ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦੈਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਮਲੋਕਾਦ੍ ਇਹਾਗਤਮ੍ ਦੁਰ੍ਗਤਾਵਨਯਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ऽਦ੍ਯ ਮਹਾਨਿਧਿਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਭੋਗਾਂਗੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਾਂ ਵਾਪੀਂ ਮਾਯਯਾ ਮਯਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ ਹृष੍ਟਾਨਨਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ:
ਦਾਨਵਾ ਯੁਧ੍ਯਤੇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਹ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ ਮਯੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਵਾਪੀ ਹਤਾਨ੍ਸਂਜੀਵਯਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਦਾਨਵ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਣ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣਾਈ ਝੀਲ ਮਾਰੇ ਗਏਆਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਜਿੰਦ ਦੇਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਮ੍ਬੁਧਿਨਿਭਾ ਭੇਰੀ ਸਾ ਤੁ ਭਯਂਕਰੀ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨਾ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈ ਰੌਰਵੀ ਸਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਢੋਲ, ਜੋ ਉੱਥਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਜੀ ਤੇ ਰੌਰਵ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੇਰੀਰਵਂ ਘੋਰਂ ਮੇਘਾਰਮ੍ਭਿਤਸਂਨਿਭਮ੍ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਨਸੁਰਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਲਾਲਸਾਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਢੋਲ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਅਸੁਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਲੋਹਰਾਜਤਸੌਵਰ੍ਣੈਃ ਕਟਕੈਰ੍ਮਣਿਰਾਜਿਤੈਃ ਆਮੁਕ੍ਤੈਃ ਕੁਣ੍ਡਲੈਰ੍ਹਾਰੈਰ੍ ਮੁਕੁਟੈਰਪਿ ਚੋਤ੍ਕਟੈਃ
ਲੋਹੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਹਾਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮੁਕੁਟ ਪਾ ਕੇ ਉਹ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਧੂਮਾਯਿਤਾ ਹ੍ਯਵਿਰਮਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤ ਇਵ ਪਾਵਕਾਃ ਆਯੁਧਾਨਿ ਸਮਾਦਾਯ ਕਾਸ਼ਿਨੋ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨृਤ੍ਯਮਾਨਾ ਇਵ ਨਟਾ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ ਇਵ ਤੋਯਦਾਃ ਕਰੋਚ੍ਛ੍ਰਯਾ ਇਵ ਗਜਾਃ ਸਿਂਹਾ ਇਵ ਚ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ
ਨਚਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਨਟ, ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ, ਉੱਚੇ ਹੋਏ ਹੱਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ।
ਹ੍ਰਦਾ ਇਵ ਚ ਗਮ੍ਭੀਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾ ਇਵ ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਾਃ ਦ੍ਰੁਮਾ ਇਵ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੋ ਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਝੀਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਪਿ ਸੋਤ੍ਸਾਹਾ ਗਰੁਡੋਤ੍ਪਾਤਪਾਤਿਨਃ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵੋ ऽਭਿਧਾਵਨ੍ਤਿ ਦਾਨਵਾਨ੍ਦਾਨਵਾਰਯਃ
ਪ੍ਰਮਥ ਵੀ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਝਪਟਦੇ ਹੋਏ, ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਪ੍ਰਮਥਾਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਦਾਨਵਾਃ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਂਹਤ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਾ ਬਲੇਨ ਚ
ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਤਾਰਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇ ऽਸਿਭਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚਾਨਲਪਿਙ੍ਗਲੈਃ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਦृਢਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਅਭਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਭਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਪੱਕੇ ਤਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਾਨਾਮ੍ ਅਸੀਨਾਂ ਚ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍ ਰੂਪਾਣ੍ਯਾਸਨ੍ਮਹੋਲ੍ਕਾਨਾਂ ਪਤਨ੍ਤੀਨਾਮਿਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲੂਣਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਾ ਨਿਰ੍ਦਯਾ ਇਵ ਪਾਤਿਤਾਃ ਨਿਰਯੇष੍ਵਿਵ ਨਿਰ੍ਮਗ੍ਨਾਃ ਕੂਜਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਸੁਰਾਃ
ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਬੇਦਰਦੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਮਥ ਤੇ ਅਸੁਰ ਐਵੇਂ ਕਰਾਹ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਣ।
ਹੇਮਕੁਣ੍ਡਲਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਕਿਰੀਟੋਤ੍ਕਟਵਨ੍ਤਿ ਚ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਗਿਰਿਕੂਟਾ ਇਵਾਤ੍ਯਯੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਐਵੇਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਕਦੇ ਵੱਡੀ ਆਫਤ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘੈਸ੍ਤਥਾ ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਕਰਿਵਰਾਕਾਰਾ ਨਿਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਧਰਾਤਲੇ
ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੇ ਜੋਧੇ ਕੱਟੇ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਸਹਸਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾ ਭੀਮਗਰ੍ਜਨਾਃ ਸਾਧਯਨ੍ਤ੍ਯਪਰੇ ਸਿਦ੍ਧਾ ਯੁਦ੍ਧਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਮਥ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਡੱਕੇ ਮਾਰ ਕੇ ਗੂੰਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣਾਂ ਹੋਈਆਂ; ਕੁਝ ਹੋਰ, ਜੋ ਸਿੱਧ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਜੀਬ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਲਵਾਨ੍ਭਾਸਿ ਪ੍ਰਮਥ ਦਰ੍ਪਿਤੋ ਭਾਸਿ ਦਾਨਵ ਇਤਿ ਚੋਚ੍ਚਾਰਯਨ੍ਵਾਚਂ ਵਾਰਣਾ ਰਣਧੂਰ੍ਗਤਾਃ
ਪ੍ਰਮਥ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਚੀਕਦੇ, 'ਤੂੰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੈਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ!'
ਪਰਿਘੈਰਾਹਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਦਾਨਵੈਃ ਸ਼ਂਕਰਾਨੁਗਾਃ ਵਮਨ੍ਤੇ ਰੁਧਿਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਧਾਤੁਮਿਵਾਚਲਾਃ
ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਉਗਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰਮਥੈਰਪਿ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ ਅਸੁਰਾਃ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਦ੍ਰੁਮੈਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਗਾਢਮੇਵਾਹਵੇ ਹਤਾਃ
ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸੂਦਿਤਾਨਥ ਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਪੁਂਗਵਾਃ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਮਯਦਾਨਵਚੋਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਮਾਇਆ ਦੈਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਚਾਪਿ ਭਾਸ੍ਵਰੈਰ੍ਦੇਹੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕ ਇਵਾਮਰਾਃ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਾਪੀਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਦ੍ਰੂਪਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰਾਃ
ਉਹ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਝੀਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਖੜੇ ਹੋਣ।
ਅਥੈਕੇ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਪੀਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਣਾਦ੍ ਅਸੂਨ੍ ਆਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾਧਾਵਂਸ੍ਤਥਾਸੁਰਾਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਾਨ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੌੜ ਪਏ।
ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਨੇਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਤ ਕਿਮ੍ ਆਸਥ ਹਤਾਨਪਿ ਹਿ ਵੋ ਵਾਪੀ ਪੁਨਰੁਜ੍ਜੀਵਯਿष੍ਯਤਿ
ਦੈਤ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੂੰ ਚੁਭਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਕਿਉਂ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਮਥੋ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰਿਆ ਵੀ ਹੈ, ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਝੀਲ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।'
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੋ ਵਚੋ ऽਗ੍ਰਗ੍ਰਹਸਂਨਿਭਃ ਦ੍ਰੁਤਮੇਵੈਤ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਬਾਤਾਂ, ਜੋ ਸੱਪ ਦੀ ਫੜ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੀਆਂ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਤੁਰੰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸੂਦਿਤਾਃ ਸੂਦਿਤਾ ਦੇਵ ਪ੍ਰਮਥੈਰਸੁਰਾ ਹ੍ਯਮੀ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਭੀਮਾਃ ਸਸ੍ਯਾ ਇਵ ਜਲੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
'ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਅਸੁਰ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠ ਕੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਨਾਲ ਫਸਲ ਮੁੜ ਹਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਿਲ ਪੁਰੇ ਵਾਪੀ ਪੂਰ੍ਣਾਮृਤਰਸਾਮ੍ਭਸਾ ਨਿਹਤਾ ਨਿਹਤਾ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਦਾਨਵਾਃ
'ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੈ ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਦ ਵੀ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਉੱਥੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਦ੍ਦੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਭਵਨ੍ਦਾਨਵਬਲ ਉਤ੍ਪਾਤਾ ਵੈ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅਪਸ਼ਕੁਣੀਆਂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਃ ਸੁਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਰਿਤਾਸ੍ਯੋ ਹਰਿਰ੍ਯਥਾ ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਦੇਵਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤਾਰਕ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਸਨ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰੀ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤੁ ਮਹਾਨ੍ਘੋਰੋ ਭੇਰੀਸ਼ਙ੍ਖਰਵੋ ਬਭੌ ਦਾਨਵਾ ਨਿਃਸृਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਰਥੇ ਸੁਰਮ੍
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਡੋਲ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ; ਜਦ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।