ਅਨ੍ਯੇ ਪਯੋਧਰਾਰਾਵਾਃ ਪਯੋਧਰਸਮਾ ਬਭੁਃ ਸਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵਾਦਿਤ੍ਰਂ ਵਾਦਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਧਤਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਆਪ ਵੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਵਾਜੇ ਵਜਾ ਕੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤੂਰ੍ਯਰਵੋ ਮਹਾਨ੍ ਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ऽਭੂਦ੍ਦੈਤ੍ਯਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੋਯਧਰੈਰਿਵ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵਿਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਛੁਪ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਭਵਤ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਭੀਮਰੂਪਮਹਾਸੁਰੈਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਉਗਣ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੇषੁ ਪੁਰੇ ਤਤ੍ਰ ਗੋਪੁਰੇष੍ਵਪਿ ਚਾਪਰੇ ਅਟ੍ਟਾਲਕਾਨ੍ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕੇਚਿਚ੍ ਚਲਿਤਵਾਦਿਨਃ
ਉਥੇ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਹੋਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ; ਕੁਝ ਨਿਗਰਾਨੀ ਟਾਵਰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਘਬਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਾਲਾਧਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪ੍ਰਭਾਸਿਤਕਰਾਮ੍ਬਰਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ ਨਦਨ੍ਤਿ ਦਨੁਜਾਸ੍ ਤੋਯਮਤ੍ਤਾ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਕੁਝ ਦਾਨਵ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਧਾਵਨ੍ਤਃ ਕੇਚਿਦੁਦ੍ਭੂਤਵਾਸਸਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਗृਹਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜੀਬ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿਚ ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਕਿਮੇਤਨ੍ਨੈਵ ਜਾਨਾਮਿ ਜ੍ਞਾਨਮਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਹਿ ਮੇ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸੇ ऽਨਨ੍ਤਰੇਣੇਤਿ ਕਾਲੋ ਵਿਸ੍ਤਾਰਤੋ ਮਹਾਨ੍
'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਅੰਦਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ—ਸਮਾਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਫੈਲਦਾ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਸੋ ऽਪ੍ਯਸੌ ਪृਥ੍ਵੀਸਾਰਂ ਚ ਸਿਂਹਸ਼੍ਚ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਤਿष੍ਠਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੀਡ੍ਯ ਦੇਹਂ ਵ੍ਯਾਧਿਰਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ
ਉਥੇ ਵੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੋਗ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੈ।
ਯ ਏषੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸ ਏषੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮੇ ਸਤਿ ਏਹਿ ਆਯੁਧਮ੍ ਆਦਾਯ ਕ੍ਵ ਮੇ ਪृਚ੍ਛਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਜੋ ਵੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਹੇ; ਭੁਲਭਲੇ ਵਿਚ ਕੀ ਚਿੰਤਾ? ਆ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ—ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ?'
ਇਤਿ ਤੇ ऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਵਿਦ੍ਧਾ ਉਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਭਾषਿਣਃ ਆਸਾਦ੍ਯ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਲਯਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਦੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੈਤ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਪੁਰੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਪੁਰਃਸਰਾਃ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਕੁਪਿਤਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਬਿਲਾਦਿਵ ਮਹੋਰਗਾਃ
ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਧਾਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਧਿਪਯੂਥਪੈਃ ਨਿਰੁਦ੍ਧਾ ਗਜਰਾਜਾਨੋ ਯਥਾ ਕੇਸਰਿਯੂਥਪੈਃ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਦੌੜੇ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਪਿਤਾਨਾਂ ਤਤਸ਼੍ਚੈषਾਂ ਦਰ੍ਪਿਤਾਨਾਮ੍ ਇਵਾਗ੍ਨੀਨਾਮ੍ ਰੂਪਾਣਿ ਜਜ੍ਵਲੁਸ੍ਤੇषਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੀਨਾਮਿਵ ਧਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਫੁਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤੋ ਬृਹਨ੍ਤਿ ਚਾਪਾਨਿ ਭੀਮਨਾਦਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਨਿਕृष੍ਯ ਜਘ੍ਨੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮ੍ ਇषੁਭਿਃ ਪ੍ਰਾਣਭੋਜਨੈਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਣ ਲੱਗੇ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਮृਗਭੀਮਾਸ੍ਯਾਨ੍ ਪਾਰ੍षਦਾਨ੍ਵਿਕृਤਾਨਨਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਹਸਨ੍ਨੁਚ੍ਚੈਰ੍ ਦਾਨਵਾ ਰੂਪਸਮ੍ਪਦਾ
ਬਿੱਲੀ, ਹਿਰਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਉੱਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੱਸੇ।
ਬਾਹੁਭਿਃ ਪਰਿਘਾਕਾਰੈਃ ਕृष੍ਯਤਾਂ ਧਨੁषਾਂ ਸ਼ਰਾਃ ਭਟਵਰ੍ਮੇषੁ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ ਤਡਾਗਾਨੀਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਖਿੱਚਦੇ, ਤੇ ਤੀਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਵਾਰ ਧਾਰ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੜ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਵੜਦੇ ਹਨ।
ਮृਤਾਃ ਸ੍ਥ ਕ੍ਵ ਨੁ ਯਾਸ੍ਯਧ੍ਵਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮੋ ਨਿਵਰ੍ਤਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪਰੁषਾਣ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਃ ਪਾਰ੍षਦਰ੍षਭਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ!—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮੁੱਖ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਬਿਭਿਦੁਃ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸੂਰ੍ਯਪਾਦਾ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਨ੍ ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਪਿ ਸਿਂਹਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਿਕ੍ਰਮਾਃ ਖਣ੍ਡਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਬਿਭਿਦੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੀਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਾਲ ਸਿੰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਥਰ, ਚਟਾਨਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ-ਮਰੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮ੍ਬੁਦੈਰਾਕੁਲਮਿਵ ਹਂਸਾਕੁਲਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍ ਦਾਨਵਾਕੁਲਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਸਕਲਂ ਬਭੌ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਇਤਨਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵਿਕृष੍ਟਚਾਪਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸृਜਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰਦੁਰ੍ਦਿਨਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪਾਙ੍ਕਿਤੋਰਸ੍ਕਾ ਜਲਦਾ ਇਵ ਦੁਰ੍ਦਿਨਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕਮਾਨਾਂ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਮੌਸਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਨ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ।
ਇषੁਭਿਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਦੇਹਨਿਰ੍ਯਾਸਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਧਾਤੁਮਿਵਾਚਲਾਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸੇਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਸ ਛੱਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਾਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼ਿਲਾਵਜ੍ਰਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ ਚੂਰ੍ਣ੍ਯਨ੍ਤੇ ऽਭਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਾਚਾष੍ਟਙ੍ਕਹਤਾ ਇਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁੱਖ, ਪੱਥਰ, ਬਿਜਲੀ, ਬਰਛੇ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤੀਆਂ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕাঁচ ਵੱਡੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਭਵਤ੍ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਭੀਮਰੂਪਮਹਾਸੁਰੈਃ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਚੰਦ ਉਗਣ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ਜਯਤ੍ਯੇष ਇਤਿ ਦੈਤ੍ਯਾ ਅਘੋषਯਨ੍ ਜਯਤੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਇਤ੍ਯੇਵ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਦੈਤੀਆਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, 'ਇਹ ਤਾਰਕਾ ਜਿੱਤ ਗਿਆ!' ਜਦਕਿ ਸੇਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੰਦਰ ਤੇ ਰੁਦਰ ਜਿੱਤ ਗਏ!'
ਵਾਰਿਤਾ ਦਾਰਿਤਾ ਬਾਣੈਰ੍ ਯੋਧਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਲਾਰ੍ਣਵੇ ਨਿਃਸ੍ਵਨਨ੍ਤੋ ऽਮ੍ਬੁਸਮਯੇ ਜਲਗਰ੍ਭਾ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਯੋਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਤੇ ਚੀਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ।
ਕਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜੈਸ਼੍ਛਤ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਃ ਯੁਦ੍ਧਭੂਮਿਰ੍ਭਯਵਤੀ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਪੂਰਿਤਾ
ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿਰ, ਫਿਕੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਚੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਂ ਵਰਾਯੁਧੈਃ ਦृਢਾਹਤਾਃ ਪਤਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਸ੍ਤਥਾ
ਅਕਸਮਾਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਸੇਵਕ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਚਾਰਣਾਸ਼੍ਚ ਨਭੋਗਤਾਃ ਦृਢਪ੍ਰਹਾਰਹृषਿਤਾਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਸਿੱਧ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਚਾਰਣ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਵੱਡੇ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਚੀਕ ਪਏ।
ਅਨਾਹਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਯਤਿ ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਸ੍ਤਥਾ ਨਦਨ੍ਤੋ ਮੇਘਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸ਼ਰਭਾ ਇਵ ਰੋषਿਤਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਅਣਛੁਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵੱਜੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਿਨ੍ਧੁਪਤਾਵਿਵ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਵਦਨਾ ਵਲ੍ਮੀਕਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਸ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਦੈਤੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਵਲਮੀਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।