ਦੁਰ੍ਗਂ ਵੈ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨ ਸਮਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪੁਰਮ੍ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯੇषੋ ऽਨਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਦੁਰ੍ਗਂ ਕਾਰਣਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਕਿਲਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਿਲੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ—ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਲਾ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਕਾਲਸ੍ਯੈਵ ਵਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਦੁਰ੍ਗਤਰਂ ਚ ਯਤ੍ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਕਥਂ ਕਾਲਾਤ੍ ਤ੍ਰਾਣਂ ਨੋ ऽਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਰੇ ਕਿਲੇ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ; ਜਦ ਸਮਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਵੇ, ਅੱਜ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕੌਣ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਕੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ ਬਲਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁषੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਪੈਤਾਮਹੋ ਵਿਧਿਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਬਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ—ਇਹ ਪਿਤਾਮਾ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਃ ਪ੍ਰਭਵੇਦ੍ਯੋਗੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਂਧਾਰ੍ਯੇ ऽਮਿਤਾਤ੍ਮਨਿ ਲਙ੍ਘਨੇ ਕਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ऋਤੇ ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਅਸੀਮ ਤੇ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹਸਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਕਾਬੂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਬਿਭੇਮਿ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਧਿ ਯਮਾਦ੍ ਵਰੁਣਾਨ੍ਨ ਚ ਵਿਤ੍ਤਪਾਤ੍ ਸ੍ਵਾਮੀ ਚੈषਾਂ ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਸ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਨਾ ਯਮ ਤੋਂ, ਨਾ ਵਰੁਣ ਤੋਂ, ਨਾ ਕੁਬੇਰ ਤੋਂ; ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਜੈ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ਤਦਦ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਵਦ੍ਵੀਰਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਰਾਜ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਫਲ—ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਨ।
ਵਾਪੀਮਮृਤਤੋਯੇਨ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਰੌषਧੀਃ ਜੀਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਂਜੀਵਨਵਰੌषਧੈਃ
ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਇਕ ਝੀਲ ਬਣਾਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਜੀਵਨ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਣਗੇ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬਲਵਾਨ੍ ਮਯੋ ਮਾਯਾਵਿਨਾਂ ਵਰਃ ਮਾਯਯਾ ਸਸृਜੇ ਵਾਪੀਂ ਰਮ੍ਭਾਮਿਵ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਝੀਲ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਰੰਭਾ ਰੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਯੋਜਨਾਯਤਾਂ ਦੀਰ੍ਘਾਂ ਪੂਰ੍ਣਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਾਮ੍ ਆਰੋਹਸਂਕ੍ਰਮਵਤੀਂ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਾਂ ਕਥਾਮਿਵ
ਉਹ ਦੋ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ, ਇਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਉਤਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਕਿਸੇ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ।
ਇਨ੍ਦੋਃ ਕਿਰਣਕਲ੍ਪੇਨ ਮृष੍ਟੇਨਾਮृਤਗਨ੍ਧਿਨਾ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪਰਮਤੋਯੇਨ ਗੁਣਪੂਰ੍ਣਾਮਿਵਾਙ੍ਗਨਾਮ੍
ਉਹ ਚੰਨ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਰਮਈ, ਸਰਵੋਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ।
ਉਤ੍ਪਲੈਃ ਕੁਮੁਦੈਃ ਪਦ੍ਮੈਰ੍ ਵृਤਾਂ ਕਾਦਮ੍ਬਕੈਸ੍ਤਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰਵਰ੍ਣਾਭੈਰ੍ ਭੀਮੈਰ੍ ਆਵਰਣੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ, ਸਫੈਦ ਕੁਮੁਦਾਂ, ਲਾਲ ਪਦਮਾਂ, ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ।
ਖਗੈਰ੍ ਮਧੁਰਰਾਵੈਸ਼੍ਚ ਚਾਰੁਚਾਮੀਕਰਪ੍ਰਭੈਃ ਕਾਮੈषਿਭਿਰ੍ ਇਵਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਜੀਵਾਨਾਮਰਣੀਮ੍ ਇਵ
ਉਸ ਵਿਚ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ।
ਤਾਂ ਵਾਪੀਂ ਸृਜ੍ਯ ਸ ਮਯੋ ਗਙ੍ਗਾਮਿਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਾਮਾਸ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਮਾਦਿਤਃ
ਉਹ ਝੀਲ ਬਣਾਕੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਾਂਗ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿਚ ਧੋਇਆ।
ਸ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਮਜ੍ਜਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥਾਵਿਨ੍ਧਨੈਰਿਦ੍ਧਃ ਸਦ੍ਯੋ ਹੁਤ ਇਵਾਨਲਃ
ਉਸ ਝੀਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ।
ਮਯਸ੍ਯ ਚਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ऽਭਿਵਾਦਿਤਃ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀਤਿ ਵਚਨਂ ਮਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਅੰਜਲੀ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਕ ਨਾਮਕ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਹਾਂ।'
ਕ੍ਵ ਨਨ੍ਦੀ ਸਹ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਵृਤਃ ਪ੍ਰਮਥਜਮ੍ਬੁਕੈਃ ਯੁਧ੍ਯਾਮੋ ऽਰੀਨ੍ ਵਿਨਿष੍ਪੀਡ੍ਯ ਦਯਾ ਦੇਹੇषੁ ਕਾ ਹਿ ਨਃ
'ਨੰਦੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਜੰਬੂਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ? ਆਓ, ਅਸੀਂ ਲੜੀਏ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ—ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?'
ਅਨ੍ਵਾਸ੍ਯੈਵ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਾਮਃ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵਃ ਤੈਰ੍ਵਾ ਵਿਨਿਹਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਵਿष੍ਯਾਮੋ ਯਮਾਸ਼ਨਾਃ
ਜੇ ਅਸੀਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ ਤੇ ਅਸੀਂ ਯਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੇਰ੍ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਤਨ੍ ਮਯੋ ਵਚਨਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਤਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸਾਰ੍ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਇਦਮਾਹ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇਹ ਬਲਵਾਨ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੱਠਾ ਲਾ ਕੇ ਮਿਲਿਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ:
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨ੍ਨ ਮੇ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਭਿਪ੍ਰੇਤਂ ਨ ਜੀਵਿਤਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਿਮਨ੍ਯੇਨ ਮਹਾਸੁਰ
ਹੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਰਾਜ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੇਕਾਰ ਹੈ।
ਮਹਾਮृਤਮਯੀ ਵਾਪੀ ਹ੍ਯ੍ ਏषਾ ਮਾਯਾਭਿਰੀਸ਼੍ਵਰ ਸृष੍ਟਾ ਦਾਨਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਹਤਾਨਾਂ ਜੀਵਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਇਹ ਵੱਡੀ, ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੀ ਝੀਲ, ਹੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਜਿੰਦ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦੈਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਮਲੋਕਾਦ੍ ਇਹਾਗਤਮ੍ ਦੁਰ੍ਗਤਾਵਨਯਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ऽਦ੍ਯ ਮਹਾਨਿਧਿਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਭੋਗਾਂਗੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਾਂ ਵਾਪੀਂ ਮਾਯਯਾ ਮਯਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ ਹृष੍ਟਾਨਨਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ:
ਦਾਨਵਾ ਯੁਧ੍ਯਤੇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਹ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ ਮਯੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਵਾਪੀ ਹਤਾਨ੍ਸਂਜੀਵਯਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਦਾਨਵ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਣ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣਾਈ ਝੀਲ ਮਾਰੇ ਗਏਆਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਜਿੰਦ ਦੇਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਮ੍ਬੁਧਿਨਿਭਾ ਭੇਰੀ ਸਾ ਤੁ ਭਯਂਕਰੀ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨਾ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈ ਰੌਰਵੀ ਸਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਢੋਲ, ਜੋ ਉੱਥਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਜੀ ਤੇ ਰੌਰਵ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੇਰੀਰਵਂ ਘੋਰਂ ਮੇਘਾਰਮ੍ਭਿਤਸਂਨਿਭਮ੍ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਨਸੁਰਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਲਾਲਸਾਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਢੋਲ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਅਸੁਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਲੋਹਰਾਜਤਸੌਵਰ੍ਣੈਃ ਕਟਕੈਰ੍ਮਣਿਰਾਜਿਤੈਃ ਆਮੁਕ੍ਤੈਃ ਕੁਣ੍ਡਲੈਰ੍ਹਾਰੈਰ੍ ਮੁਕੁਟੈਰਪਿ ਚੋਤ੍ਕਟੈਃ
ਲੋਹੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਹਾਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮੁਕੁਟ ਪਾ ਕੇ ਉਹ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਧੂਮਾਯਿਤਾ ਹ੍ਯਵਿਰਮਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤ ਇਵ ਪਾਵਕਾਃ ਆਯੁਧਾਨਿ ਸਮਾਦਾਯ ਕਾਸ਼ਿਨੋ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨृਤ੍ਯਮਾਨਾ ਇਵ ਨਟਾ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ ਇਵ ਤੋਯਦਾਃ ਕਰੋਚ੍ਛ੍ਰਯਾ ਇਵ ਗਜਾਃ ਸਿਂਹਾ ਇਵ ਚ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ
ਨਚਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਨਟ, ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ, ਉੱਚੇ ਹੋਏ ਹੱਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ।
ਹ੍ਰਦਾ ਇਵ ਚ ਗਮ੍ਭੀਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾ ਇਵ ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਾਃ ਦ੍ਰੁਮਾ ਇਵ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੋ ਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਝੀਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਪਿ ਸੋਤ੍ਸਾਹਾ ਗਰੁਡੋਤ੍ਪਾਤਪਾਤਿਨਃ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵੋ ऽਭਿਧਾਵਨ੍ਤਿ ਦਾਨਵਾਨ੍ਦਾਨਵਾਰਯਃ
ਪ੍ਰਮਥ ਵੀ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਝਪਟਦੇ ਹੋਏ, ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।