ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਪੁਰੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਪੁਰਃਸਰਾਃ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਕੁਪਿਤਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਬਿਲਾਦਿਵ ਮਹੋਰਗਾਃ
ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਧਾਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਧਿਪਯੂਥਪੈਃ ਨਿਰੁਦ੍ਧਾ ਗਜਰਾਜਾਨੋ ਯਥਾ ਕੇਸਰਿਯੂਥਪੈਃ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਦੌੜੇ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਪਿਤਾਨਾਂ ਤਤਸ਼੍ਚੈषਾਂ ਦਰ੍ਪਿਤਾਨਾਮ੍ ਇਵਾਗ੍ਨੀਨਾਮ੍ ਰੂਪਾਣਿ ਜਜ੍ਵਲੁਸ੍ਤੇषਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੀਨਾਮਿਵ ਧਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਫੁਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤੋ ਬृਹਨ੍ਤਿ ਚਾਪਾਨਿ ਭੀਮਨਾਦਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਨਿਕृष੍ਯ ਜਘ੍ਨੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮ੍ ਇषੁਭਿਃ ਪ੍ਰਾਣਭੋਜਨੈਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਣ ਲੱਗੇ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਮृਗਭੀਮਾਸ੍ਯਾਨ੍ ਪਾਰ੍षਦਾਨ੍ਵਿਕृਤਾਨਨਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਹਸਨ੍ਨੁਚ੍ਚੈਰ੍ ਦਾਨਵਾ ਰੂਪਸਮ੍ਪਦਾ
ਬਿੱਲੀ, ਹਿਰਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਉੱਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੱਸੇ।
ਬਾਹੁਭਿਃ ਪਰਿਘਾਕਾਰੈਃ ਕृष੍ਯਤਾਂ ਧਨੁषਾਂ ਸ਼ਰਾਃ ਭਟਵਰ੍ਮੇषੁ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ ਤਡਾਗਾਨੀਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਖਿੱਚਦੇ, ਤੇ ਤੀਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਵਾਰ ਧਾਰ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੜ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਵੜਦੇ ਹਨ।
ਮृਤਾਃ ਸ੍ਥ ਕ੍ਵ ਨੁ ਯਾਸ੍ਯਧ੍ਵਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮੋ ਨਿਵਰ੍ਤਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪਰੁषਾਣ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਃ ਪਾਰ੍षਦਰ੍षਭਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ!—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮੁੱਖ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਬਿਭਿਦੁਃ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸੂਰ੍ਯਪਾਦਾ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਨ੍ ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਪਿ ਸਿਂਹਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਿਕ੍ਰਮਾਃ ਖਣ੍ਡਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਬਿਭਿਦੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੀਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਾਲ ਸਿੰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਥਰ, ਚਟਾਨਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ-ਮਰੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮ੍ਬੁਦੈਰਾਕੁਲਮਿਵ ਹਂਸਾਕੁਲਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍ ਦਾਨਵਾਕੁਲਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਸਕਲਂ ਬਭੌ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਇਤਨਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵਿਕृष੍ਟਚਾਪਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸृਜਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰਦੁਰ੍ਦਿਨਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪਾਙ੍ਕਿਤੋਰਸ੍ਕਾ ਜਲਦਾ ਇਵ ਦੁਰ੍ਦਿਨਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕਮਾਨਾਂ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਮੌਸਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਨ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ।
ਇषੁਭਿਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਦੇਹਨਿਰ੍ਯਾਸਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਧਾਤੁਮਿਵਾਚਲਾਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸੇਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਸ ਛੱਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਾਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼ਿਲਾਵਜ੍ਰਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ ਚੂਰ੍ਣ੍ਯਨ੍ਤੇ ऽਭਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਾਚਾष੍ਟਙ੍ਕਹਤਾ ਇਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁੱਖ, ਪੱਥਰ, ਬਿਜਲੀ, ਬਰਛੇ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤੀਆਂ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕাঁচ ਵੱਡੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਭਵਤ੍ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਭੀਮਰੂਪਮਹਾਸੁਰੈਃ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਚੰਦ ਉਗਣ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ਜਯਤ੍ਯੇष ਇਤਿ ਦੈਤ੍ਯਾ ਅਘੋषਯਨ੍ ਜਯਤੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਇਤ੍ਯੇਵ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਦੈਤੀਆਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, 'ਇਹ ਤਾਰਕਾ ਜਿੱਤ ਗਿਆ!' ਜਦਕਿ ਸੇਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੰਦਰ ਤੇ ਰੁਦਰ ਜਿੱਤ ਗਏ!'
ਵਾਰਿਤਾ ਦਾਰਿਤਾ ਬਾਣੈਰ੍ ਯੋਧਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਲਾਰ੍ਣਵੇ ਨਿਃਸ੍ਵਨਨ੍ਤੋ ऽਮ੍ਬੁਸਮਯੇ ਜਲਗਰ੍ਭਾ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਯੋਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਤੇ ਚੀਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ।
ਕਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜੈਸ਼੍ਛਤ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਃ ਯੁਦ੍ਧਭੂਮਿਰ੍ਭਯਵਤੀ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਪੂਰਿਤਾ
ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿਰ, ਫਿਕੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਚੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਂ ਵਰਾਯੁਧੈਃ ਦृਢਾਹਤਾਃ ਪਤਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਸ੍ਤਥਾ
ਅਕਸਮਾਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਸੇਵਕ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਚਾਰਣਾਸ਼੍ਚ ਨਭੋਗਤਾਃ ਦृਢਪ੍ਰਹਾਰਹृषਿਤਾਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਸਿੱਧ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਚਾਰਣ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਵੱਡੇ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਚੀਕ ਪਏ।
ਅਨਾਹਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਯਤਿ ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਸ੍ਤਥਾ ਨਦਨ੍ਤੋ ਮੇਘਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸ਼ਰਭਾ ਇਵ ਰੋषਿਤਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਅਣਛੁਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵੱਜੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਿਨ੍ਧੁਪਤਾਵਿਵ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਵਦਨਾ ਵਲ੍ਮੀਕਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਸ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਦੈਤੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਵਲਮੀਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਸਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵ ਭੂਧਰਾਃ
ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦੇਵਤਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਯੋਧਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿਭਾਗੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤੁ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਮਯਸ਼੍ਚੈਵ ਮਗ੍ਨੌ ਚ ਦ੍ਰੁਮਵਦ੍ਰਣੇ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਸੇਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ; ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਤੇ ਮਯਾ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਆਦਾਯ ਪਰਿਘਂ ਘੋਰਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਨਨ੍ਦਿਨਮ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਨਨ੍ਦੀ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਰਿਘੇਣ ਦृਢਾਹਤਃ ਭ੍ਰਮਤੇ ਮਧੁਨਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪੁਰਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਯਥਾ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਨੰਦਿਨ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਨਾਰਾਇਣ ਥਰਥਰਾਇਆ ਸੀ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰੇ ਗਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗਣਪਾਃ ਖ੍ਯਾਤਵਿਕ੍ਰਮਾਃ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਜਾਤਸਂਰਮ੍ਭਾ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਮਾਸੁਰਮ੍
ਨੰਦਿਸ਼ਵਰ ਦੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਗਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਅਸੁਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਘਣ੍ਟਾਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਕਾਲਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਦਾਃ ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕੈਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਣਪਾਨ੍ਗਣਪਾਕृਤੀਨ੍
ਫਿਰ ਘੰਟਾਕਰਨ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਆਦਿ ਪਾਰਸ਼ਦਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਭੂਯੋ ਭੂਯਃ ਸ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮਹਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਰਾਵੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਨਭਸ੍ਯਮ੍ਬੁਧਰੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਡੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਗੱਜਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਰਮ੍ਭਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਨ੍ਦੀ ਦਿਨਕਰਪ੍ਰਭਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤਃ ਸੋ ऽਪਿ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਮਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਉਥੇ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਨੰਦਿਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਤਦਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਵਜ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਨਿਭਾਙ੍ਗਸ੍ਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਸਸਰ੍ਜ ਹ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਰੁਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇਜੀਲਾ ਵਜਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਦਾਨਵ ਦੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਨਨ੍ਦਿਭੁਜਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਪਪਾਤ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਦਾ ਵਜ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭੀषਣਮ੍
ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟਿਆ, ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਵਜਰ, ਦਾਨਵ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਵੱਜਿਆ।