ਜਖਮਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਖੂਨ ਵਗਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਾਰ੍ਗਾਃ ਪੁਰੇ ਲੋਹਿਤਕਰ੍ਦਮਾਲਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣੇष੍ਟਕਾਸ੍ਫਾਟਿਕਭਿਨ੍ਨਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕृਤਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸੁਖੇਨ ਗਨ੍ਤੁਂ ਛਿਨ੍ਨੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਙ੍ਘ੍ਰਿਕਰਾਃ ਕਰਾਲਾਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਮੈਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਟੁੱਟੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਇੱਟਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਭਿਆਨਕ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਪਏ ਹੋਏ, ਰਾਹ ਸੌਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੋਪਾਵृਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ ਤੁ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਗਿਰਿਰ੍ਨਿਲੀਨਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਦ੍ਵਾਰਵਰਂ ਰਿਰਕ੍ਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਧਂ ਭਵੇਨਾਦ੍ਭੁਤਵਿਕ੍ਰਮੇਣ
ਫਿਰ ਤਾਰਕ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਜੋਕੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਗਤਾਂਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਞ੍ ਛਾਤਨ੍ ਮਹਾਨਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯਸਤ੍ਤ੍ਵਃ ਚਚਾਰ ਚਾਪ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗਰ੍ਵਦृਪ੍ਤਃ ਪੁਰਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਰਾਸ ਘੋਰਮ੍
ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਬਲ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਅਭਿਮਾਨੀ, ramparts 'ਤੇ ਆਏ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ।
ਤਤਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋਤ੍ਤਮਪਰ੍ਵਤਾਭੋ ਯਥਾਞ੍ਜਸਾ ਨਾਗ ਇਵਾਭਿਮਤ੍ਤਃ ਨਿਵਾਰਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਰਥਂ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਯਥਾਰ੍ਣਵਃ ਸਰ੍ਪਤਿ ਚਾਤਿਵੇਲਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੈਤ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ 'ਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ।
ਸ਼ੇषਃ ਸੁਧਨ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੇਵਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਯਃ ਸ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਸ਼੍ਚ ਤੇ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਾਭਿਗਤਾ ਗਤਾਜੌ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਯਥਾ ਵਾਯੁਵਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼, ਸੁਧਨਵ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਤੇ ਚਾਰ-ਮੁੰਹਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ — ਇਹ ਸਭ, ਤਾਰਕ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਿਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਸ਼ੇषੋ ਗਿਰੀਸ਼ਃ ਸਪਿਤਾਮਹੇਸ਼ਸ਼੍ ਚੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਮਾਣਃ ਸ ਰਥੇ ऽਮ੍ਬਰਸ੍ਥਃ ਬਿਭੇਦ ਸਂਧੀषੁ ਬਲਾਭਿਪਨ੍ਨਃ ਕੂਜਨ੍ਨਿਨਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰੋਤਿ ਘੋਰਾਨ੍
ਸ਼ੇਸ਼, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇਵ, ਬਹੁਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ।
ਏਕਂ ਤੁ ऋਗ੍ਵੇਦਤੁਰਂਗਮਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ ਪਦਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵृषਸ੍ਯ ਚੈਕਮ੍ ਤਸ੍ਥੌ ਭਵਃ ਸੋਦ੍ਯਤਬਾਣਚਾਪਃ ਪੁਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਙ੍ਗਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ
ਭਵ, ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਕ ਪੈਰ ਰਿਗਵੇਦ-ਘੋੜੇ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਦੂਜਾ ਵੱਛੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਦਾ ਭਵਪਦਨ੍ਯਾਸਾਦ੍ ਧਯਸ੍ਯ ਵृषਭਸ੍ਯ ਚ ਪੇਤੁਃ ਸ੍ਤਨਾਸ਼੍ਚ ਦਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪੀਡਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਵ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਦਬਾਅ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਵੱਛੇ ਦੇ ਥਣ ਤੇ ਦੰਦ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ, ਝੜ ਗਏ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਸ੍ਤਨਾ ਦਨ੍ਤਾ ਗਵਾਂ ਤਥਾ ਮੂਢਾਃ ਸਮਭਵਂਸ੍ਤੇਨ ਚਾਦृਸ਼੍ਯਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਥਣ ਤੇ ਦੰਦ ਸੁਸਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਐਸੇ ਹੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ੋ ਰੌਦ੍ਰਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਿਕੇ ਸੁਸਂਰੁਦ੍ਧੋ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਕੁਲਨਨ੍ਦਿਨਾ
ਤਾਰਕਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਪੂਪਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਬੜੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸ ਨਨ੍ਦੀ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਕ੍ਸ਼ਾ ਚਨ੍ਦਨਂ ਗਨ੍ਧਦੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਫੜ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜਹਾਰਾ ਚੰਦਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕੱਟਦਾ ਹੈ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧਹਤਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ੈਲਾਦਿਃ ਸ਼ਰਭੋ ਯਥਾ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਖਡ੍ਗਂ ਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਮ੍ ਆਦਾਯ ਚਿਛੇਦ ਚ ਨਨਾਦ ਚ ਤਤਃ ਸਿਂਹਰਵੋ ਘੋਰਃ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਭੈਰਵਃ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਕृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇ ਨਿषੂਦਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਫੜ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਫਿਰ ਉਥੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਤੇ ਭੈੜੀ ਸਾਂਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਪ੍ਰਮਥਾਰਸਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਦਿਤ੍ਰਸ੍ਵਨਮੇਵ ਚ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਃ ਸੁਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਂ ਮਯੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਵਾਜਾ-ਸਾਜਾ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੋਲ ਖੜਾ ਮਾਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਸਾ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬਹੁਵਦਨਵਤਾਂ ਕਿਮੇष ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭਿਨ੍ਨਸਾਗਰਾਭਃ ਵਦ ਵਚਨਂ ਤਡਿਨ੍ਮਾਲਿਨ੍ ਕਿਂ ਕਿਮ੍ ਏਤਦ੍ਗਣਪਾਲਾ ਯੁਯੁਧੁਰ੍ਯਯੁਰ੍ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਸ਼ੋਰ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੂੰਹ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ? ਦੱਸ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਕੀ ਗਣਪਾਲਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ?
ਇਤਿ ਮਯਵਚਨਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤਸ੍ਤਂ ਤਡਿਨ੍ਮਾਲੀ ਰਵਿਰਿਵਾਂਸ਼ੁਮਾਲੀ ਰਣਸ਼ਿਰਸਿ ਸਮਾਗਤਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਨਿਜਗਾਦੇਦਮ੍ ਅਰਿਂਦਮੋ ऽਤਿਹਰ੍षਾਤ੍
ਮਾਇਆ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਆਇਆ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਮਵਰੁਣਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ ਤਵ ਯਸ਼ਸੋ ਨਿਧਿਰ੍ਧੀਰ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਃ ਸਕਲਸਮਰਸ਼ੀਰ੍षਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤਪਤਿ ਹਿ ਤਾਰਕੋ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ
ਹੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦਾ ਚੋਟੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮृਦਿਤਮ੍ ਉਪਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਂ ਰਵਿਦੀਪ੍ਤਾਨਲਭੀषਣਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਹृषਿਤਸਕਲਨੇਤ੍ਰਲੋਮਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਸ੍ਤੋਯਮੁਚੋ ਯਥਾ ਨਦਨ੍ਤਿ
ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਹ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਇਤਿ ਸੁਹृਦੋ ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਡਿਮਾਲੇਃ ਸ ਮਯਃ ਸੁਵਰ੍ਣਮਾਲੀ ਰਣਸ਼ਿਰਸ੍ਯ੍ ਅਸਿਤਾਞ੍ਜਨਾਚਲਾਭੋ ਜਗਦੇ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਨਵੇਨ੍ਦੁਮਾਲਿਮ੍
ਦੋਸਤ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਕਾਲੀ ਅੰਜਨ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ ਤੇ ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨ੍ਨ ਨਃ ਕਾਲਃ ਸਾਧਿਤੁਂ ਹ੍ਯਵਹੇਲਯਾ ਕਰੋਮਿ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣੈਤਤ੍ ਪੁਰਂ ਵ੍ਯਸਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਹੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਸਮਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਗਣਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰਾਘਿष੍ਠਾਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਸੁਰੈਃ
ਫਿਰ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਤੇ ਮਾਇਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਯੇਨ ਯੇਨ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ ਮਾਲੀ ਯਾਤਿ ਮਯਸ਼੍ਚ ਸਃ ਤੇਨ ਤੇਨ ਪੁਰਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਪ੍ਰਹृਤੈਃ ਕृਤਮ੍
ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਗਏ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਯਮਵਰੁਣਮृਦਙ੍ਗਘੋषੈਃ ਪਣਵਡਿਣ੍ਡਿਮਜ੍ਯਾਸ੍ਵਨਪ੍ਰਘੋषੈਃ ਸਕਰਤਲਪੁਟੈਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਨਾਦੈਰ੍ ਭਵਮਭਿਪੂਜ੍ਯ ਤਦਾ ਸੁਰਾ ਅਵਤਸ੍ਥੁਃ
ਫਿਰ ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਡੋਲ-ਧੁਨ, ਪਣਵਾ ਤੇ ਡਿੰਡੀਮਾ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹੱਥ ਪਟਕਣ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਦਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭਵ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਦਿਤਿਜੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸੈਰ੍ ਵਿਭੁਃ ਅਭਿष੍ਟੁਤਃ ਸਤ੍ਯਰਤੈਸ੍ ਤਪੋਧਨੈਰ੍ ਯਥਾਸ੍ਤਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਿਗਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਅਸਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇ ਹਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਉਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਮਥਾਨ੍ਮਯਃ ਉਵਾਚ ਦਾਨਵਾਨ੍ਭੂਯੋ ਭੂਯਃ ਸ ਤੁ ਭਯਾਵृਤਾਨ੍
ਜਦ ਤਾਰਕਾ ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਮਾਇਆ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਭੋ ऽਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਧੁਨਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਬੋਧਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍ ਯਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਚੈਵ ਯੁष੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲੈਃ
ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾਵੋ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ—ਜੋ ਕੰਮ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਯਂ ਸਮੇष੍ਯਤੇ ਕਾਲੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ ਯਦੈਕਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਯਾ ਤਾਰਾ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਵੇਗਾ ਤੇ ਚੰਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਤਿੰਨੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।