ਯੂਯਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਥਮਂ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚ ਬਲਪੀਡਿਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਨਗਰਂ ਤ੍ਰਾਸਾਤ੍ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਭृਸ਼ਮਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ।
ਅਪ੍ਰਿਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੇਵੈਰ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਯਤ੍ਰ ਨਾਮ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਗਿਰੇਰ੍ਵਨਮ੍
ਇਹ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਹਿ ਕਾਲਸ੍ਯ ਬਲਮ੍ ਅਹੋ ਕਾਲੋ ਹਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਯਤ੍ਰੇਦृਸ਼ਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਗਸ੍ਯ ਉਪਰੋਧੋ ऽਵਮਾਗਤਃ
ਹਾਏ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਾਕਤ! ਹਾਏ, ਸਮਾਂ ਵਾਕਈ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਯੇ ਵਿਵਦਮਾਨੇ ਤੁ ਨਰ੍ਦਮਾਨ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦੇ ਬਭੂਵੁਰ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਗ੍ਰਹਾ ਇਨ੍ਦੂਦਯੇ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਣ 'ਤੇ ਤਾਰੇ ਫਿੱਕੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਪੀਪਾਲਾਸ੍ਤਤੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਭਃ ਕਾਲ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ ਮਯਮਾਹੁਰ੍ਯਮਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸਾਞ੍ਜਲਿਪ੍ਰਗ੍ਰਹਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਤਲਾਬ ਦੇ ਰਾਖੇ ਆਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਯਾ ਸਾਮृਤਰਸਾ ਗੂਢਾ ਵਾਪੀ ਵੈ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਮਾਕੁਲੋਤ੍ਪਲਵਨਾ ਸਮੀਨਾਕੁਲਪਙ੍ਕਜਾ
ਉਹ ਤਲਾਬ, ਜੋ ਤੂੰ ਲੁਕਾਈ ਸੀ ਤੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਤੇ ਜਲ-ਕੁੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਚਿੱਟੀ ਸੀ।
ਪੀਤਾ ਸਾ ਵृषਰੂਪੇਣ ਕੇਨਚਿਦ੍ਦੈਤ੍ਯਨਾਯਕ ਵਾਪੀ ਸਾ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਦृष੍ਟਾ ਮृਤਸਂਜ੍ਞਾ ਇਵਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਹ ਤਲਾਬ ਕਿਸੇ ਵੱਛੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੀ ਲਈ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ; ਹੁਣ ਉਹ ਤਲਾਬ ਐਵੇਂ ਲਗਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਜਾਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਔਰਤ ਵਾਂਗ।
ਵਾਪੀਪਾਲਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਯੋ ऽਸੌ ਦਾਨਵਪ੍ਰਭੁਃ ਕष੍ਟਮਿਤ੍ਯਸਕृਤ੍ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਦਿਤਿਜਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤਲਾਬ ਦੇ ਰਾਖਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਹਾਏ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਮਯਾ ਮਾਯਾਬਲਕृਤਾ ਵਾਪੀ ਪੀਤਾ ਤ੍ਵਿਯਂ ਯਦਿ ਵਿਨष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਨ ਸਂਦੇਹਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਾਨਵਾ ਗਤਮ੍
ਜੇ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਤਲਾਬ ਪੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਮੁਕ ਗਏ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਦਾਨਵੋ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਨਿਹਤਾਨ੍ਨਿਹਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਆਜੀਵਯਤਿ ਦੈਵਤੈਃ ਪੀਤਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਵਾਪੀ ਪੀਤਾ ਵੈ ਪੀਤਵਾਸਸਾ
ਚਾਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰ ਦੇਣ ਜਾਂ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦੇ ਕਰ ਦੇਣ, ਚਾਹੇ ਤਲਾਬ ਪੀਤੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੀਤੀ ਹੋਵੇ—
ਕੋ ऽਨ੍ਯੋ ਮਨ੍ਮਾਯਯਾ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਵਾਪੀਮ੍ ਅਮृਤਤੋਯਿਨੀਮ੍ ਪਾਸ੍ਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਮਜਿਤਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਗਦਾਧਰਮ੍
ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਅਮਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਤਲਾਬ ਹੋਰ ਕੌਣ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵਿਅਕਤਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ?
ਸੁਗੁਹ੍ਯਮ੍ ਅਪਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਵਿਦਿਤਂ ਭੁਵਿ ਯਤ੍ਰ ਮਦ੍ਵਰਕੌਸ਼ਲ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਨ ਵृਤਂ ਬੁਧੈਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭੇਦ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੁਕਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਵਰ ਦੇਣ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗੀ।
ਸਮੋ ऽਯਂ ਰੁਚਿਰੋ ਦੇਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਰੁਮੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਰੁਮਾਚਲਃ ਨਵਾਮ੍ਭਃਪੂਰਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਸਮਤਲ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਨਾ ਪਹਾੜ; ਨਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਹਵਾ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤੇ ਯੂਯਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਧ੍ਵਂ ਸਾਗਰੋਪਰਿਧਿष੍ਠਿਤਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਸਹਾਮਃ ਸ਼੍ਵਸਨੋਪਮਮ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ—
ਏਤੇषਾਂ ਚ ਸਮਾਰਮ੍ਭਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਾਗਰਸਮ੍ਪ੍ਲਵੇ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਏਤਦ੍ਰਥਪਥਾਵृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਗਣ ਵੇਲੇ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰੁਕ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਖੋ ਬੈਠਣਗੇ।
ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਨਿਘ੍ਨਤਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਭੀਤਾਨਾਂ ਚ ਦ੍ਰਵਿष੍ਯਤਾਮ੍ ਸਾਗਰੋ ऽਮ੍ਬਰਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸ਼ਰਣਂ ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜਾਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਧਿਪਸ੍ਤਦਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇਣ ਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਾਗਰਂ ਸਿਨ੍ਧੁਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮਾਇਆ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਾਗਰੇ ਜਲਗਮ੍ਭੀਰ ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਪੁਰਂ ਵਰਮ੍ ਅਵਤਸ੍ਥੁਃ ਪੁਰਾਣ੍ਯੇਵ ਗੋਪੁਰਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਗਹਿਰੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਭਰ ਆਇਆ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰੀਆਂ ਤੇ ਗੁੰਬਦ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹੀਆਂ।
ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ ਪਿਤਾਮਹਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵੇਦਵਾਦਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਪਿਤਾਮਹ ਦृਢਂ ਭੀਤਾ ਭਗਵਨ੍ਦਾਨਵਾ ਹਿ ਨਃ ਵਿਪੁਲਂ ਸਾਗਰਂ ਤੇ ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਪਿਤਾਮਾ, ਦਾਨਵ ਸੱਚਮੁੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਭਗਵਾਨ। ਉਹ ਦਾਨਵ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।
ਯਤ ਏਵ ਹਿ ਤੇ ਯਾਤਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇਣ ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ ਤਤ ਏਵ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਪਯਸ੍ਵ ਪਿਤਾਮਹ
ਜਿਵੇਂ ਦਾਨਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾਮਾ, ਤੂੰ ਉਥੋਂ ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆ।
ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਦੇਵਰਥਂ ਚ ਤਮ੍ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮੋਦਧਿਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਦਹਾੜ ਕਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਤਤੋ ऽਮਰਾਮਰਗੁਰੁਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਭਵਂ ਹਰਮ੍ ਨਰ੍ਦਯਨ੍ਤੋ ਯਯੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਾਗਰਂ ਦਾਨਵਾਲਯਮ੍
ਫਿਰ, ਭਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਘੇਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਅਮਰਵਰਪੁਰੇ ऽਪਿ ਦਾਰੁਣੋ ਜਲਧਰਰਾਵਮृਦਙ੍ਗਗਹ੍ਵਰਃ ਦਨੁਤਨਯਨਿਨਾਦਮਿਸ਼੍ਰਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਸਂਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਣਵੋਪਮਃ
ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਹਲਚਲ ਹੋਈ, ਡੰਢਾ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਭੁਵਨਪਤਿਰ੍ਗਤਿਃ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਰਿਮृਗਯਾਮ੍ ਅਦਦਾਤ੍ਸੁਲਬ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਃ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਗਣਪਤਿਰ੍ਹ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਗਤਂ ਸਹਸਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮ੍
ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਗਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਗਣਪਤੇ ਨਿਸ਼ਾਮਯੈਤਤ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਨਿਕੇਤਨਂ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਃ ਯਮਵਰੁਣਕੁਬੇਰषਣ੍ਮੁਖੈਸ੍ਤਤ੍ ਸਹ ਗਣਪੈਰਪਿ ਹਨ੍ਮਿ ਤਾਵਦੇਵ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇਹ ਦੇਖੋ: ਦਾਨਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਣਮੁਖਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵਿਹਿਤਪਰਬਲਾਭਿਘਾਤਭੂਤਂ ਵ੍ਰਜ ਜਲਧੇਸ੍ਤੁ ਯਤਃ ਪੁਰਾਣਿ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸ ਰਥਵਰਗਤੋ ਭਵਃ ਸਮਰ੍ਥੋ ਹ੍ਯ੍ ਉਦਧਿਮਗਾਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਨਰ੍ਨਿਹਨ੍ਤੁਮ੍
ਤੂੰ ਚੱਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਭਵ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਪਰਿਗਣਯਨ੍ਤੋ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਵਤਸ੍ਥੁਰ੍ਲਵਣਾਰ੍ਣਵੋਪਰਿष੍ਟਾਤ੍ ਅਭਿਭਵਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰ੍ਮੁਸਲੈਸ਼੍ਚ ਵਜ੍ਰਮਿਸ਼੍ਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਗਿਣਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਵਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ, ਗੱਡਾਂ ਅਤੇ ਵਜਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਅਹਮਪਿ ਰਥਵਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸੁਰਵਰਵਰ੍ਯ ਭਵੇਯ ਪृष੍ਠਤਃ ਅਸੁਰਵਰਵਧਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਦਧਾਮਿ ਸੁਖਾਯ ਤੇ ऽਨਘ
ਮੈਂ ਵੀ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗਾ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਸਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਭਵਵਚਨਪ੍ਰਚੋਦਿਤੇ ਦਸ਼ਸ਼ਤਨਯਨਵਪੁਃ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰਪੁਰਜਿਘਾਂਸਯਾ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਵਿਕਸਿਤਾਮ੍ਬੁਜਲੋਚਨੋ ਯਯੌ
ਭਵ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਦਸ-ਸ਼ਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਚਲ ਪਿਆ।