ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਣਾਂ ਵਿਕृष੍ਟਾਨਾਂ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦਾਰੁਣਾ ਰਵਾਃ ਕਾਲਾਨੁਗਾਨਾਂ ਮੇਘਾਨਾਂ ਯਥਾ ਵਿਯਤਿ ਵਾਯੁਨਾ
ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਠੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਹੁਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਾ ਭੈषੀਃ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਮृਤੋ ਹ੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਹਰਾਸ਼ੁ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯਤ੍ਰ ਏਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਚੀਕਦੇ, 'ਡਰ ਨਾ! ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈਂ! ਤੁਰੇ ਫੱਟੇ ਮਾਰ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਆ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾ!'
ਗृਹਾਣ ਛਿਨ੍ਦ੍ਧਿ ਭਿਨ੍ਦ੍ਧੀਤਿ ਖਾਦ ਮਾਰਯ ਦਾਰਯ ਇਤ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮ੍ ਅਨੂਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੀਕਦੇ, 'ਫੜ! ਵੱਢ! ਤੋੜ! ਖਾ! ਮਾਰ! ਚੀਰ!' ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਖਡ੍ਗਾਪਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੁਦ੍ਗਰਚੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਦ੍ਬਾਹੁਭਿਰਾਹਤਾਃ
ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਗਦੇ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਸੂਦਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਚ੍ਛੂਲਵਿਦਾਰਿਤਾਃ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ਰਪੁष੍ਪਾਭਾਃ ਸਵਨਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਣਵਜਲੇ ਭੀਮਨਕ੍ਰਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲੇ
ਕਈ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਈ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਤੇ ਮਿੰਘਲੀਆਂ ਵਿਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵ੍ਯਸੁਭਿਃ ਸੁਨਿਬਦ੍ਧਾਙ੍ਗੈਃ ਪਤਮਾਨੈਃ ਸੁਰੇਤਰੈਃ ਸਂਬਭੂਵਾਰ੍ਣਵੇ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਜਲਾਮ੍ਬੁਦਨਿਸ੍ਵਨਃ
ਜੋ ਸਰੀਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਪਰ ਜਾਨ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਉਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਕਰਾ ਨਕ੍ਰਾਸ੍ਤਿਮਿਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਾਃ ਮਤ੍ਤਾ ਲੋਹਿਤਗਨ੍ਧੇਨ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਗਰਮੱਛ, ਸ਼ਾਰਕ ਤੇ ਮਿੰਘਲੀਆਂ, ਲਹੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ ਪਥਲ ਕਰ ਦਿਤਾ।
ਪਰਸ੍ਪਰੇਣ ਕਲਹਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਭੀਮਮੂਰ੍ਤਯਃ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੇ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਲੋਹਿਤਮ੍
ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਦੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ।
ਸਰਥਾਨ੍ ਸਾਯੁਧਾਨ੍ ਸਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਾਵृਤਾਨ੍ ਜਗ੍ਰਸੁਸ੍ਤਿਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਦ੍ਰਾਵਯਨ੍ਤੋ ਜਲੇਚਰਾਨ੍
ਸ਼ਾਰਕਾਂ ਨੇ ਜਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਮृਧਂ ਯਥਾਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਅਮ੍ਬਰੇ ऽਮ੍ਭਸਿ ਚ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਜਲੇਚਰਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਸੁਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਥਾ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਸਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੇ ਤਿਮਯਃ ਸਨਕ੍ਰਾਃ ਯਥੈਵ ਛਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੁ ਤਥੈਵ ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਵਿਭਿਨ੍ਨਦੇਹਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਮਥਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਾਰਕ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵੀ ਘੁੰਮਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਢਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਟੁੱਟੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵ੍ਰਣਾਨਨੈਰ੍ ਅਙ੍ਗਰਸਂ ਸ੍ਰਵਦ੍ਭਿਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਰ੍ਨਕ੍ਰਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲੈਸ਼੍ਚ ਕृਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰਦੇਸ਼ਃ ਸਰਕ੍ਤਤੋਯਃ ਸਮੁਦੀਰ੍ਣਤੋਯਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਥਲ ਪਥਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਮਿੰਘਲੀਆਂ, ਜ਼ਖਮਾਂ ਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਮ੍ਭੋਧਰਪਰ੍ਵਤਾਭਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਨਿਪੀਡ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਤਾ ਬਲੇਨ ਯੁਕ੍ਤੋ ऽਮਰਾਣਾਂ ਮਹਤਾ ਬਲੇਨ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਘਟਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥੋਤ੍ਤਰਂ ਸੋ ऽਨ੍ਤਰਜੋ ਹਰਸ੍ਯ ਬਾਲਾਰ੍ਕਜਾਮ੍ਬੂਨਦਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਣਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਮਥਾਰੁਰੋਹ ਵृਦ੍ਧੋ ऽਸ੍ਤਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਕਃ
ਫਿਰ ਸਕੰਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਨਵੇਂ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਸੂਰਜ ਅੱਠ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।
ਯਮਸ਼੍ਚ ਵਿਤ੍ਤਾਧਿਪਤਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵੋ ਦਣ੍ਡਾਨ੍ਵਿਤਃ ਪਾਸ਼ਵਰਾਯੁਧਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਰਿਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਤੋ ਨਿਰੁਦ੍ਧਮ੍
ਯਮ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੰਡ ਤੇ ਪਾਸ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਏ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਕ੍ਸ਼ਾਰਿਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਪਨਾਯੁਤਾਭਃ ਸ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਦੇਵਰਥੇਨ ਦੇਵਃ ਤਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦ੍ਵਾਰਮਰੇਃ ਪੁਰਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾਵਤਸ੍ਥੌ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਃ
ਦਕਸ਼ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨ ਰਥ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ, ਉਸ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੁਙ੍ਗਾਨਿ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਸਗੋਪੁਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਨਿ ਕੈਲਾਸਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭਾਣਿ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਰੂਪਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਵਰੁਦ੍ਧਾ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਮੇਘਾ ਇਵ ਚਾਸ਼੍ਮਵਰ੍षਾਃ
ਉੱਚੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਗੇਟਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਨੇ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਾਤ੍ਯ ਚੋਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਗृਹਾਣਿ ਤੇषਾਂ ਸਸ਼ੈਲਮਾਲਾਸਮਵੇਦਿਕਾਨਿ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਕਾਲਾਮ੍ਬੁਦਾਭਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵਿਨੇਦੁਃ
ਪ੍ਰਮਥਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਤੇ ਵੇਦੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਖਾੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ।
ਰਕ੍ਤਾਨਿ ਚਾਸ਼ੇषਵਨੈਰ੍ਯੁਤਾਨਿ ਸਾਸ਼ੋਕਖਣ੍ਡਾਨਿ ਸਕੋਕਿਲਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਹੇ ਨਾਥ ਪਿਤਃ ਸੁਤੇਤਿ ਭ੍ਰਾਤੇਤਿ ਕਾਨ੍ਤੇਤਿ ਪ੍ਰਿਯੇਤਿ ਚਾਪਿ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਗृਹੇषੁ ਨਾਰ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨਾਰ੍ਯਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਃ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ, ਬੇਅੰਤ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਦੁੱਖੀ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ, 'ਹੇ ਮਾਲਕ! ਪਿਤਾ! ਪੁੱਤ! ਭਰਾ! ਪ੍ਰੀਤਮ! ਪਿਆਰੇ!' — ਜਦ ਘਰ ਉਖਾੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਣਉਚਿਤ ਰੋਣ-ਚੀਖਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਕਲਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਪ੍ਰਾਣਨਾਸ਼ੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧਮਤਿਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ਸਾਗਰਤੁਲ੍ਯਵੇਗਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਕੋਪਵृਤਾਃ ਪ੍ਰਤੀਯੁਃ
ਜਦ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜੰਗ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਲੋਪਲੈਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਜ੍ਰੋਤ੍ਤਮਕਮ੍ਪਨੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰਸਦ੍ਮਕ੍ਸ਼ਪਣਂ ਸੁਘੋਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਦृਢਵੈਰਬਦ੍ਧਮ੍
ਉਥੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਵਜਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਡੂੰਘੀ ਵੈਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਿਮਰ੍ਦਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਧਾਵਤਾਂ ਚੈਵ ਵਿਨਿਘ੍ਨਤਾਂ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਬਭੂਵਾਮਰਦਾਨਵਾਨਾਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਕਾਲੇष੍ਵਿਵ ਸਾਗਰਾਣਾਮ੍
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਟਕਰਾਉਂਦੇ, ਮਾਰਦੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਵ੍ਰਣੈਰਜਸ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤਜਂ ਵਮਨ੍ਤਃ ਕੋਪੋਪਰਕ੍ਤਾ ਬਹੁਧਾ ਨਦਨ੍ਤਃ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤੇ ऽਸੁਰਪੁਂਗਵਾਸ਼੍ਚ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਮਹਦੁਦ੍ਗਿਰਨ੍ਤਃ
ਜਖਮਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਖੂਨ ਵਗਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਾਰ੍ਗਾਃ ਪੁਰੇ ਲੋਹਿਤਕਰ੍ਦਮਾਲਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣੇष੍ਟਕਾਸ੍ਫਾਟਿਕਭਿਨ੍ਨਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕृਤਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸੁਖੇਨ ਗਨ੍ਤੁਂ ਛਿਨ੍ਨੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਙ੍ਘ੍ਰਿਕਰਾਃ ਕਰਾਲਾਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਮੈਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਟੁੱਟੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਇੱਟਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਭਿਆਨਕ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਪਏ ਹੋਏ, ਰਾਹ ਸੌਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੋਪਾਵृਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ ਤੁ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਗਿਰਿਰ੍ਨਿਲੀਨਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਦ੍ਵਾਰਵਰਂ ਰਿਰਕ੍ਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਧਂ ਭਵੇਨਾਦ੍ਭੁਤਵਿਕ੍ਰਮੇਣ
ਫਿਰ ਤਾਰਕ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਜੋਕੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਗਤਾਂਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਞ੍ ਛਾਤਨ੍ ਮਹਾਨਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯਸਤ੍ਤ੍ਵਃ ਚਚਾਰ ਚਾਪ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗਰ੍ਵਦृਪ੍ਤਃ ਪੁਰਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਰਾਸ ਘੋਰਮ੍
ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਬਲ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਅਭਿਮਾਨੀ, ramparts 'ਤੇ ਆਏ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ।
ਤਤਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋਤ੍ਤਮਪਰ੍ਵਤਾਭੋ ਯਥਾਞ੍ਜਸਾ ਨਾਗ ਇਵਾਭਿਮਤ੍ਤਃ ਨਿਵਾਰਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਰਥਂ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਯਥਾਰ੍ਣਵਃ ਸਰ੍ਪਤਿ ਚਾਤਿਵੇਲਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੈਤ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ 'ਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ।
ਸ਼ੇषਃ ਸੁਧਨ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੇਵਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਯਃ ਸ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਸ਼੍ਚ ਤੇ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਾਭਿਗਤਾ ਗਤਾਜੌ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਯਥਾ ਵਾਯੁਵਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼, ਸੁਧਨਵ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਤੇ ਚਾਰ-ਮੁੰਹਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ — ਇਹ ਸਭ, ਤਾਰਕ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਿਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਸ਼ੇषੋ ਗਿਰੀਸ਼ਃ ਸਪਿਤਾਮਹੇਸ਼ਸ਼੍ ਚੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਮਾਣਃ ਸ ਰਥੇ ऽਮ੍ਬਰਸ੍ਥਃ ਬਿਭੇਦ ਸਂਧੀषੁ ਬਲਾਭਿਪਨ੍ਨਃ ਕੂਜਨ੍ਨਿਨਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰੋਤਿ ਘੋਰਾਨ੍
ਸ਼ੇਸ਼, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇਵ, ਬਹੁਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ।
ਏਕਂ ਤੁ ऋਗ੍ਵੇਦਤੁਰਂਗਮਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ ਪਦਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵृषਸ੍ਯ ਚੈਕਮ੍ ਤਸ੍ਥੌ ਭਵਃ ਸੋਦ੍ਯਤਬਾਣਚਾਪਃ ਪੁਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਙ੍ਗਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ
ਭਵ, ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਕ ਪੈਰ ਰਿਗਵੇਦ-ਘੋੜੇ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਦੂਜਾ ਵੱਛੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਖੜਾ ਸੀ।