ਕੋ ऽਨ੍ਯੋ ਮਨ੍ਮਾਯਯਾ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਵਾਪੀਮ੍ ਅਮृਤਤੋਯਿਨੀਮ੍ ਪਾਸ੍ਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਮਜਿਤਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਗਦਾਧਰਮ੍
ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਅਮਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਤਲਾਬ ਹੋਰ ਕੌਣ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵਿਅਕਤਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ?
ਸੁਗੁਹ੍ਯਮ੍ ਅਪਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਵਿਦਿਤਂ ਭੁਵਿ ਯਤ੍ਰ ਮਦ੍ਵਰਕੌਸ਼ਲ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਨ ਵृਤਂ ਬੁਧੈਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭੇਦ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੁਕਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਵਰ ਦੇਣ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗੀ।
ਸਮੋ ऽਯਂ ਰੁਚਿਰੋ ਦੇਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਰੁਮੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਰੁਮਾਚਲਃ ਨਵਾਮ੍ਭਃਪੂਰਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਸਮਤਲ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਨਾ ਪਹਾੜ; ਨਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਹਵਾ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤੇ ਯੂਯਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਧ੍ਵਂ ਸਾਗਰੋਪਰਿਧਿष੍ਠਿਤਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਸਹਾਮਃ ਸ਼੍ਵਸਨੋਪਮਮ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ—
ਏਤੇषਾਂ ਚ ਸਮਾਰਮ੍ਭਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਾਗਰਸਮ੍ਪ੍ਲਵੇ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਏਤਦ੍ਰਥਪਥਾਵृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਗਣ ਵੇਲੇ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰੁਕ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਖੋ ਬੈਠਣਗੇ।
ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਨਿਘ੍ਨਤਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਭੀਤਾਨਾਂ ਚ ਦ੍ਰਵਿष੍ਯਤਾਮ੍ ਸਾਗਰੋ ऽਮ੍ਬਰਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸ਼ਰਣਂ ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜਾਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਧਿਪਸ੍ਤਦਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇਣ ਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਾਗਰਂ ਸਿਨ੍ਧੁਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮਾਇਆ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਾਗਰੇ ਜਲਗਮ੍ਭੀਰ ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਪੁਰਂ ਵਰਮ੍ ਅਵਤਸ੍ਥੁਃ ਪੁਰਾਣ੍ਯੇਵ ਗੋਪੁਰਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਗਹਿਰੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਭਰ ਆਇਆ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰੀਆਂ ਤੇ ਗੁੰਬਦ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹੀਆਂ।
ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ ਪਿਤਾਮਹਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵੇਦਵਾਦਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਪਿਤਾਮਹ ਦृਢਂ ਭੀਤਾ ਭਗਵਨ੍ਦਾਨਵਾ ਹਿ ਨਃ ਵਿਪੁਲਂ ਸਾਗਰਂ ਤੇ ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਪਿਤਾਮਾ, ਦਾਨਵ ਸੱਚਮੁੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਭਗਵਾਨ। ਉਹ ਦਾਨਵ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।
ਯਤ ਏਵ ਹਿ ਤੇ ਯਾਤਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇਣ ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ ਤਤ ਏਵ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਪਯਸ੍ਵ ਪਿਤਾਮਹ
ਜਿਵੇਂ ਦਾਨਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾਮਾ, ਤੂੰ ਉਥੋਂ ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆ।
ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਦੇਵਰਥਂ ਚ ਤਮ੍ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮੋਦਧਿਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਦਹਾੜ ਕਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਤਤੋ ऽਮਰਾਮਰਗੁਰੁਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਭਵਂ ਹਰਮ੍ ਨਰ੍ਦਯਨ੍ਤੋ ਯਯੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਾਗਰਂ ਦਾਨਵਾਲਯਮ੍
ਫਿਰ, ਭਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਘੇਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਅਮਰਵਰਪੁਰੇ ऽਪਿ ਦਾਰੁਣੋ ਜਲਧਰਰਾਵਮृਦਙ੍ਗਗਹ੍ਵਰਃ ਦਨੁਤਨਯਨਿਨਾਦਮਿਸ਼੍ਰਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਸਂਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਣਵੋਪਮਃ
ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਹਲਚਲ ਹੋਈ, ਡੰਢਾ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਭੁਵਨਪਤਿਰ੍ਗਤਿਃ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਰਿਮृਗਯਾਮ੍ ਅਦਦਾਤ੍ਸੁਲਬ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਃ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਗਣਪਤਿਰ੍ਹ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਗਤਂ ਸਹਸਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮ੍
ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਗਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਗਣਪਤੇ ਨਿਸ਼ਾਮਯੈਤਤ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਨਿਕੇਤਨਂ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਃ ਯਮਵਰੁਣਕੁਬੇਰषਣ੍ਮੁਖੈਸ੍ਤਤ੍ ਸਹ ਗਣਪੈਰਪਿ ਹਨ੍ਮਿ ਤਾਵਦੇਵ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇਹ ਦੇਖੋ: ਦਾਨਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਣਮੁਖਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵਿਹਿਤਪਰਬਲਾਭਿਘਾਤਭੂਤਂ ਵ੍ਰਜ ਜਲਧੇਸ੍ਤੁ ਯਤਃ ਪੁਰਾਣਿ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸ ਰਥਵਰਗਤੋ ਭਵਃ ਸਮਰ੍ਥੋ ਹ੍ਯ੍ ਉਦਧਿਮਗਾਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਨਰ੍ਨਿਹਨ੍ਤੁਮ੍
ਤੂੰ ਚੱਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਭਵ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਪਰਿਗਣਯਨ੍ਤੋ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਵਤਸ੍ਥੁਰ੍ਲਵਣਾਰ੍ਣਵੋਪਰਿष੍ਟਾਤ੍ ਅਭਿਭਵਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰ੍ਮੁਸਲੈਸ਼੍ਚ ਵਜ੍ਰਮਿਸ਼੍ਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਗਿਣਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਵਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ, ਗੱਡਾਂ ਅਤੇ ਵਜਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਅਹਮਪਿ ਰਥਵਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸੁਰਵਰਵਰ੍ਯ ਭਵੇਯ ਪृष੍ਠਤਃ ਅਸੁਰਵਰਵਧਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਦਧਾਮਿ ਸੁਖਾਯ ਤੇ ऽਨਘ
ਮੈਂ ਵੀ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗਾ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਸਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਭਵਵਚਨਪ੍ਰਚੋਦਿਤੇ ਦਸ਼ਸ਼ਤਨਯਨਵਪੁਃ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰਪੁਰਜਿਘਾਂਸਯਾ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਵਿਕਸਿਤਾਮ੍ਬੁਜਲੋਚਨੋ ਯਯੌ
ਭਵ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਦਸ-ਸ਼ਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਚਲ ਪਿਆ।
ਮਘਵਾ ਤੁ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਤਾਨਸੁਰਾਨਮਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਲੋਕਪਾਲਾ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ-ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵੀ ਚਲੇ।
ਈਸ਼੍ਵਰਾ ਮੋਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ ਉਤ੍ਪੇਤੁਸ਼੍ਚਾਮ੍ਬਰੇ ਤਦਾ ਖਗਤਾਸ੍ਤੁ ਵਿਰੇਜੁਸ੍ਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਵਨ੍ਤ ਇਵਾਚਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਵਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਏ; ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਰੀਰਮਿਵ ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਡਮ੍ਬਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪਣਵਾਨ੍ਪਟਹਾਨਪਿ ਨਾਦਯਨ੍ਤਃ ਪੁਰੋ ਦੇਵਾ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਵਾਸਿਭਿਃ
ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੰਖ, ਡੰਢੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਤੀਵੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਲਿਨਸ੍ਤੇ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਮਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮ੍ ਅਤ੍ਯਯੇष੍ਵਿਵ ਸਾਗਰਾਃ
‘ਹਰ ਆ ਗਿਆ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਸੁਰਤੂਰ੍ਯਰਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ਨਿਨੇਦੁਰ੍ਵਾਦਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਦੇਵਤਾਈ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਯੋਦੀਰਿਤਵੀਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਾਗਸਃ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸੂਦਯਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਹੁਣ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਆਕ੍ਰੋਸ਼ੇ ऽਪਿ ਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯੇ ਤੇषਾਂ ਦੇਹਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਮਤੁਲਂ ਪ੍ਰਹਾਰਕृਤਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਅਜੋਖਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵੱਢੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤ ਇਵ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤ ਏਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਾ ਇਵ ਕਮ੍ਪਨ੍ਤੋ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ ਇਵ ਤੋਯਦਾਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦੇ ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਧਮਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਜृਮ੍ਭਨ੍ਤ ਇਵ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ ਇਵ ਤੋਯਦਾਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋਰ੍ਮਿਤਰਂਗੌਘਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਨ੍ਤ ਇਵ ਸਾਗਰਾਃ
ਉਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅੰਗੜਾਈ ਲੈਂਦੇ, ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਠਦੇ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਥਲ ਪਥਲ ਕਰਦੇ।
ਪ੍ਰਮਥਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ਼ੂਰਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ ਯੁਯੁਧੁਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਾ ਇਵ ਮਹਾਚਲੈਃ
ਪ੍ਰਮਥਾ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਲੜੇ।