ਮਘਵਾ ਤੁ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਤਾਨਸੁਰਾਨਮਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਲੋਕਪਾਲਾ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ-ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵੀ ਚਲੇ।
ਈਸ਼੍ਵਰਾ ਮੋਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ ਉਤ੍ਪੇਤੁਸ਼੍ਚਾਮ੍ਬਰੇ ਤਦਾ ਖਗਤਾਸ੍ਤੁ ਵਿਰੇਜੁਸ੍ਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਵਨ੍ਤ ਇਵਾਚਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਵਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਏ; ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਰੀਰਮਿਵ ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਡਮ੍ਬਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪਣਵਾਨ੍ਪਟਹਾਨਪਿ ਨਾਦਯਨ੍ਤਃ ਪੁਰੋ ਦੇਵਾ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਵਾਸਿਭਿਃ
ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੰਖ, ਡੰਢੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਤੀਵੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਲਿਨਸ੍ਤੇ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਮਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮ੍ ਅਤ੍ਯਯੇष੍ਵਿਵ ਸਾਗਰਾਃ
‘ਹਰ ਆ ਗਿਆ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਸੁਰਤੂਰ੍ਯਰਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ਨਿਨੇਦੁਰ੍ਵਾਦਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਦੇਵਤਾਈ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਯੋਦੀਰਿਤਵੀਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਾਗਸਃ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸੂਦਯਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਹੁਣ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਆਕ੍ਰੋਸ਼ੇ ऽਪਿ ਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯੇ ਤੇषਾਂ ਦੇਹਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਮਤੁਲਂ ਪ੍ਰਹਾਰਕृਤਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਅਜੋਖਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵੱਢੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤ ਇਵ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤ ਏਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਾ ਇਵ ਕਮ੍ਪਨ੍ਤੋ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ ਇਵ ਤੋਯਦਾਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦੇ ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਧਮਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਜृਮ੍ਭਨ੍ਤ ਇਵ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ ਇਵ ਤੋਯਦਾਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋਰ੍ਮਿਤਰਂਗੌਘਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਨ੍ਤ ਇਵ ਸਾਗਰਾਃ
ਉਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅੰਗੜਾਈ ਲੈਂਦੇ, ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਠਦੇ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਥਲ ਪਥਲ ਕਰਦੇ।
ਪ੍ਰਮਥਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ਼ੂਰਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ ਯੁਯੁਧੁਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਾ ਇਵ ਮਹਾਚਲੈਃ
ਪ੍ਰਮਥਾ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਲੜੇ।
ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਣਾਂ ਵਿਕृष੍ਟਾਨਾਂ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦਾਰੁਣਾ ਰਵਾਃ ਕਾਲਾਨੁਗਾਨਾਂ ਮੇਘਾਨਾਂ ਯਥਾ ਵਿਯਤਿ ਵਾਯੁਨਾ
ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਠੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਹੁਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਾ ਭੈषੀਃ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਮृਤੋ ਹ੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਹਰਾਸ਼ੁ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯਤ੍ਰ ਏਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਚੀਕਦੇ, 'ਡਰ ਨਾ! ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈਂ! ਤੁਰੇ ਫੱਟੇ ਮਾਰ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਆ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾ!'
ਗृਹਾਣ ਛਿਨ੍ਦ੍ਧਿ ਭਿਨ੍ਦ੍ਧੀਤਿ ਖਾਦ ਮਾਰਯ ਦਾਰਯ ਇਤ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮ੍ ਅਨੂਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੀਕਦੇ, 'ਫੜ! ਵੱਢ! ਤੋੜ! ਖਾ! ਮਾਰ! ਚੀਰ!' ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਖਡ੍ਗਾਪਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੁਦ੍ਗਰਚੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਦ੍ਬਾਹੁਭਿਰਾਹਤਾਃ
ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਗਦੇ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਸੂਦਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਚ੍ਛੂਲਵਿਦਾਰਿਤਾਃ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ਰਪੁष੍ਪਾਭਾਃ ਸਵਨਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਣਵਜਲੇ ਭੀਮਨਕ੍ਰਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲੇ
ਕਈ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਈ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਤੇ ਮਿੰਘਲੀਆਂ ਵਿਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵ੍ਯਸੁਭਿਃ ਸੁਨਿਬਦ੍ਧਾਙ੍ਗੈਃ ਪਤਮਾਨੈਃ ਸੁਰੇਤਰੈਃ ਸਂਬਭੂਵਾਰ੍ਣਵੇ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਜਲਾਮ੍ਬੁਦਨਿਸ੍ਵਨਃ
ਜੋ ਸਰੀਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਪਰ ਜਾਨ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਉਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਕਰਾ ਨਕ੍ਰਾਸ੍ਤਿਮਿਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਾਃ ਮਤ੍ਤਾ ਲੋਹਿਤਗਨ੍ਧੇਨ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਗਰਮੱਛ, ਸ਼ਾਰਕ ਤੇ ਮਿੰਘਲੀਆਂ, ਲਹੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ ਪਥਲ ਕਰ ਦਿਤਾ।
ਪਰਸ੍ਪਰੇਣ ਕਲਹਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਭੀਮਮੂਰ੍ਤਯਃ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੇ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਲੋਹਿਤਮ੍
ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਦੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ।
ਸਰਥਾਨ੍ ਸਾਯੁਧਾਨ੍ ਸਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਾਵृਤਾਨ੍ ਜਗ੍ਰਸੁਸ੍ਤਿਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਦ੍ਰਾਵਯਨ੍ਤੋ ਜਲੇਚਰਾਨ੍
ਸ਼ਾਰਕਾਂ ਨੇ ਜਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਮृਧਂ ਯਥਾਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਅਮ੍ਬਰੇ ऽਮ੍ਭਸਿ ਚ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਜਲੇਚਰਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਸੁਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਥਾ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਸਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੇ ਤਿਮਯਃ ਸਨਕ੍ਰਾਃ ਯਥੈਵ ਛਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੁ ਤਥੈਵ ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਵਿਭਿਨ੍ਨਦੇਹਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਮਥਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਾਰਕ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵੀ ਘੁੰਮਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਢਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਟੁੱਟੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵ੍ਰਣਾਨਨੈਰ੍ ਅਙ੍ਗਰਸਂ ਸ੍ਰਵਦ੍ਭਿਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਰ੍ਨਕ੍ਰਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲੈਸ਼੍ਚ ਕृਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰਦੇਸ਼ਃ ਸਰਕ੍ਤਤੋਯਃ ਸਮੁਦੀਰ੍ਣਤੋਯਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਥਲ ਪਥਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਮਿੰਘਲੀਆਂ, ਜ਼ਖਮਾਂ ਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਮ੍ਭੋਧਰਪਰ੍ਵਤਾਭਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਨਿਪੀਡ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਤਾ ਬਲੇਨ ਯੁਕ੍ਤੋ ऽਮਰਾਣਾਂ ਮਹਤਾ ਬਲੇਨ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਘਟਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥੋਤ੍ਤਰਂ ਸੋ ऽਨ੍ਤਰਜੋ ਹਰਸ੍ਯ ਬਾਲਾਰ੍ਕਜਾਮ੍ਬੂਨਦਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਣਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਮਥਾਰੁਰੋਹ ਵृਦ੍ਧੋ ऽਸ੍ਤਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਕਃ
ਫਿਰ ਸਕੰਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਨਵੇਂ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਸੂਰਜ ਅੱਠ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।
ਯਮਸ਼੍ਚ ਵਿਤ੍ਤਾਧਿਪਤਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵੋ ਦਣ੍ਡਾਨ੍ਵਿਤਃ ਪਾਸ਼ਵਰਾਯੁਧਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਰਿਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਤੋ ਨਿਰੁਦ੍ਧਮ੍
ਯਮ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੰਡ ਤੇ ਪਾਸ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਏ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਕ੍ਸ਼ਾਰਿਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਪਨਾਯੁਤਾਭਃ ਸ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਦੇਵਰਥੇਨ ਦੇਵਃ ਤਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦ੍ਵਾਰਮਰੇਃ ਪੁਰਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾਵਤਸ੍ਥੌ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਃ
ਦਕਸ਼ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨ ਰਥ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ, ਉਸ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੁਙ੍ਗਾਨਿ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਸਗੋਪੁਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਨਿ ਕੈਲਾਸਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭਾਣਿ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਰੂਪਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਵਰੁਦ੍ਧਾ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਮੇਘਾ ਇਵ ਚਾਸ਼੍ਮਵਰ੍षਾਃ
ਉੱਚੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਗੇਟਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਨੇ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਾਤ੍ਯ ਚੋਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਗृਹਾਣਿ ਤੇषਾਂ ਸਸ਼ੈਲਮਾਲਾਸਮਵੇਦਿਕਾਨਿ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਕਾਲਾਮ੍ਬੁਦਾਭਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵਿਨੇਦੁਃ
ਪ੍ਰਮਥਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਤੇ ਵੇਦੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਖਾੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ।
ਰਕ੍ਤਾਨਿ ਚਾਸ਼ੇषਵਨੈਰ੍ਯੁਤਾਨਿ ਸਾਸ਼ੋਕਖਣ੍ਡਾਨਿ ਸਕੋਕਿਲਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਹੇ ਨਾਥ ਪਿਤਃ ਸੁਤੇਤਿ ਭ੍ਰਾਤੇਤਿ ਕਾਨ੍ਤੇਤਿ ਪ੍ਰਿਯੇਤਿ ਚਾਪਿ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਗृਹੇषੁ ਨਾਰ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨਾਰ੍ਯਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਃ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ, ਬੇਅੰਤ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਦੁੱਖੀ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ, 'ਹੇ ਮਾਲਕ! ਪਿਤਾ! ਪੁੱਤ! ਭਰਾ! ਪ੍ਰੀਤਮ! ਪਿਆਰੇ!' — ਜਦ ਘਰ ਉਖਾੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਣਉਚਿਤ ਰੋਣ-ਚੀਖਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਕਲਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਪ੍ਰਾਣਨਾਸ਼ੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧਮਤਿਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ਸਾਗਰਤੁਲ੍ਯਵੇਗਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਕੋਪਵृਤਾਃ ਪ੍ਰਤੀਯੁਃ
ਜਦ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜੰਗ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ।