ਸੂਦਿਤਾਨਥ ਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਪੁਂਗਵਾਃ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਮਯਦਾਨਵਚੋਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਮਾਇਆ ਦੈਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਚਾਪਿ ਭਾਸ੍ਵਰੈਰ੍ਦੇਹੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕ ਇਵਾਮਰਾਃ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਾਪੀਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਦ੍ਰੂਪਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰਾਃ
ਉਹ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਝੀਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਖੜੇ ਹੋਣ।
ਅਥੈਕੇ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਪੀਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਣਾਦ੍ ਅਸੂਨ੍ ਆਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾਧਾਵਂਸ੍ਤਥਾਸੁਰਾਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਾਨ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੌੜ ਪਏ।
ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਨੇਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਤ ਕਿਮ੍ ਆਸਥ ਹਤਾਨਪਿ ਹਿ ਵੋ ਵਾਪੀ ਪੁਨਰੁਜ੍ਜੀਵਯਿष੍ਯਤਿ
ਦੈਤ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੂੰ ਚੁਭਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਕਿਉਂ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਮਥੋ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰਿਆ ਵੀ ਹੈ, ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਝੀਲ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।'
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੋ ਵਚੋ ऽਗ੍ਰਗ੍ਰਹਸਂਨਿਭਃ ਦ੍ਰੁਤਮੇਵੈਤ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਬਾਤਾਂ, ਜੋ ਸੱਪ ਦੀ ਫੜ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੀਆਂ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਤੁਰੰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸੂਦਿਤਾਃ ਸੂਦਿਤਾ ਦੇਵ ਪ੍ਰਮਥੈਰਸੁਰਾ ਹ੍ਯਮੀ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਭੀਮਾਃ ਸਸ੍ਯਾ ਇਵ ਜਲੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
'ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਅਸੁਰ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠ ਕੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਨਾਲ ਫਸਲ ਮੁੜ ਹਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਿਲ ਪੁਰੇ ਵਾਪੀ ਪੂਰ੍ਣਾਮृਤਰਸਾਮ੍ਭਸਾ ਨਿਹਤਾ ਨਿਹਤਾ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਦਾਨਵਾਃ
'ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੈ ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਦ ਵੀ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਉੱਥੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਦ੍ਦੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਭਵਨ੍ਦਾਨਵਬਲ ਉਤ੍ਪਾਤਾ ਵੈ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅਪਸ਼ਕੁਣੀਆਂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਃ ਸੁਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਰਿਤਾਸ੍ਯੋ ਹਰਿਰ੍ਯਥਾ ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਦੇਵਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤਾਰਕ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਸਨ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰੀ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤੁ ਮਹਾਨ੍ਘੋਰੋ ਭੇਰੀਸ਼ਙ੍ਖਰਵੋ ਬਭੌ ਦਾਨਵਾ ਨਿਃਸृਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਰਥੇ ਸੁਰਮ੍
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਡੋਲ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ; ਜਦ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਭੂਕਮ੍ਪਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਾਙ੍ਗੋ ਭੂਗਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮਗਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ; ਸ਼ਤਾਂਗਾ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਹਲਚਲ ਵੇਖ ਕੇ ਰੁਦਰ ਤੇ ਸਵੈੰਭੂ ਪਿਤਾਮਹ ਵੀ ਘਬਰਾ ਗਏ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦੇਵਵਰਿष੍ਠਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਨ੍ਵਿਤਃ ਸ ਰਥੋਤ੍ਤਮਃ ਅਨਾਯਤਨਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸੀਦਤੇ ਗੁਣਵਾਨਿਵ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ, ਜਦ ਇੱਕ ਅਸਥਿਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਓਹ ਥੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੇਕ ਇਨਸਾਨ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਧਾਤੁਕ੍ਸ਼ਯੇ ਦੇਹ ਇਵ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਚਾਲ੍ਪਮਿਵੋਦਕਮ੍ ਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਂ ਯਾਤਿ ਸ ਰਥਃ ਸ੍ਨੇਹੋ ਵਿਪ੍ਰਕृਤੋ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਧਾਤੂ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਢੀਲਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਰਥ ਦੀ ਚਿਕਣਾਈ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਢਿਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਥਾਦੁਤ੍ਪਤ੍ਯਾਤ੍ਮਭੂਰ੍ ਵੈ ਸੀਦਨ੍ਤਂ ਤੁ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਣੋ ਰਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰੂਪਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਪਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਸ਼ਰਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਵृषਰੂਪਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਜਨਾਰਦਨ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਔਖਾ ਰਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਵਿषਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਰਥਮੇਵ ਮਹਾਰਥਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯੋਦ੍ਵਹਤੇ ਸਜ੍ਜਂ ਕੁਲਂ ਕੁਲਵਹੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਲਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਆਪਣਾ ਝੁੰਡ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਨ੍ ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਹਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਫਿਰ ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਾਭਿਹਤਃ ਪ੍ਰਤੋਦਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕੂਬਰੇ ਵਿਜਜ੍ਵਾਲ ਮੁਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼੍ਵਾਸਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਗਿਰਨ੍
ਤਾਰਕਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੁੰਡੀ ਉੱਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸਾਹ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਨਾਦੋ ਦਾਨਵੈਰਪਿ ਭੈਰਵਃ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਕृਤੋ ਜਲਧਰੋਪਮਃ
ਉਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਰਥਚਰਣਕਰੋ ऽਥ ਮਹਾਮृਧੇ ਵृषਭਵਪੁਰ੍ਵृषਭੇਨ੍ਦ੍ਰਪੂਜਿਤਃ ਦਿਤਿਤਨਯਬਲਂ ਵਿਮਰ੍ਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਫਿਰ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਲਦਾਂ ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਜਲਜਲਦਰਾਜਿਤਾਂ ਸਮਸ੍ਤਾਂ ਕੁਮੁਦਵਰੋਤ੍ਪਲਫੁਲ੍ਲਪਙ੍ਕਜਾਢ੍ਯਾਮ੍ ਸੁਰਗੁਰੁਰਪਿਬਤ੍ਪਯੋ ऽਮृਤਂ ਤਦ੍ ਰਵਿਰਿਵ ਸਂਚਿਤਸ਼ਾਰ੍ਵਰਂ ਤਮੋ ऽਨ੍ਧਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਬੱਦਲਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ।
ਵਾਪੀਂ ਪੀਤ੍ਵਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਨਰ੍ਦਮਾਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ਰਂ ਤਤਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚੋਂ ਪੀ ਕੇ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ऽਸੁਰਾ ਭੀਮਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਹਤਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਸਂਵਰ੍ਧਿਤਸ਼ੋਣਿਤਾਪਗਾਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾ ਭੀਮਮੁਖੈਃ ਕृਤਾ ਰਣੇ ਯਥਾ ਨਯਾਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਤਤ੍ਪਰੈਰ੍ਨਰੈਃ
ਫਿਰ ਭਿਆਨਕ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰਾ ਕੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਸ੍ ਤਡਿਨ੍ਮਾਲਿਰੇਵ ਚ ਮਯੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਮਥੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ ਪੁਰਂ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਨੁ ਤੇ ਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਾ ਯਥਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਵਨੋਦਯੇ ਗਤਾਃ
ਤਾਰਕਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਤੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਦਰ੍ਪਕਾਸ਼ਿਨੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰषਣ੍ਮੁਖਾ ਯੁਧਿ ਵਿਨੇਦੁਰੁਚ੍ਚੈਰ੍ਜਹਸੁਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਮਦਾ ਜਯੇਮ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਹ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਮਹਿੰਦਰ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਛੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ—ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਜੇ ਤੇ ਹੰਸੇ, 'ਆਓ ਜਿੱਤ ਲਈਏ!' ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਮਰੇ ਭਿਨ੍ਨਾਸ੍ ਤ੍ਰੈਪੁਰਾਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਰਯਃ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਭਗ੍ਨਗੋਪੁਰਮ੍
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਦ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਯਥਾ ਨਾਗਾ ਭਗ੍ਨਸ਼ृਙ੍ਗਾ ਯਥਾ ਵृषਾਃ ਯਥਾ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ਕੁਨਾ ਨਦ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣੋਦਕਾ ਯਥਾ
ਉਹ ਐਸੇ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਟੁੱਟੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ, ਟੁੱਟੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਘੱਟ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ।
ਮृਤਪ੍ਰਾਯਾਸ੍ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦੈਵਤੈਰ੍ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਵਿਮਨਸਃ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲਗਭਗ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਅਥ ਤਾਨ੍ਮ੍ਲਾਨਮਨਸਸ੍ ਤਦਾ ਤਾਮਰਸਾਨਨਃ ਉਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪਰਮਾਧਿਪਤਿਰ੍ਮਯਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਦ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰਦਾਰ ਮਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਾਨਿ ਘੋਰਾਣਿ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਹ ਸਾਮਰੈਃ ਤੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਮਥਾਨਮਰੈਃ ਸਹ
ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਯੁੱਧ ਕਰ ਕੇ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ...