ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਸਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵ ਭੂਧਰਾਃ
ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦੇਵਤਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਯੋਧਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿਭਾਗੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤੁ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਮਯਸ਼੍ਚੈਵ ਮਗ੍ਨੌ ਚ ਦ੍ਰੁਮਵਦ੍ਰਣੇ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਸੇਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ; ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਤੇ ਮਯਾ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਆਦਾਯ ਪਰਿਘਂ ਘੋਰਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਨਨ੍ਦਿਨਮ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਨਨ੍ਦੀ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਰਿਘੇਣ ਦृਢਾਹਤਃ ਭ੍ਰਮਤੇ ਮਧੁਨਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪੁਰਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਯਥਾ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਨੰਦਿਨ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਨਾਰਾਇਣ ਥਰਥਰਾਇਆ ਸੀ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰੇ ਗਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗਣਪਾਃ ਖ੍ਯਾਤਵਿਕ੍ਰਮਾਃ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਜਾਤਸਂਰਮ੍ਭਾ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਮਾਸੁਰਮ੍
ਨੰਦਿਸ਼ਵਰ ਦੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਗਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਅਸੁਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਘਣ੍ਟਾਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਕਾਲਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਦਾਃ ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕੈਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਣਪਾਨ੍ਗਣਪਾਕृਤੀਨ੍
ਫਿਰ ਘੰਟਾਕਰਨ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਆਦਿ ਪਾਰਸ਼ਦਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਭੂਯੋ ਭੂਯਃ ਸ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮਹਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਰਾਵੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਨਭਸ੍ਯਮ੍ਬੁਧਰੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਡੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਗੱਜਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਰਮ੍ਭਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਨ੍ਦੀ ਦਿਨਕਰਪ੍ਰਭਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤਃ ਸੋ ऽਪਿ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਮਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਉਥੇ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਨੰਦਿਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਤਦਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਵਜ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਨਿਭਾਙ੍ਗਸ੍ਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਸਸਰ੍ਜ ਹ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਰੁਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇਜੀਲਾ ਵਜਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਦਾਨਵ ਦੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਨਨ੍ਦਿਭੁਜਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਪਪਾਤ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਦਾ ਵਜ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭੀषਣਮ੍
ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟਿਆ, ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਵਜਰ, ਦਾਨਵ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਵਜ੍ਰਨਿਹਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਸਂਹਨਨੋਪਮਃ ਪਪਾਤ ਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣਾਦ੍ਰਿਰਿਵਾਹਤਃ
ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਨਿਹਤਂ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਕੁਲਨਨ੍ਦਿਨਾ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚ ਗਣਾਧਿਪਾਃ
ਨੰਦਿਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਵਲੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਰੋ ਪਏ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਭੱਜ ਗਏ।
ਦੁਃਖਾਮਰ੍षਿਤਰੋषਾਸ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਿ ਪਾਤਿਤੇ ਦ੍ਰੁਮਸ਼ੈਲਮਹਾਵृष੍ਟਿਂ ਪਯੋਦਾਃ ਸਸृਜੁਰ੍ਯਥਾ
ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ, ਦੁੱਖ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਤੇ।
ਤੇ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾ ਗੁਰੁਭਿਰ੍ ਗਿਰਿਭਿਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਵਿਦੁਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਧਾਰ੍ਮਿਕਾ ਇਵ
ਭਾਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਹੇਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ऽਸੁਰਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਸਤਰੂਣਾਂ ਗਿਰੀਣਾਂ ਵੈ ਤੁਲ੍ਯਰੂਪਧਰੋ ਬਭੌ
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਕਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਭਿਨ੍ਨੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾ ਗਣਪਾ ਭਿਨ੍ਨਪਾਦਾਙ੍ਕਿਤਾਨਨਾਃ ਵਿਰੇਜੁਰ੍ਭੁਜਗਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਗਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਯੇਨ ਮਾਯਾਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਬਹੁਸ਼ਬ੍ਦਾਲਾਃ ਪਞ੍ਜਰੇ ਸ਼ਕੁਨਾ ਇਵ
ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਾਇਆ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯਾਸੁਰਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਦਦਾਹ ਚ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁष੍ਕੇਨ੍ਧਨਮਿਵਾਨਲਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਤਾਰਕਾ ਵਲੋਂ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਈ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਵਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਸ੍ਤਦਾ ਗਣਾਃ ਮਯੇਨ ਮਾਯਾਨਿਹਤਾਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਚੇषੁਭਿਃ ਗਣੇਸ਼ਾ ਵਿਧੁਰਾ ਜਾਤਾ ਜੀਰ੍ਣਮੂਲਾ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗਣ ਤਾਰਕਾ ਵਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ।
ਭੂਯਃ ਸਂਪਤਤੇ ਚਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਗ੍ਰਹਾਨ੍ਗ੍ਰਾਹਾਨ੍ਭੁਜਂਗਮਾਨ੍ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਹਰੀਨ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸृਮਰਵਰ੍ਣਕਾਨ੍
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੁਬਾਰਾ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ, ਬਾਘਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੀ।
ਸ਼ਰਭਾਨष੍ਟਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਅਪਃ ਪਵਨਮੇਵ ਚ ਮਯੋ ਮਾਯਾਬਲੇਨੈਵ ਪਾਤਯਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ
ਮਾਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਭ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਅੰਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਵਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤੇ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਮਯੇਨ ਮਾਯਯਾ ਸਂਮੁਹ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਵਸ਼ਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਸ੍ਤੇ ਮਨਸਾਪਿ ਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਾ ਮੁਨਿਨਾਭਿਸਂਯਤਾਃ
ਤਾਰਕ ਨਾਮ ਮਾਯਾ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਜਾਂ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਮਹਾਜਲਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਸਕੁਞ੍ਜਰੋਰਗੈਰ੍ ਹਰੀਨ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਰ੍ਕ੍ਸ਼ਤਰਕ੍ਸ਼ੁਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਵਿਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਮਸਾ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇष੍ਵਿਵ ਗਾਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਾਥੀ, ਸੱਪ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਰਿੱਛ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਹਮਲਾ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੂੰਘਾਈ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਮਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੇषੁ ਸਂਨਰ੍ਦਮਾਨੇषੁ ਸੁਰੇਤਰੇषੁ ਤਤਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਰਿਪੋਰ੍ਬਲਂ ਸਂਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਹਾਯੁਧਾਃ
ਜਦੋਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਆਪਣਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਯਮੋ ਗਦਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ ਤਥਾ ਕੁਮਾਰੋ ऽਮਰਕੋਟਿਸਂਯੁਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਿਤਨਾਗਵਾਹਨਃ ਕੁਲੀਸ਼ਪਾਣਿਃ ਸੁਰਲੋਕਪੁਂਗਵਃ
ਯਮ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ, ਭਾਸਕਰ, ਕਮਾਰਾ ਅਨੇਕ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪ ਇੰਦਰ, ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਏ।
ਸ ਚੋਡੁਨਾਥਃ ਸਸੁਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ ਸ ਸਾਨ੍ਤਕਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਪਤਿਰ੍ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਏਤੇ ਰਿਪੂਣਾਂ ਪ੍ਰਬਲਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਦਾ ਬਲਂ ਸਂਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਮਦੋਦ੍ਧਤਾਃ
ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਘੁਸ ਗਏ।
ਯਥਾ ਵਨਂ ਦਰ੍ਪਿਤਕੁਞ੍ਜਰਾਧਿਪਾ ਯਥਾ ਨਭਃ ਸਾਮ੍ਬੁਧਰਂ ਦਿਵਾਕਰਃ ਯਥਾ ਚ ਸਿਂਹੈਰ੍ਵਿਜਨੇषੁ ਗੋਕੁਲਂ ਤਥਾ ਬਲਂ ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਰੂਰ ਹਾਥੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦੌੜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ ਗਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਕृਤਪ੍ਰਹਾਰਾਤੁਰਦੀਨਦਾਨਵਂ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਭਜ੍ਯਨ੍ਤ ਬਲਂ ਹਿ ਪਾਰ੍षਦਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਇਵੋष੍ਮਵਾਨ੍ ਹਰਿਰ੍ ਯਥਾ ਤਮੋ ਘੋਰਤਰਂ ਨਰਾਣਾਮ੍
ਫੌਜ ਦੇ ਦੈਤ, ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਰਸ਼ਦਾਂ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਡਿੱਗੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਾਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਯਥਾ ਸਦੈਵ ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ ਸਂਚਿਤਸ਼ਾਰ੍ਵਰਂ ਤਮਃ ਤਤੋ ऽਪਕृष੍ਟੇ ਚ ਤਮਃਪ੍ਰਭਾਵੇ ਅਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵੇ ਚ ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨੇ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਚਿਰਕਾਲ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਈ; ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧਦੀ ਗਈ।
ਦਿਗ੍ਲੋਕਪਾਲੈਰ੍ ਗਣਨਾਯਕੈਸ਼੍ਚ ਕृਤੋ ਮਹਾਨ੍ਸਿਂਹਰਵੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮ੍ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਿਭਗ੍ਨਾ ਵਿਕਰਾ ਵਿਪਾਦਾਸ਼੍ ਛਿਨ੍ਨੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਃ ਸ਼ਰਪੂਰਿਤਾਙ੍ਗਾਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲਾ ਰੌਲਾ ਪਾਇਆ; ਜੰਗ ਵਿਚ, ਵਿਅੰਗ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਅੰਗ ਰਹਿਤ, ਤੋੜੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ, ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।