ਦੇਵੇਤਰਾ ਦੇਵਵਰੈਰ੍ਵਿਭਿਨ੍ਨਾਃ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਪਙ੍ਕੇषੁ ਯਥਾ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਵਜ੍ਰੇਣ ਭੀਮੇਨ ਚ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਯੂਰਕੇਤੁਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੇ ਵਿਰਲੇ, ਨਾ-ਦੇਵੀ ਜੀਵ, ਪੀੜੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਚੀਕੜ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ, ਵਜਰਪਾਣੀ ਨੇ ਭਾਰੀ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਯੂਰਕੇਤੂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਦਣ੍ਡੇਨ ਚੋਗ੍ਰੇਣ ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪਾਸ਼ੇਨ ਚੋਗ੍ਰੇਣ ਚ ਵਾਰਿਗੋਪ੍ਤਾ ਸ਼ੂਲੇਨ ਕਾਲੇਨ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਜੋ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤੇਜਸ੍ਵਿਤਯਾ ਸੁਕੇਸ਼ਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਡ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਪਾਸ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ ਰਾਜ ਨੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤੇ ਸੁਰਸਂਨਿਕਾਸ਼ਾਃ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤੀਸਿਕ੍ਤਸ਼ਿਖਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਃ ਉਤ੍ਸਾਦਯਨ੍ਤੇ ਦਨੁਪੁਤ੍ਰਵृਨ੍ਦਾਨ੍ ਯਥੈਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਯਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਃ
ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਮੋਰਾਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ।
ਮਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨ੍ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਮ੍ ਉਮਾਤ੍ਮਜਂ ਦੇਵਵਰਂ ਕੁਮਾਰਮ੍ ਸ਼ਰੇਣ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਹਿ ਤਾਰਕਾਸੁਤਂ ਸ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਾਸੁਰਮ੍ ਆਬਭਾषੇ
ਪਰ ਮਾਯਾ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਾਰਕ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮਿ ਵੀਰਂ ਪੁਰਂ ਹਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਬਲੇਨ ਯੁਕ੍ਤਃ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਜਸ੍ਕਰਮਪ੍ਯਵਾਪ੍ਯ ਪੁਨਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੈਃ
ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਆਰਾਮ ਤੇ ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੁੜ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਉਂਗਾ।
ਵਯਂ ਹਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਙ੍ਗਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧ੍ਵਜਵਰ੍ਮਵਾਹਾਃ ਜਯੈषਿਣਸ੍ਤੇ ਜਯਕਾਸ਼ਿਨਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾ ਲੋਕਵਰਾਧਿਪਾਸ਼੍ਚ
ਅਸੀਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਤੇ ਛਿੱਜੇ ਸਰੀਰ, ਟੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰ, ਝੰਡੇ, ਬਕਤਰ ਤੇ ਵਾਹਨ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਵੀ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਮਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ਵਚੋ ऽਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤਜੋਪਮਾਕ੍ਸ਼ਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤੈਃ ਸੁਤੈਰਦਿਤ੍ਯਾ ਯੁਧਿ ਵृਦ੍ਧਹਰ੍षੈਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਮਾਯਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਯਃ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਯਾਵੀ ਦਾਨਵਰ੍षਭਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਮ੍ ਅਭ੍ਰਂ ਨੀਲਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਮਾਯਾ, ਜੋ ਮਾਯਾਵੀ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚਲੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਤੁਰੰਤ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਧ੍ਯਗਾਨ੍ ਦਧ੍ਯੌ ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲਂ ਕਾਲ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਵਿਚਕਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਬਿਭ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇਪ੍ਸੁਰਗ੍ਰਤਃ ਸ ਚਾਪਿ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਇੰਦਰ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਵੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਗਂ ਵੈ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨ ਸਮਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪੁਰਮ੍ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯੇषੋ ऽਨਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਦੁਰ੍ਗਂ ਕਾਰਣਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਕਿਲਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਿਲੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ—ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਲਾ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਕਾਲਸ੍ਯੈਵ ਵਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਦੁਰ੍ਗਤਰਂ ਚ ਯਤ੍ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਕਥਂ ਕਾਲਾਤ੍ ਤ੍ਰਾਣਂ ਨੋ ऽਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਰੇ ਕਿਲੇ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ; ਜਦ ਸਮਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਵੇ, ਅੱਜ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕੌਣ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਕੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ ਬਲਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁषੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਪੈਤਾਮਹੋ ਵਿਧਿਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਬਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ—ਇਹ ਪਿਤਾਮਾ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਃ ਪ੍ਰਭਵੇਦ੍ਯੋਗੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਂਧਾਰ੍ਯੇ ऽਮਿਤਾਤ੍ਮਨਿ ਲਙ੍ਘਨੇ ਕਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ऋਤੇ ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਅਸੀਮ ਤੇ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹਸਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਕਾਬੂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਬਿਭੇਮਿ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਧਿ ਯਮਾਦ੍ ਵਰੁਣਾਨ੍ਨ ਚ ਵਿਤ੍ਤਪਾਤ੍ ਸ੍ਵਾਮੀ ਚੈषਾਂ ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਸ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਨਾ ਯਮ ਤੋਂ, ਨਾ ਵਰੁਣ ਤੋਂ, ਨਾ ਕੁਬੇਰ ਤੋਂ; ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਜੈ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ਤਦਦ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਵਦ੍ਵੀਰਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਰਾਜ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਫਲ—ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਨ।
ਵਾਪੀਮਮृਤਤੋਯੇਨ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਰੌषਧੀਃ ਜੀਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਂਜੀਵਨਵਰੌषਧੈਃ
ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਇਕ ਝੀਲ ਬਣਾਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਜੀਵਨ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਣਗੇ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬਲਵਾਨ੍ ਮਯੋ ਮਾਯਾਵਿਨਾਂ ਵਰਃ ਮਾਯਯਾ ਸਸृਜੇ ਵਾਪੀਂ ਰਮ੍ਭਾਮਿਵ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਝੀਲ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਰੰਭਾ ਰੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਯੋਜਨਾਯਤਾਂ ਦੀਰ੍ਘਾਂ ਪੂਰ੍ਣਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਾਮ੍ ਆਰੋਹਸਂਕ੍ਰਮਵਤੀਂ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਾਂ ਕਥਾਮਿਵ
ਉਹ ਦੋ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ, ਇਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਉਤਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਕਿਸੇ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ।
ਇਨ੍ਦੋਃ ਕਿਰਣਕਲ੍ਪੇਨ ਮृष੍ਟੇਨਾਮृਤਗਨ੍ਧਿਨਾ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪਰਮਤੋਯੇਨ ਗੁਣਪੂਰ੍ਣਾਮਿਵਾਙ੍ਗਨਾਮ੍
ਉਹ ਚੰਨ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਰਮਈ, ਸਰਵੋਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ।
ਉਤ੍ਪਲੈਃ ਕੁਮੁਦੈਃ ਪਦ੍ਮੈਰ੍ ਵृਤਾਂ ਕਾਦਮ੍ਬਕੈਸ੍ਤਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰਵਰ੍ਣਾਭੈਰ੍ ਭੀਮੈਰ੍ ਆਵਰਣੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ, ਸਫੈਦ ਕੁਮੁਦਾਂ, ਲਾਲ ਪਦਮਾਂ, ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ।
ਖਗੈਰ੍ ਮਧੁਰਰਾਵੈਸ਼੍ਚ ਚਾਰੁਚਾਮੀਕਰਪ੍ਰਭੈਃ ਕਾਮੈषਿਭਿਰ੍ ਇਵਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਜੀਵਾਨਾਮਰਣੀਮ੍ ਇਵ
ਉਸ ਵਿਚ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ।
ਤਾਂ ਵਾਪੀਂ ਸृਜ੍ਯ ਸ ਮਯੋ ਗਙ੍ਗਾਮਿਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਾਮਾਸ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਮਾਦਿਤਃ
ਉਹ ਝੀਲ ਬਣਾਕੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਾਂਗ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿਚ ਧੋਇਆ।
ਸ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਮਜ੍ਜਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥਾਵਿਨ੍ਧਨੈਰਿਦ੍ਧਃ ਸਦ੍ਯੋ ਹੁਤ ਇਵਾਨਲਃ
ਉਸ ਝੀਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ।
ਮਯਸ੍ਯ ਚਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ऽਭਿਵਾਦਿਤਃ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀਤਿ ਵਚਨਂ ਮਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਅੰਜਲੀ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਕ ਨਾਮਕ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਹਾਂ।'
ਕ੍ਵ ਨਨ੍ਦੀ ਸਹ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਵृਤਃ ਪ੍ਰਮਥਜਮ੍ਬੁਕੈਃ ਯੁਧ੍ਯਾਮੋ ऽਰੀਨ੍ ਵਿਨਿष੍ਪੀਡ੍ਯ ਦਯਾ ਦੇਹੇषੁ ਕਾ ਹਿ ਨਃ
'ਨੰਦੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਜੰਬੂਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ? ਆਓ, ਅਸੀਂ ਲੜੀਏ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ—ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?'
ਅਨ੍ਵਾਸ੍ਯੈਵ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਾਮਃ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵਃ ਤੈਰ੍ਵਾ ਵਿਨਿਹਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਵਿष੍ਯਾਮੋ ਯਮਾਸ਼ਨਾਃ
ਜੇ ਅਸੀਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ ਤੇ ਅਸੀਂ ਯਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੇਰ੍ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਤਨ੍ ਮਯੋ ਵਚਨਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਤਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸਾਰ੍ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਇਦਮਾਹ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇਹ ਬਲਵਾਨ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੱਠਾ ਲਾ ਕੇ ਮਿਲਿਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ:
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨ੍ਨ ਮੇ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਭਿਪ੍ਰੇਤਂ ਨ ਜੀਵਿਤਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਿਮਨ੍ਯੇਨ ਮਹਾਸੁਰ
ਹੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਰਾਜ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੇਕਾਰ ਹੈ।
ਮਹਾਮृਤਮਯੀ ਵਾਪੀ ਹ੍ਯ੍ ਏषਾ ਮਾਯਾਭਿਰੀਸ਼੍ਵਰ ਸृष੍ਟਾ ਦਾਨਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਹਤਾਨਾਂ ਜੀਵਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਇਹ ਵੱਡੀ, ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੀ ਝੀਲ, ਹੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਜਿੰਦ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।