ਇषੁਭਿਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਦੇਹਨਿਰ੍ਯਾਸਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਧਾਤੁਮਿਵਾਚਲਾਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸੇਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਸ ਛੱਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਾਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼ਿਲਾਵਜ੍ਰਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ ਚੂਰ੍ਣ੍ਯਨ੍ਤੇ ऽਭਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਾਚਾष੍ਟਙ੍ਕਹਤਾ ਇਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁੱਖ, ਪੱਥਰ, ਬਿਜਲੀ, ਬਰਛੇ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤੀਆਂ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕাঁচ ਵੱਡੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਭਵਤ੍ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਭੀਮਰੂਪਮਹਾਸੁਰੈਃ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਚੰਦ ਉਗਣ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ਜਯਤ੍ਯੇष ਇਤਿ ਦੈਤ੍ਯਾ ਅਘੋषਯਨ੍ ਜਯਤੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਇਤ੍ਯੇਵ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਦੈਤੀਆਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, 'ਇਹ ਤਾਰਕਾ ਜਿੱਤ ਗਿਆ!' ਜਦਕਿ ਸੇਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੰਦਰ ਤੇ ਰੁਦਰ ਜਿੱਤ ਗਏ!'
ਵਾਰਿਤਾ ਦਾਰਿਤਾ ਬਾਣੈਰ੍ ਯੋਧਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਲਾਰ੍ਣਵੇ ਨਿਃਸ੍ਵਨਨ੍ਤੋ ऽਮ੍ਬੁਸਮਯੇ ਜਲਗਰ੍ਭਾ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਯੋਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਤੇ ਚੀਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ।
ਕਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜੈਸ਼੍ਛਤ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਃ ਯੁਦ੍ਧਭੂਮਿਰ੍ਭਯਵਤੀ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਪੂਰਿਤਾ
ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿਰ, ਫਿਕੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਚੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਂ ਵਰਾਯੁਧੈਃ ਦृਢਾਹਤਾਃ ਪਤਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਸ੍ਤਥਾ
ਅਕਸਮਾਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਸੇਵਕ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਚਾਰਣਾਸ਼੍ਚ ਨਭੋਗਤਾਃ ਦृਢਪ੍ਰਹਾਰਹृषਿਤਾਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਸਿੱਧ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਚਾਰਣ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਵੱਡੇ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਚੀਕ ਪਏ।
ਅਨਾਹਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਯਤਿ ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਸ੍ਤਥਾ ਨਦਨ੍ਤੋ ਮੇਘਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸ਼ਰਭਾ ਇਵ ਰੋषਿਤਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਅਣਛੁਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵੱਜੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਿਨ੍ਧੁਪਤਾਵਿਵ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਵਦਨਾ ਵਲ੍ਮੀਕਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਸ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਦੈਤੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਵਲਮੀਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਸਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵ ਭੂਧਰਾਃ
ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦੇਵਤਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਯੋਧਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿਭਾਗੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤੁ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਮਯਸ਼੍ਚੈਵ ਮਗ੍ਨੌ ਚ ਦ੍ਰੁਮਵਦ੍ਰਣੇ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਸੇਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ; ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਤੇ ਮਯਾ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਆਦਾਯ ਪਰਿਘਂ ਘੋਰਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਨਨ੍ਦਿਨਮ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਨਨ੍ਦੀ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਰਿਘੇਣ ਦृਢਾਹਤਃ ਭ੍ਰਮਤੇ ਮਧੁਨਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪੁਰਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਯਥਾ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਨੰਦਿਨ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਨਾਰਾਇਣ ਥਰਥਰਾਇਆ ਸੀ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰੇ ਗਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗਣਪਾਃ ਖ੍ਯਾਤਵਿਕ੍ਰਮਾਃ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਜਾਤਸਂਰਮ੍ਭਾ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਮਾਸੁਰਮ੍
ਨੰਦਿਸ਼ਵਰ ਦੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਗਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਅਸੁਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਘਣ੍ਟਾਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਕਾਲਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਦਾਃ ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕੈਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਣਪਾਨ੍ਗਣਪਾਕृਤੀਨ੍
ਫਿਰ ਘੰਟਾਕਰਨ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਆਦਿ ਪਾਰਸ਼ਦਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਭੂਯੋ ਭੂਯਃ ਸ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮਹਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਰਾਵੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਨਭਸ੍ਯਮ੍ਬੁਧਰੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਡੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਗੱਜਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਰਮ੍ਭਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਨ੍ਦੀ ਦਿਨਕਰਪ੍ਰਭਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤਃ ਸੋ ऽਪਿ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਮਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਉਥੇ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਨੰਦਿਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਤਦਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਵਜ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਨਿਭਾਙ੍ਗਸ੍ਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਸਸਰ੍ਜ ਹ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਰੁਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇਜੀਲਾ ਵਜਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਦਾਨਵ ਦੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਨਨ੍ਦਿਭੁਜਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਪਪਾਤ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਦਾ ਵਜ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭੀषਣਮ੍
ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟਿਆ, ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਵਜਰ, ਦਾਨਵ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਵਜ੍ਰਨਿਹਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਸਂਹਨਨੋਪਮਃ ਪਪਾਤ ਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣਾਦ੍ਰਿਰਿਵਾਹਤਃ
ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਨਿਹਤਂ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਕੁਲਨਨ੍ਦਿਨਾ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚ ਗਣਾਧਿਪਾਃ
ਨੰਦਿਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਵਲੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਰੋ ਪਏ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਭੱਜ ਗਏ।
ਦੁਃਖਾਮਰ੍षਿਤਰੋषਾਸ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਿ ਪਾਤਿਤੇ ਦ੍ਰੁਮਸ਼ੈਲਮਹਾਵृष੍ਟਿਂ ਪਯੋਦਾਃ ਸਸृਜੁਰ੍ਯਥਾ
ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ, ਦੁੱਖ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਤੇ।
ਤੇ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾ ਗੁਰੁਭਿਰ੍ ਗਿਰਿਭਿਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਵਿਦੁਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਧਾਰ੍ਮਿਕਾ ਇਵ
ਭਾਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਹੇਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ऽਸੁਰਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਸਤਰੂਣਾਂ ਗਿਰੀਣਾਂ ਵੈ ਤੁਲ੍ਯਰੂਪਧਰੋ ਬਭੌ
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਕਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਭਿਨ੍ਨੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾ ਗਣਪਾ ਭਿਨ੍ਨਪਾਦਾਙ੍ਕਿਤਾਨਨਾਃ ਵਿਰੇਜੁਰ੍ਭੁਜਗਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਗਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਯੇਨ ਮਾਯਾਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਬਹੁਸ਼ਬ੍ਦਾਲਾਃ ਪਞ੍ਜਰੇ ਸ਼ਕੁਨਾ ਇਵ
ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਾਇਆ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯਾਸੁਰਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਦਦਾਹ ਚ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁष੍ਕੇਨ੍ਧਨਮਿਵਾਨਲਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਤਾਰਕਾ ਵਲੋਂ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਈ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਵਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਸ੍ਤਦਾ ਗਣਾਃ ਮਯੇਨ ਮਾਯਾਨਿਹਤਾਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਚੇषੁਭਿਃ ਗਣੇਸ਼ਾ ਵਿਧੁਰਾ ਜਾਤਾ ਜੀਰ੍ਣਮੂਲਾ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗਣ ਤਾਰਕਾ ਵਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ।
ਭੂਯਃ ਸਂਪਤਤੇ ਚਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਗ੍ਰਹਾਨ੍ਗ੍ਰਾਹਾਨ੍ਭੁਜਂਗਮਾਨ੍ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਹਰੀਨ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸृਮਰਵਰ੍ਣਕਾਨ੍
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੁਬਾਰਾ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ, ਬਾਘਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੀ।