ਭੂਕਮ੍ਪਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਾਙ੍ਗੋ ਭੂਗਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮਗਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ; ਸ਼ਤਾਂਗਾ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਹਲਚਲ ਵੇਖ ਕੇ ਰੁਦਰ ਤੇ ਸਵੈੰਭੂ ਪਿਤਾਮਹ ਵੀ ਘਬਰਾ ਗਏ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦੇਵਵਰਿष੍ਠਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਨ੍ਵਿਤਃ ਸ ਰਥੋਤ੍ਤਮਃ ਅਨਾਯਤਨਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸੀਦਤੇ ਗੁਣਵਾਨਿਵ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ, ਜਦ ਇੱਕ ਅਸਥਿਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਓਹ ਥੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੇਕ ਇਨਸਾਨ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਧਾਤੁਕ੍ਸ਼ਯੇ ਦੇਹ ਇਵ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਚਾਲ੍ਪਮਿਵੋਦਕਮ੍ ਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਂ ਯਾਤਿ ਸ ਰਥਃ ਸ੍ਨੇਹੋ ਵਿਪ੍ਰਕृਤੋ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਧਾਤੂ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਢੀਲਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਰਥ ਦੀ ਚਿਕਣਾਈ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਢਿਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਥਾਦੁਤ੍ਪਤ੍ਯਾਤ੍ਮਭੂਰ੍ ਵੈ ਸੀਦਨ੍ਤਂ ਤੁ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਣੋ ਰਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰੂਪਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਪਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਸ਼ਰਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਵृषਰੂਪਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਜਨਾਰਦਨ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਔਖਾ ਰਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਵਿषਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਰਥਮੇਵ ਮਹਾਰਥਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯੋਦ੍ਵਹਤੇ ਸਜ੍ਜਂ ਕੁਲਂ ਕੁਲਵਹੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਲਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਆਪਣਾ ਝੁੰਡ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਨ੍ ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਹਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਫਿਰ ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਾਭਿਹਤਃ ਪ੍ਰਤੋਦਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕੂਬਰੇ ਵਿਜਜ੍ਵਾਲ ਮੁਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼੍ਵਾਸਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਗਿਰਨ੍
ਤਾਰਕਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੁੰਡੀ ਉੱਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸਾਹ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਨਾਦੋ ਦਾਨਵੈਰਪਿ ਭੈਰਵਃ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਕृਤੋ ਜਲਧਰੋਪਮਃ
ਉਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਰਥਚਰਣਕਰੋ ऽਥ ਮਹਾਮृਧੇ ਵृषਭਵਪੁਰ੍ਵृषਭੇਨ੍ਦ੍ਰਪੂਜਿਤਃ ਦਿਤਿਤਨਯਬਲਂ ਵਿਮਰ੍ਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਫਿਰ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਲਦਾਂ ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਜਲਜਲਦਰਾਜਿਤਾਂ ਸਮਸ੍ਤਾਂ ਕੁਮੁਦਵਰੋਤ੍ਪਲਫੁਲ੍ਲਪਙ੍ਕਜਾਢ੍ਯਾਮ੍ ਸੁਰਗੁਰੁਰਪਿਬਤ੍ਪਯੋ ऽਮृਤਂ ਤਦ੍ ਰਵਿਰਿਵ ਸਂਚਿਤਸ਼ਾਰ੍ਵਰਂ ਤਮੋ ऽਨ੍ਧਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਬੱਦਲਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ।
ਵਾਪੀਂ ਪੀਤ੍ਵਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਨਰ੍ਦਮਾਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ਰਂ ਤਤਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚੋਂ ਪੀ ਕੇ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ऽਸੁਰਾ ਭੀਮਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਹਤਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਸਂਵਰ੍ਧਿਤਸ਼ੋਣਿਤਾਪਗਾਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾ ਭੀਮਮੁਖੈਃ ਕृਤਾ ਰਣੇ ਯਥਾ ਨਯਾਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਤਤ੍ਪਰੈਰ੍ਨਰੈਃ
ਫਿਰ ਭਿਆਨਕ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰਾ ਕੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਸ੍ ਤਡਿਨ੍ਮਾਲਿਰੇਵ ਚ ਮਯੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਮਥੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ ਪੁਰਂ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਨੁ ਤੇ ਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਾ ਯਥਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਵਨੋਦਯੇ ਗਤਾਃ
ਤਾਰਕਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਤੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਦਰ੍ਪਕਾਸ਼ਿਨੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰषਣ੍ਮੁਖਾ ਯੁਧਿ ਵਿਨੇਦੁਰੁਚ੍ਚੈਰ੍ਜਹਸੁਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਮਦਾ ਜਯੇਮ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਹ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਮਹਿੰਦਰ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਛੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ—ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਜੇ ਤੇ ਹੰਸੇ, 'ਆਓ ਜਿੱਤ ਲਈਏ!' ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਮਰੇ ਭਿਨ੍ਨਾਸ੍ ਤ੍ਰੈਪੁਰਾਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਰਯਃ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਭਗ੍ਨਗੋਪੁਰਮ੍
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਦ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਯਥਾ ਨਾਗਾ ਭਗ੍ਨਸ਼ृਙ੍ਗਾ ਯਥਾ ਵृषਾਃ ਯਥਾ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ਕੁਨਾ ਨਦ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣੋਦਕਾ ਯਥਾ
ਉਹ ਐਸੇ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਟੁੱਟੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ, ਟੁੱਟੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਘੱਟ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ।
ਮृਤਪ੍ਰਾਯਾਸ੍ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦੈਵਤੈਰ੍ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਵਿਮਨਸਃ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲਗਭਗ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਅਥ ਤਾਨ੍ਮ੍ਲਾਨਮਨਸਸ੍ ਤਦਾ ਤਾਮਰਸਾਨਨਃ ਉਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪਰਮਾਧਿਪਤਿਰ੍ਮਯਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਦ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰਦਾਰ ਮਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਾਨਿ ਘੋਰਾਣਿ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਹ ਸਾਮਰੈਃ ਤੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਮਥਾਨਮਰੈਃ ਸਹ
ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਯੁੱਧ ਕਰ ਕੇ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ...
ਯੂਯਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਥਮਂ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚ ਬਲਪੀਡਿਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਨਗਰਂ ਤ੍ਰਾਸਾਤ੍ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਭृਸ਼ਮਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ।
ਅਪ੍ਰਿਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੇਵੈਰ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਯਤ੍ਰ ਨਾਮ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਗਿਰੇਰ੍ਵਨਮ੍
ਇਹ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਹਿ ਕਾਲਸ੍ਯ ਬਲਮ੍ ਅਹੋ ਕਾਲੋ ਹਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਯਤ੍ਰੇਦृਸ਼ਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਗਸ੍ਯ ਉਪਰੋਧੋ ऽਵਮਾਗਤਃ
ਹਾਏ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਾਕਤ! ਹਾਏ, ਸਮਾਂ ਵਾਕਈ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਯੇ ਵਿਵਦਮਾਨੇ ਤੁ ਨਰ੍ਦਮਾਨ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦੇ ਬਭੂਵੁਰ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਗ੍ਰਹਾ ਇਨ੍ਦੂਦਯੇ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਣ 'ਤੇ ਤਾਰੇ ਫਿੱਕੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਪੀਪਾਲਾਸ੍ਤਤੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਭਃ ਕਾਲ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ ਮਯਮਾਹੁਰ੍ਯਮਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸਾਞ੍ਜਲਿਪ੍ਰਗ੍ਰਹਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਤਲਾਬ ਦੇ ਰਾਖੇ ਆਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਯਾ ਸਾਮृਤਰਸਾ ਗੂਢਾ ਵਾਪੀ ਵੈ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਮਾਕੁਲੋਤ੍ਪਲਵਨਾ ਸਮੀਨਾਕੁਲਪਙ੍ਕਜਾ
ਉਹ ਤਲਾਬ, ਜੋ ਤੂੰ ਲੁਕਾਈ ਸੀ ਤੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਤੇ ਜਲ-ਕੁੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਚਿੱਟੀ ਸੀ।
ਪੀਤਾ ਸਾ ਵृषਰੂਪੇਣ ਕੇਨਚਿਦ੍ਦੈਤ੍ਯਨਾਯਕ ਵਾਪੀ ਸਾ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਦृष੍ਟਾ ਮृਤਸਂਜ੍ਞਾ ਇਵਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਹ ਤਲਾਬ ਕਿਸੇ ਵੱਛੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੀ ਲਈ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ; ਹੁਣ ਉਹ ਤਲਾਬ ਐਵੇਂ ਲਗਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਜਾਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਔਰਤ ਵਾਂਗ।
ਵਾਪੀਪਾਲਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਯੋ ऽਸੌ ਦਾਨਵਪ੍ਰਭੁਃ ਕष੍ਟਮਿਤ੍ਯਸਕृਤ੍ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਦਿਤਿਜਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤਲਾਬ ਦੇ ਰਾਖਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਹਾਏ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਮਯਾ ਮਾਯਾਬਲਕृਤਾ ਵਾਪੀ ਪੀਤਾ ਤ੍ਵਿਯਂ ਯਦਿ ਵਿਨष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਨ ਸਂਦੇਹਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਾਨਵਾ ਗਤਮ੍
ਜੇ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਤਲਾਬ ਪੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਮੁਕ ਗਏ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਦਾਨਵੋ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਨਿਹਤਾਨ੍ਨਿਹਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਆਜੀਵਯਤਿ ਦੈਵਤੈਃ ਪੀਤਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਵਾਪੀ ਪੀਤਾ ਵੈ ਪੀਤਵਾਸਸਾ
ਚਾਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰ ਦੇਣ ਜਾਂ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦੇ ਕਰ ਦੇਣ, ਚਾਹੇ ਤਲਾਬ ਪੀਤੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੀਤੀ ਹੋਵੇ—