ਸ਼ਰਭਾਨष੍ਟਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਅਪਃ ਪਵਨਮੇਵ ਚ ਮਯੋ ਮਾਯਾਬਲੇਨੈਵ ਪਾਤਯਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ
ਮਾਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਭ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਅੰਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਵਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤੇ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਮਯੇਨ ਮਾਯਯਾ ਸਂਮੁਹ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਵਸ਼ਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਸ੍ਤੇ ਮਨਸਾਪਿ ਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਾ ਮੁਨਿਨਾਭਿਸਂਯਤਾਃ
ਤਾਰਕ ਨਾਮ ਮਾਯਾ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਜਾਂ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਮਹਾਜਲਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਸਕੁਞ੍ਜਰੋਰਗੈਰ੍ ਹਰੀਨ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਰ੍ਕ੍ਸ਼ਤਰਕ੍ਸ਼ੁਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਵਿਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਮਸਾ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇष੍ਵਿਵ ਗਾਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਾਥੀ, ਸੱਪ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਰਿੱਛ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਹਮਲਾ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੂੰਘਾਈ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਮਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੇषੁ ਸਂਨਰ੍ਦਮਾਨੇषੁ ਸੁਰੇਤਰੇषੁ ਤਤਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਰਿਪੋਰ੍ਬਲਂ ਸਂਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਹਾਯੁਧਾਃ
ਜਦੋਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਆਪਣਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਯਮੋ ਗਦਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ ਤਥਾ ਕੁਮਾਰੋ ऽਮਰਕੋਟਿਸਂਯੁਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਿਤਨਾਗਵਾਹਨਃ ਕੁਲੀਸ਼ਪਾਣਿਃ ਸੁਰਲੋਕਪੁਂਗਵਃ
ਯਮ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ, ਭਾਸਕਰ, ਕਮਾਰਾ ਅਨੇਕ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪ ਇੰਦਰ, ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਏ।
ਸ ਚੋਡੁਨਾਥਃ ਸਸੁਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ ਸ ਸਾਨ੍ਤਕਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਪਤਿਰ੍ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਏਤੇ ਰਿਪੂਣਾਂ ਪ੍ਰਬਲਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਦਾ ਬਲਂ ਸਂਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਮਦੋਦ੍ਧਤਾਃ
ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਘੁਸ ਗਏ।
ਯਥਾ ਵਨਂ ਦਰ੍ਪਿਤਕੁਞ੍ਜਰਾਧਿਪਾ ਯਥਾ ਨਭਃ ਸਾਮ੍ਬੁਧਰਂ ਦਿਵਾਕਰਃ ਯਥਾ ਚ ਸਿਂਹੈਰ੍ਵਿਜਨੇषੁ ਗੋਕੁਲਂ ਤਥਾ ਬਲਂ ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਰੂਰ ਹਾਥੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦੌੜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ ਗਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਕृਤਪ੍ਰਹਾਰਾਤੁਰਦੀਨਦਾਨਵਂ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਭਜ੍ਯਨ੍ਤ ਬਲਂ ਹਿ ਪਾਰ੍षਦਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਇਵੋष੍ਮਵਾਨ੍ ਹਰਿਰ੍ ਯਥਾ ਤਮੋ ਘੋਰਤਰਂ ਨਰਾਣਾਮ੍
ਫੌਜ ਦੇ ਦੈਤ, ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਰਸ਼ਦਾਂ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਡਿੱਗੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਾਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਯਥਾ ਸਦੈਵ ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ ਸਂਚਿਤਸ਼ਾਰ੍ਵਰਂ ਤਮਃ ਤਤੋ ऽਪਕृष੍ਟੇ ਚ ਤਮਃਪ੍ਰਭਾਵੇ ਅਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵੇ ਚ ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨੇ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਚਿਰਕਾਲ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਈ; ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧਦੀ ਗਈ।
ਦਿਗ੍ਲੋਕਪਾਲੈਰ੍ ਗਣਨਾਯਕੈਸ਼੍ਚ ਕृਤੋ ਮਹਾਨ੍ਸਿਂਹਰਵੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮ੍ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਿਭਗ੍ਨਾ ਵਿਕਰਾ ਵਿਪਾਦਾਸ਼੍ ਛਿਨ੍ਨੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਃ ਸ਼ਰਪੂਰਿਤਾਙ੍ਗਾਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲਾ ਰੌਲਾ ਪਾਇਆ; ਜੰਗ ਵਿਚ, ਵਿਅੰਗ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਅੰਗ ਰਹਿਤ, ਤੋੜੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ, ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਦੇਵੇਤਰਾ ਦੇਵਵਰੈਰ੍ਵਿਭਿਨ੍ਨਾਃ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਪਙ੍ਕੇषੁ ਯਥਾ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਵਜ੍ਰੇਣ ਭੀਮੇਨ ਚ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਯੂਰਕੇਤੁਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੇ ਵਿਰਲੇ, ਨਾ-ਦੇਵੀ ਜੀਵ, ਪੀੜੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਚੀਕੜ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ, ਵਜਰਪਾਣੀ ਨੇ ਭਾਰੀ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਯੂਰਕੇਤੂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਦਣ੍ਡੇਨ ਚੋਗ੍ਰੇਣ ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪਾਸ਼ੇਨ ਚੋਗ੍ਰੇਣ ਚ ਵਾਰਿਗੋਪ੍ਤਾ ਸ਼ੂਲੇਨ ਕਾਲੇਨ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਜੋ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤੇਜਸ੍ਵਿਤਯਾ ਸੁਕੇਸ਼ਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਡ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਪਾਸ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ ਰਾਜ ਨੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤੇ ਸੁਰਸਂਨਿਕਾਸ਼ਾਃ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤੀਸਿਕ੍ਤਸ਼ਿਖਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਃ ਉਤ੍ਸਾਦਯਨ੍ਤੇ ਦਨੁਪੁਤ੍ਰਵृਨ੍ਦਾਨ੍ ਯਥੈਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਯਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਃ
ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਮੋਰਾਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ।
ਮਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨ੍ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਮ੍ ਉਮਾਤ੍ਮਜਂ ਦੇਵਵਰਂ ਕੁਮਾਰਮ੍ ਸ਼ਰੇਣ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਹਿ ਤਾਰਕਾਸੁਤਂ ਸ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਾਸੁਰਮ੍ ਆਬਭਾषੇ
ਪਰ ਮਾਯਾ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਾਰਕ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮਿ ਵੀਰਂ ਪੁਰਂ ਹਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਬਲੇਨ ਯੁਕ੍ਤਃ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਜਸ੍ਕਰਮਪ੍ਯਵਾਪ੍ਯ ਪੁਨਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੈਃ
ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਆਰਾਮ ਤੇ ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੁੜ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਉਂਗਾ।
ਵਯਂ ਹਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਙ੍ਗਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧ੍ਵਜਵਰ੍ਮਵਾਹਾਃ ਜਯੈषਿਣਸ੍ਤੇ ਜਯਕਾਸ਼ਿਨਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾ ਲੋਕਵਰਾਧਿਪਾਸ਼੍ਚ
ਅਸੀਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਤੇ ਛਿੱਜੇ ਸਰੀਰ, ਟੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰ, ਝੰਡੇ, ਬਕਤਰ ਤੇ ਵਾਹਨ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਵੀ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਮਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ਵਚੋ ऽਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤਜੋਪਮਾਕ੍ਸ਼ਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤੈਃ ਸੁਤੈਰਦਿਤ੍ਯਾ ਯੁਧਿ ਵृਦ੍ਧਹਰ੍षੈਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਮਾਯਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਯਃ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਯਾਵੀ ਦਾਨਵਰ੍षਭਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਮ੍ ਅਭ੍ਰਂ ਨੀਲਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਮਾਯਾ, ਜੋ ਮਾਯਾਵੀ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚਲੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਤੁਰੰਤ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਧ੍ਯਗਾਨ੍ ਦਧ੍ਯੌ ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲਂ ਕਾਲ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਵਿਚਕਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਬਿਭ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇਪ੍ਸੁਰਗ੍ਰਤਃ ਸ ਚਾਪਿ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਇੰਦਰ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਵੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਗਂ ਵੈ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨ ਸਮਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪੁਰਮ੍ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯੇषੋ ऽਨਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਦੁਰ੍ਗਂ ਕਾਰਣਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਕਿਲਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਿਲੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ—ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਲਾ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਕਾਲਸ੍ਯੈਵ ਵਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਦੁਰ੍ਗਤਰਂ ਚ ਯਤ੍ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਕਥਂ ਕਾਲਾਤ੍ ਤ੍ਰਾਣਂ ਨੋ ऽਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਰੇ ਕਿਲੇ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ; ਜਦ ਸਮਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਵੇ, ਅੱਜ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕੌਣ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਕੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ ਬਲਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁषੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਪੈਤਾਮਹੋ ਵਿਧਿਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਬਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ—ਇਹ ਪਿਤਾਮਾ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਃ ਪ੍ਰਭਵੇਦ੍ਯੋਗੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਂਧਾਰ੍ਯੇ ऽਮਿਤਾਤ੍ਮਨਿ ਲਙ੍ਘਨੇ ਕਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ऋਤੇ ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਅਸੀਮ ਤੇ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹਸਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਕਾਬੂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਬਿਭੇਮਿ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਧਿ ਯਮਾਦ੍ ਵਰੁਣਾਨ੍ਨ ਚ ਵਿਤ੍ਤਪਾਤ੍ ਸ੍ਵਾਮੀ ਚੈषਾਂ ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਸ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਨਾ ਯਮ ਤੋਂ, ਨਾ ਵਰੁਣ ਤੋਂ, ਨਾ ਕੁਬੇਰ ਤੋਂ; ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਜੈ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ਤਦਦ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਵਦ੍ਵੀਰਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਰਾਜ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਫਲ—ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਨ।
ਵਾਪੀਮਮृਤਤੋਯੇਨ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਰੌषਧੀਃ ਜੀਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਂਜੀਵਨਵਰੌषਧੈਃ
ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਇਕ ਝੀਲ ਬਣਾਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਜੀਵਨ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਣਗੇ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬਲਵਾਨ੍ ਮਯੋ ਮਾਯਾਵਿਨਾਂ ਵਰਃ ਮਾਯਯਾ ਸਸृਜੇ ਵਾਪੀਂ ਰਮ੍ਭਾਮਿਵ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਝੀਲ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਰੰਭਾ ਰੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਯੋਜਨਾਯਤਾਂ ਦੀਰ੍ਘਾਂ ਪੂਰ੍ਣਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਾਮ੍ ਆਰੋਹਸਂਕ੍ਰਮਵਤੀਂ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਾਂ ਕਥਾਮਿਵ
ਉਹ ਦੋ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ, ਇਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਉਤਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਕਿਸੇ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ।
ਇਨ੍ਦੋਃ ਕਿਰਣਕਲ੍ਪੇਨ ਮृष੍ਟੇਨਾਮृਤਗਨ੍ਧਿਨਾ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪਰਮਤੋਯੇਨ ਗੁਣਪੂਰ੍ਣਾਮਿਵਾਙ੍ਗਨਾਮ੍
ਉਹ ਚੰਨ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਰਮਈ, ਸਰਵੋਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ।