ਸ ਵਜ੍ਰਨਿਹਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਸਂਹਨਨੋਪਮਃ ਪਪਾਤ ਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣਾਦ੍ਰਿਰਿਵਾਹਤਃ
ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਨਿਹਤਂ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਕੁਲਨਨ੍ਦਿਨਾ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚ ਗਣਾਧਿਪਾਃ
ਨੰਦਿਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਵਲੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਰੋ ਪਏ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਭੱਜ ਗਏ।
ਦੁਃਖਾਮਰ੍षਿਤਰੋषਾਸ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਿ ਪਾਤਿਤੇ ਦ੍ਰੁਮਸ਼ੈਲਮਹਾਵृष੍ਟਿਂ ਪਯੋਦਾਃ ਸਸृਜੁਰ੍ਯਥਾ
ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ, ਦੁੱਖ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਤੇ।
ਤੇ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾ ਗੁਰੁਭਿਰ੍ ਗਿਰਿਭਿਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਵਿਦੁਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਧਾਰ੍ਮਿਕਾ ਇਵ
ਭਾਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਹੇਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ऽਸੁਰਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਸਤਰੂਣਾਂ ਗਿਰੀਣਾਂ ਵੈ ਤੁਲ੍ਯਰੂਪਧਰੋ ਬਭੌ
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਕਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਭਿਨ੍ਨੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾ ਗਣਪਾ ਭਿਨ੍ਨਪਾਦਾਙ੍ਕਿਤਾਨਨਾਃ ਵਿਰੇਜੁਰ੍ਭੁਜਗਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਗਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਯੇਨ ਮਾਯਾਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਬਹੁਸ਼ਬ੍ਦਾਲਾਃ ਪਞ੍ਜਰੇ ਸ਼ਕੁਨਾ ਇਵ
ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਾਇਆ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯਾਸੁਰਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਦਦਾਹ ਚ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁष੍ਕੇਨ੍ਧਨਮਿਵਾਨਲਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਤਾਰਕਾ ਵਲੋਂ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਈ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਵਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਸ੍ਤਦਾ ਗਣਾਃ ਮਯੇਨ ਮਾਯਾਨਿਹਤਾਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਚੇषੁਭਿਃ ਗਣੇਸ਼ਾ ਵਿਧੁਰਾ ਜਾਤਾ ਜੀਰ੍ਣਮੂਲਾ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗਣ ਤਾਰਕਾ ਵਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ।
ਭੂਯਃ ਸਂਪਤਤੇ ਚਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਗ੍ਰਹਾਨ੍ਗ੍ਰਾਹਾਨ੍ਭੁਜਂਗਮਾਨ੍ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਹਰੀਨ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸृਮਰਵਰ੍ਣਕਾਨ੍
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੁਬਾਰਾ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ, ਬਾਘਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੀ।
ਸ਼ਰਭਾਨष੍ਟਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਅਪਃ ਪਵਨਮੇਵ ਚ ਮਯੋ ਮਾਯਾਬਲੇਨੈਵ ਪਾਤਯਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ
ਮਾਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਭ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਅੰਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਵਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤੇ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਮਯੇਨ ਮਾਯਯਾ ਸਂਮੁਹ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਵਸ਼ਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਸ੍ਤੇ ਮਨਸਾਪਿ ਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਾ ਮੁਨਿਨਾਭਿਸਂਯਤਾਃ
ਤਾਰਕ ਨਾਮ ਮਾਯਾ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਜਾਂ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਮਹਾਜਲਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਸਕੁਞ੍ਜਰੋਰਗੈਰ੍ ਹਰੀਨ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਰ੍ਕ੍ਸ਼ਤਰਕ੍ਸ਼ੁਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਵਿਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਮਸਾ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇष੍ਵਿਵ ਗਾਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਾਥੀ, ਸੱਪ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਰਿੱਛ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਹਮਲਾ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੂੰਘਾਈ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਮਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੇषੁ ਸਂਨਰ੍ਦਮਾਨੇषੁ ਸੁਰੇਤਰੇषੁ ਤਤਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਰਿਪੋਰ੍ਬਲਂ ਸਂਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਹਾਯੁਧਾਃ
ਜਦੋਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਆਪਣਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਯਮੋ ਗਦਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ ਤਥਾ ਕੁਮਾਰੋ ऽਮਰਕੋਟਿਸਂਯੁਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਿਤਨਾਗਵਾਹਨਃ ਕੁਲੀਸ਼ਪਾਣਿਃ ਸੁਰਲੋਕਪੁਂਗਵਃ
ਯਮ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ, ਭਾਸਕਰ, ਕਮਾਰਾ ਅਨੇਕ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪ ਇੰਦਰ, ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਏ।
ਸ ਚੋਡੁਨਾਥਃ ਸਸੁਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ ਸ ਸਾਨ੍ਤਕਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਪਤਿਰ੍ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਏਤੇ ਰਿਪੂਣਾਂ ਪ੍ਰਬਲਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਦਾ ਬਲਂ ਸਂਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਮਦੋਦ੍ਧਤਾਃ
ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਘੁਸ ਗਏ।
ਯਥਾ ਵਨਂ ਦਰ੍ਪਿਤਕੁਞ੍ਜਰਾਧਿਪਾ ਯਥਾ ਨਭਃ ਸਾਮ੍ਬੁਧਰਂ ਦਿਵਾਕਰਃ ਯਥਾ ਚ ਸਿਂਹੈਰ੍ਵਿਜਨੇषੁ ਗੋਕੁਲਂ ਤਥਾ ਬਲਂ ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਰੂਰ ਹਾਥੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦੌੜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ ਗਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਕृਤਪ੍ਰਹਾਰਾਤੁਰਦੀਨਦਾਨਵਂ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਭਜ੍ਯਨ੍ਤ ਬਲਂ ਹਿ ਪਾਰ੍षਦਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਇਵੋष੍ਮਵਾਨ੍ ਹਰਿਰ੍ ਯਥਾ ਤਮੋ ਘੋਰਤਰਂ ਨਰਾਣਾਮ੍
ਫੌਜ ਦੇ ਦੈਤ, ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਰਸ਼ਦਾਂ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਡਿੱਗੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਾਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਯਥਾ ਸਦੈਵ ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ ਸਂਚਿਤਸ਼ਾਰ੍ਵਰਂ ਤਮਃ ਤਤੋ ऽਪਕृष੍ਟੇ ਚ ਤਮਃਪ੍ਰਭਾਵੇ ਅਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵੇ ਚ ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨੇ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਚਿਰਕਾਲ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਈ; ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧਦੀ ਗਈ।
ਦਿਗ੍ਲੋਕਪਾਲੈਰ੍ ਗਣਨਾਯਕੈਸ਼੍ਚ ਕृਤੋ ਮਹਾਨ੍ਸਿਂਹਰਵੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮ੍ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਿਭਗ੍ਨਾ ਵਿਕਰਾ ਵਿਪਾਦਾਸ਼੍ ਛਿਨ੍ਨੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਃ ਸ਼ਰਪੂਰਿਤਾਙ੍ਗਾਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲਾ ਰੌਲਾ ਪਾਇਆ; ਜੰਗ ਵਿਚ, ਵਿਅੰਗ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਅੰਗ ਰਹਿਤ, ਤੋੜੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ, ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਦੇਵੇਤਰਾ ਦੇਵਵਰੈਰ੍ਵਿਭਿਨ੍ਨਾਃ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਪਙ੍ਕੇषੁ ਯਥਾ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਵਜ੍ਰੇਣ ਭੀਮੇਨ ਚ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਯੂਰਕੇਤੁਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੇ ਵਿਰਲੇ, ਨਾ-ਦੇਵੀ ਜੀਵ, ਪੀੜੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਚੀਕੜ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ, ਵਜਰਪਾਣੀ ਨੇ ਭਾਰੀ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਯੂਰਕੇਤੂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਦਣ੍ਡੇਨ ਚੋਗ੍ਰੇਣ ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪਾਸ਼ੇਨ ਚੋਗ੍ਰੇਣ ਚ ਵਾਰਿਗੋਪ੍ਤਾ ਸ਼ੂਲੇਨ ਕਾਲੇਨ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਜੋ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤੇਜਸ੍ਵਿਤਯਾ ਸੁਕੇਸ਼ਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਡ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਪਾਸ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ ਰਾਜ ਨੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤੇ ਸੁਰਸਂਨਿਕਾਸ਼ਾਃ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤੀਸਿਕ੍ਤਸ਼ਿਖਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਃ ਉਤ੍ਸਾਦਯਨ੍ਤੇ ਦਨੁਪੁਤ੍ਰਵृਨ੍ਦਾਨ੍ ਯਥੈਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਯਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਃ
ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਮੋਰਾਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ।
ਮਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨ੍ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਮ੍ ਉਮਾਤ੍ਮਜਂ ਦੇਵਵਰਂ ਕੁਮਾਰਮ੍ ਸ਼ਰੇਣ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਹਿ ਤਾਰਕਾਸੁਤਂ ਸ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਾਸੁਰਮ੍ ਆਬਭਾषੇ
ਪਰ ਮਾਯਾ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਾਰਕ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮਿ ਵੀਰਂ ਪੁਰਂ ਹਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਬਲੇਨ ਯੁਕ੍ਤਃ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਜਸ੍ਕਰਮਪ੍ਯਵਾਪ੍ਯ ਪੁਨਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੈਃ
ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਆਰਾਮ ਤੇ ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੁੜ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਉਂਗਾ।
ਵਯਂ ਹਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਙ੍ਗਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧ੍ਵਜਵਰ੍ਮਵਾਹਾਃ ਜਯੈषਿਣਸ੍ਤੇ ਜਯਕਾਸ਼ਿਨਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾ ਲੋਕਵਰਾਧਿਪਾਸ਼੍ਚ
ਅਸੀਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਤੇ ਛਿੱਜੇ ਸਰੀਰ, ਟੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰ, ਝੰਡੇ, ਬਕਤਰ ਤੇ ਵਾਹਨ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਵੀ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਮਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ਵਚੋ ऽਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤਜੋਪਮਾਕ੍ਸ਼ਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤੈਃ ਸੁਤੈਰਦਿਤ੍ਯਾ ਯੁਧਿ ਵृਦ੍ਧਹਰ੍षੈਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਮਾਯਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਯਃ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਯਾਵੀ ਦਾਨਵਰ੍षਭਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਮ੍ ਅਭ੍ਰਂ ਨੀਲਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਮਾਯਾ, ਜੋ ਮਾਯਾਵੀ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚਲੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਤੁਰੰਤ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਧ੍ਯਗਾਨ੍ ਦਧ੍ਯੌ ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲਂ ਕਾਲ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਵਿਚਕਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਬਿਭ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇਪ੍ਸੁਰਗ੍ਰਤਃ ਸ ਚਾਪਿ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਇੰਦਰ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਵੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।