ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਪ੍ਰਮਥਾਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਦਾਨਵਾਃ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਂਹਤ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਾ ਬਲੇਨ ਚ
ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਤਾਰਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇ ऽਸਿਭਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚਾਨਲਪਿਙ੍ਗਲੈਃ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਦृਢਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਅਭਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਭਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਪੱਕੇ ਤਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਾਨਾਮ੍ ਅਸੀਨਾਂ ਚ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍ ਰੂਪਾਣ੍ਯਾਸਨ੍ਮਹੋਲ੍ਕਾਨਾਂ ਪਤਨ੍ਤੀਨਾਮਿਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲੂਣਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਾ ਨਿਰ੍ਦਯਾ ਇਵ ਪਾਤਿਤਾਃ ਨਿਰਯੇष੍ਵਿਵ ਨਿਰ੍ਮਗ੍ਨਾਃ ਕੂਜਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਸੁਰਾਃ
ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਬੇਦਰਦੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਮਥ ਤੇ ਅਸੁਰ ਐਵੇਂ ਕਰਾਹ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਣ।
ਹੇਮਕੁਣ੍ਡਲਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਕਿਰੀਟੋਤ੍ਕਟਵਨ੍ਤਿ ਚ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਗਿਰਿਕੂਟਾ ਇਵਾਤ੍ਯਯੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਐਵੇਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਕਦੇ ਵੱਡੀ ਆਫਤ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘੈਸ੍ਤਥਾ ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਕਰਿਵਰਾਕਾਰਾ ਨਿਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਧਰਾਤਲੇ
ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੇ ਜੋਧੇ ਕੱਟੇ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਸਹਸਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾ ਭੀਮਗਰ੍ਜਨਾਃ ਸਾਧਯਨ੍ਤ੍ਯਪਰੇ ਸਿਦ੍ਧਾ ਯੁਦ੍ਧਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਮਥ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਡੱਕੇ ਮਾਰ ਕੇ ਗੂੰਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣਾਂ ਹੋਈਆਂ; ਕੁਝ ਹੋਰ, ਜੋ ਸਿੱਧ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਜੀਬ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਲਵਾਨ੍ਭਾਸਿ ਪ੍ਰਮਥ ਦਰ੍ਪਿਤੋ ਭਾਸਿ ਦਾਨਵ ਇਤਿ ਚੋਚ੍ਚਾਰਯਨ੍ਵਾਚਂ ਵਾਰਣਾ ਰਣਧੂਰ੍ਗਤਾਃ
ਪ੍ਰਮਥ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਚੀਕਦੇ, 'ਤੂੰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੈਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ!'
ਪਰਿਘੈਰਾਹਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਦਾਨਵੈਃ ਸ਼ਂਕਰਾਨੁਗਾਃ ਵਮਨ੍ਤੇ ਰੁਧਿਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਧਾਤੁਮਿਵਾਚਲਾਃ
ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਉਗਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰਮਥੈਰਪਿ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ ਅਸੁਰਾਃ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਦ੍ਰੁਮੈਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਗਾਢਮੇਵਾਹਵੇ ਹਤਾਃ
ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸੂਦਿਤਾਨਥ ਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਪੁਂਗਵਾਃ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਮਯਦਾਨਵਚੋਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਮਾਇਆ ਦੈਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਚਾਪਿ ਭਾਸ੍ਵਰੈਰ੍ਦੇਹੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕ ਇਵਾਮਰਾਃ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਾਪੀਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਦ੍ਰੂਪਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰਾਃ
ਉਹ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਝੀਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਖੜੇ ਹੋਣ।
ਅਥੈਕੇ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਪੀਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਣਾਦ੍ ਅਸੂਨ੍ ਆਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾਧਾਵਂਸ੍ਤਥਾਸੁਰਾਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਾਨ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੌੜ ਪਏ।
ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਨੇਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਤ ਕਿਮ੍ ਆਸਥ ਹਤਾਨਪਿ ਹਿ ਵੋ ਵਾਪੀ ਪੁਨਰੁਜ੍ਜੀਵਯਿष੍ਯਤਿ
ਦੈਤ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੂੰ ਚੁਭਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਕਿਉਂ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਮਥੋ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰਿਆ ਵੀ ਹੈ, ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਝੀਲ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।'
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੋ ਵਚੋ ऽਗ੍ਰਗ੍ਰਹਸਂਨਿਭਃ ਦ੍ਰੁਤਮੇਵੈਤ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਬਾਤਾਂ, ਜੋ ਸੱਪ ਦੀ ਫੜ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੀਆਂ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਤੁਰੰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸੂਦਿਤਾਃ ਸੂਦਿਤਾ ਦੇਵ ਪ੍ਰਮਥੈਰਸੁਰਾ ਹ੍ਯਮੀ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਭੀਮਾਃ ਸਸ੍ਯਾ ਇਵ ਜਲੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
'ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਅਸੁਰ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠ ਕੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਨਾਲ ਫਸਲ ਮੁੜ ਹਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਿਲ ਪੁਰੇ ਵਾਪੀ ਪੂਰ੍ਣਾਮृਤਰਸਾਮ੍ਭਸਾ ਨਿਹਤਾ ਨਿਹਤਾ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਦਾਨਵਾਃ
'ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੈ ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਦ ਵੀ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਉੱਥੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਦ੍ਦੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਭਵਨ੍ਦਾਨਵਬਲ ਉਤ੍ਪਾਤਾ ਵੈ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅਪਸ਼ਕੁਣੀਆਂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਃ ਸੁਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਰਿਤਾਸ੍ਯੋ ਹਰਿਰ੍ਯਥਾ ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਦੇਵਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤਾਰਕ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਸਨ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰੀ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤੁ ਮਹਾਨ੍ਘੋਰੋ ਭੇਰੀਸ਼ਙ੍ਖਰਵੋ ਬਭੌ ਦਾਨਵਾ ਨਿਃਸृਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਰਥੇ ਸੁਰਮ੍
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਡੋਲ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ; ਜਦ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਭੂਕਮ੍ਪਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਾਙ੍ਗੋ ਭੂਗਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮਗਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ; ਸ਼ਤਾਂਗਾ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਹਲਚਲ ਵੇਖ ਕੇ ਰੁਦਰ ਤੇ ਸਵੈੰਭੂ ਪਿਤਾਮਹ ਵੀ ਘਬਰਾ ਗਏ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦੇਵਵਰਿष੍ਠਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਨ੍ਵਿਤਃ ਸ ਰਥੋਤ੍ਤਮਃ ਅਨਾਯਤਨਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸੀਦਤੇ ਗੁਣਵਾਨਿਵ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ, ਜਦ ਇੱਕ ਅਸਥਿਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਓਹ ਥੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੇਕ ਇਨਸਾਨ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਧਾਤੁਕ੍ਸ਼ਯੇ ਦੇਹ ਇਵ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਚਾਲ੍ਪਮਿਵੋਦਕਮ੍ ਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਂ ਯਾਤਿ ਸ ਰਥਃ ਸ੍ਨੇਹੋ ਵਿਪ੍ਰਕृਤੋ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਧਾਤੂ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਢੀਲਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਰਥ ਦੀ ਚਿਕਣਾਈ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਢਿਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਥਾਦੁਤ੍ਪਤ੍ਯਾਤ੍ਮਭੂਰ੍ ਵੈ ਸੀਦਨ੍ਤਂ ਤੁ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਣੋ ਰਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰੂਪਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਪਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਸ਼ਰਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਵृषਰੂਪਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਜਨਾਰਦਨ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਔਖਾ ਰਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਵਿषਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਰਥਮੇਵ ਮਹਾਰਥਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯੋਦ੍ਵਹਤੇ ਸਜ੍ਜਂ ਕੁਲਂ ਕੁਲਵਹੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਲਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਆਪਣਾ ਝੁੰਡ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਨ੍ ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਹਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਫਿਰ ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਾਭਿਹਤਃ ਪ੍ਰਤੋਦਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕੂਬਰੇ ਵਿਜਜ੍ਵਾਲ ਮੁਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼੍ਵਾਸਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਗਿਰਨ੍
ਤਾਰਕਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੁੰਡੀ ਉੱਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸਾਹ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਨਾਦੋ ਦਾਨਵੈਰਪਿ ਭੈਰਵਃ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਕृਤੋ ਜਲਧਰੋਪਮਃ
ਉਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਰਥਚਰਣਕਰੋ ऽਥ ਮਹਾਮृਧੇ ਵृषਭਵਪੁਰ੍ਵृषਭੇਨ੍ਦ੍ਰਪੂਜਿਤਃ ਦਿਤਿਤਨਯਬਲਂ ਵਿਮਰ੍ਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਫਿਰ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਲਦਾਂ ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।