ਉਤ੍ਪਲੈਃ ਕੁਮੁਦੈਃ ਪਦ੍ਮੈਰ੍ ਵृਤਾਂ ਕਾਦਮ੍ਬਕੈਸ੍ਤਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰਵਰ੍ਣਾਭੈਰ੍ ਭੀਮੈਰ੍ ਆਵਰਣੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ, ਸਫੈਦ ਕੁਮੁਦਾਂ, ਲਾਲ ਪਦਮਾਂ, ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ।
ਖਗੈਰ੍ ਮਧੁਰਰਾਵੈਸ਼੍ਚ ਚਾਰੁਚਾਮੀਕਰਪ੍ਰਭੈਃ ਕਾਮੈषਿਭਿਰ੍ ਇਵਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਜੀਵਾਨਾਮਰਣੀਮ੍ ਇਵ
ਉਸ ਵਿਚ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ।
ਤਾਂ ਵਾਪੀਂ ਸृਜ੍ਯ ਸ ਮਯੋ ਗਙ੍ਗਾਮਿਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਾਮਾਸ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਮਾਦਿਤਃ
ਉਹ ਝੀਲ ਬਣਾਕੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਾਂਗ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿਚ ਧੋਇਆ।
ਸ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਮਜ੍ਜਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥਾਵਿਨ੍ਧਨੈਰਿਦ੍ਧਃ ਸਦ੍ਯੋ ਹੁਤ ਇਵਾਨਲਃ
ਉਸ ਝੀਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ।
ਮਯਸ੍ਯ ਚਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ऽਭਿਵਾਦਿਤਃ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀਤਿ ਵਚਨਂ ਮਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਅੰਜਲੀ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਕ ਨਾਮਕ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਹਾਂ।'
ਕ੍ਵ ਨਨ੍ਦੀ ਸਹ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਵृਤਃ ਪ੍ਰਮਥਜਮ੍ਬੁਕੈਃ ਯੁਧ੍ਯਾਮੋ ऽਰੀਨ੍ ਵਿਨਿष੍ਪੀਡ੍ਯ ਦਯਾ ਦੇਹੇषੁ ਕਾ ਹਿ ਨਃ
'ਨੰਦੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਜੰਬੂਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ? ਆਓ, ਅਸੀਂ ਲੜੀਏ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ—ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?'
ਅਨ੍ਵਾਸ੍ਯੈਵ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਾਮਃ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵਃ ਤੈਰ੍ਵਾ ਵਿਨਿਹਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਵਿष੍ਯਾਮੋ ਯਮਾਸ਼ਨਾਃ
ਜੇ ਅਸੀਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ ਤੇ ਅਸੀਂ ਯਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੇਰ੍ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਤਨ੍ ਮਯੋ ਵਚਨਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਤਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸਾਰ੍ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਇਦਮਾਹ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇਹ ਬਲਵਾਨ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੱਠਾ ਲਾ ਕੇ ਮਿਲਿਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ:
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨ੍ਨ ਮੇ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਭਿਪ੍ਰੇਤਂ ਨ ਜੀਵਿਤਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਿਮਨ੍ਯੇਨ ਮਹਾਸੁਰ
ਹੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਰਾਜ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੇਕਾਰ ਹੈ।
ਮਹਾਮृਤਮਯੀ ਵਾਪੀ ਹ੍ਯ੍ ਏषਾ ਮਾਯਾਭਿਰੀਸ਼੍ਵਰ ਸृष੍ਟਾ ਦਾਨਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਹਤਾਨਾਂ ਜੀਵਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਇਹ ਵੱਡੀ, ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੀ ਝੀਲ, ਹੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਜਿੰਦ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦੈਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਮਲੋਕਾਦ੍ ਇਹਾਗਤਮ੍ ਦੁਰ੍ਗਤਾਵਨਯਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ऽਦ੍ਯ ਮਹਾਨਿਧਿਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਭੋਗਾਂਗੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਾਂ ਵਾਪੀਂ ਮਾਯਯਾ ਮਯਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ ਹृष੍ਟਾਨਨਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ:
ਦਾਨਵਾ ਯੁਧ੍ਯਤੇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਹ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ ਮਯੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਵਾਪੀ ਹਤਾਨ੍ਸਂਜੀਵਯਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਦਾਨਵ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਣ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣਾਈ ਝੀਲ ਮਾਰੇ ਗਏਆਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਜਿੰਦ ਦੇਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਮ੍ਬੁਧਿਨਿਭਾ ਭੇਰੀ ਸਾ ਤੁ ਭਯਂਕਰੀ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨਾ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈ ਰੌਰਵੀ ਸਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਢੋਲ, ਜੋ ਉੱਥਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਜੀ ਤੇ ਰੌਰਵ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੇਰੀਰਵਂ ਘੋਰਂ ਮੇਘਾਰਮ੍ਭਿਤਸਂਨਿਭਮ੍ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਨਸੁਰਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਲਾਲਸਾਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਢੋਲ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਅਸੁਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਲੋਹਰਾਜਤਸੌਵਰ੍ਣੈਃ ਕਟਕੈਰ੍ਮਣਿਰਾਜਿਤੈਃ ਆਮੁਕ੍ਤੈਃ ਕੁਣ੍ਡਲੈਰ੍ਹਾਰੈਰ੍ ਮੁਕੁਟੈਰਪਿ ਚੋਤ੍ਕਟੈਃ
ਲੋਹੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਹਾਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮੁਕੁਟ ਪਾ ਕੇ ਉਹ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਧੂਮਾਯਿਤਾ ਹ੍ਯਵਿਰਮਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤ ਇਵ ਪਾਵਕਾਃ ਆਯੁਧਾਨਿ ਸਮਾਦਾਯ ਕਾਸ਼ਿਨੋ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨृਤ੍ਯਮਾਨਾ ਇਵ ਨਟਾ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ ਇਵ ਤੋਯਦਾਃ ਕਰੋਚ੍ਛ੍ਰਯਾ ਇਵ ਗਜਾਃ ਸਿਂਹਾ ਇਵ ਚ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ
ਨਚਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਨਟ, ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ, ਉੱਚੇ ਹੋਏ ਹੱਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ।
ਹ੍ਰਦਾ ਇਵ ਚ ਗਮ੍ਭੀਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾ ਇਵ ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਾਃ ਦ੍ਰੁਮਾ ਇਵ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੋ ਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਝੀਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਪਿ ਸੋਤ੍ਸਾਹਾ ਗਰੁਡੋਤ੍ਪਾਤਪਾਤਿਨਃ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵੋ ऽਭਿਧਾਵਨ੍ਤਿ ਦਾਨਵਾਨ੍ਦਾਨਵਾਰਯਃ
ਪ੍ਰਮਥ ਵੀ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਝਪਟਦੇ ਹੋਏ, ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਪ੍ਰਮਥਾਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਦਾਨਵਾਃ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਂਹਤ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਾ ਬਲੇਨ ਚ
ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਤਾਰਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇ ऽਸਿਭਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚਾਨਲਪਿਙ੍ਗਲੈਃ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਦृਢਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਅਭਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਭਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਪੱਕੇ ਤਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਾਨਾਮ੍ ਅਸੀਨਾਂ ਚ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍ ਰੂਪਾਣ੍ਯਾਸਨ੍ਮਹੋਲ੍ਕਾਨਾਂ ਪਤਨ੍ਤੀਨਾਮਿਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲੂਣਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਾ ਨਿਰ੍ਦਯਾ ਇਵ ਪਾਤਿਤਾਃ ਨਿਰਯੇष੍ਵਿਵ ਨਿਰ੍ਮਗ੍ਨਾਃ ਕੂਜਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਸੁਰਾਃ
ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਬੇਦਰਦੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਮਥ ਤੇ ਅਸੁਰ ਐਵੇਂ ਕਰਾਹ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਣ।
ਹੇਮਕੁਣ੍ਡਲਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਕਿਰੀਟੋਤ੍ਕਟਵਨ੍ਤਿ ਚ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਗਿਰਿਕੂਟਾ ਇਵਾਤ੍ਯਯੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਐਵੇਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਕਦੇ ਵੱਡੀ ਆਫਤ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘੈਸ੍ਤਥਾ ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਕਰਿਵਰਾਕਾਰਾ ਨਿਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਧਰਾਤਲੇ
ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੇ ਜੋਧੇ ਕੱਟੇ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਸਹਸਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾ ਭੀਮਗਰ੍ਜਨਾਃ ਸਾਧਯਨ੍ਤ੍ਯਪਰੇ ਸਿਦ੍ਧਾ ਯੁਦ੍ਧਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਮਥ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਡੱਕੇ ਮਾਰ ਕੇ ਗੂੰਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣਾਂ ਹੋਈਆਂ; ਕੁਝ ਹੋਰ, ਜੋ ਸਿੱਧ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਜੀਬ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਲਵਾਨ੍ਭਾਸਿ ਪ੍ਰਮਥ ਦਰ੍ਪਿਤੋ ਭਾਸਿ ਦਾਨਵ ਇਤਿ ਚੋਚ੍ਚਾਰਯਨ੍ਵਾਚਂ ਵਾਰਣਾ ਰਣਧੂਰ੍ਗਤਾਃ
ਪ੍ਰਮਥ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਚੀਕਦੇ, 'ਤੂੰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੈਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ!'
ਪਰਿਘੈਰਾਹਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਦਾਨਵੈਃ ਸ਼ਂਕਰਾਨੁਗਾਃ ਵਮਨ੍ਤੇ ਰੁਧਿਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਧਾਤੁਮਿਵਾਚਲਾਃ
ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਉਗਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰਮਥੈਰਪਿ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ ਅਸੁਰਾਃ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਦ੍ਰੁਮੈਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਗਾਢਮੇਵਾਹਵੇ ਹਤਾਃ
ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।