ਪੁਰਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਚੈਤਾਨਿ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਦਾਨਵਾਃ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਲਙ੍ਘਨੀਯਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਰਾਣਿ ਚ
ਤੁਸੀਂ ਦਾਨਵੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੋ; ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ।
ਨਮੋਗਤਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਰਾ ਦੇਵਤਾ ਵਿਦਿਤਾ ਹਿ ਵਃ ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਯਕੈਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕੋ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਧੋ।
ਇਤਿ ਦਨੁਤਨਯਾਨ੍ਮਯਸ੍ਤਥੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਵਾਰਣਵਾਰਣੇ ਵਚਾਂਸਿ ਯੁਵਤਿਜਨਵਿषਣ੍ਣਮਾਨਸਂ ਤਤ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਪੁਰਂ ਸਹਸਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਰਾਜਾ
ਮਾਇਆ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਗਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਥ ਰਜਤਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਭਾਵੋ ਭਵਮਭਿਪੂਜ੍ਯ ਦਿਗਮ੍ਬਰਂ ਸੁਗੀਰ੍ਭਿਃ ਸ਼ਰਣਮੁਪਜਗਾਮ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਦਨਾਰ੍ਯਨ੍ਧਕਯਜ੍ਞਦੇਹਘਾਤਮ੍
ਫਿਰ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਭਵਨ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼-ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਮਦਨ, ਅਰੀ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਇਆ।
ਮਯਮਭਯਪਦੈषਿਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਨ ਕਿਲ ਬੁਬੋਧ ਤृਤੀਯਦੀਪ੍ਤਨੇਤ੍ਰਃ ਤਦਭਿਮਤਮਦਾਤ੍ਤਤਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕੀ ਸ ਚ ਕਿਲ ਨਿਰ੍ਭਯ ਏਵ ਦਾਨਵੋ ऽਭੂਤ੍
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇਜੀਲਾ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ; ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦਾਨਵ ਸਚਮੁਚ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰਣੇ ਦੇਵਬਲਂ ਨਾਰਦੋ ऽਭ੍ਯਗਮਤ੍ਪੁਨਃ ਆਗਤ੍ਯ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਤ੍ ਸਭਾਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਉਹ ਆਪ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਇਲਾਵृਤਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਦ੍ਵਰ੍षਂ ਵਿਸ੍ਤृਤਾਯਤਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞੋ ਬਲੇਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਬਲਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਚ ਸਂਯਤਃ
ਉਹ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਬਲੀ ਦਾ ਯਜਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨ੍ਮਭੂਮਿਰ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਵਿਵਾਹਾਃ ਕ੍ਰਤਵਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਨਮਭੂਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਵਿਆਹ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਜਨਮ-ਸੰਸਕਾਰ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ ਰੇਮੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵੋ ਯਤ੍ਰ ਸਹਾਯੈਃ ਪਾਰ੍षਦੈਰ੍ਗਣੈਃ
ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਤਬ ਹੋਏ; ਉੱਥੇ ਭਵਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਦਾ ਯਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮੇਰੁਗਿਰੌ ਯਥਾ ਮਧੁਪਿਙ੍ਗਲਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਯਵਭੂषਣਃ ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਪਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗਣਪਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉੱਥੇ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ; ਤੇ ਮਧੁਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਵਾਸਵੈਤਦ੍ ਅਰੀਣਾਂ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ ਧ੍ਵਜੈਸ਼੍ਚ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਹੇ ਵਾਸਵ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਇੱਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲਾਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਦਂ ਵृਤ੍ਤਮਿਦਂ ਖ੍ਯਾਤਂ ਵਹ੍ਨਿਵਦ੍ਭृਸ਼ਤਾਪਨਮ੍ ਏਤੇ ਜਨਾ ਗਿਰਿਪ੍ਰਖ੍ਯਾਃ ਸਕੁਣ੍ਡਲਕਿਰੀਟਿਨਃ
ਇਹ ਘਟਨਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕਣਠੇ ਅਤੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰਗੋਪੁਰਾਟ੍ਟੇषੁ ਕਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਇਮੇ ਚ ਤੋਯਦਾਭਾਸਾ ਦਨੁਜਾ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ
ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਮੀਣਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨਵ ਖੜੇ ਹਨ; ਇਹ ਦਾਨਵ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਅਤੇ ਵਿਗੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪੁਰੋ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਾਯੁਧਾ ਵਿਜਯੈषਿਣਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਦੈਤ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਸ਼ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਸਹਾਯੋ ਵਰਾਯੁਧਃ ਸਹਦ੍ਭਿਰ੍ਮਾਮਕੈਰ੍ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਪਾਦਯ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਚੋਣੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਅਹਂ ਚ ਰਥਵਰ੍ਯੇਣ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਚਲਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਰਃ ਪੁਰਸ੍ਯ ਰਨ੍ਧ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਜਯਾਯ ਵਃ
ਅਤੇ ਮੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਰਾਹ ਲੱਭਦਾ ਰਹਾਂਗਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਣ ਏਕਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਪੁਰਮ੍ ਤਦੇਤਨ੍ਨਿਰ੍ਦਹਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਵਾਸਵ
ਜਦੋਂ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਜੋੜ 'ਚ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈ ਭਗਵਤਾ ਰੁਦ੍ਰੇਣੇਹ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਯਯੌ ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਜੇਤੁਂ ਤੇਨ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਂਵृਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਕ੍ਰਾਨ੍ਤਰਥਭੀਮੈਸ੍ਤੈਃ ਸਦੇਵੈਃ ਪਾਰ੍षਦਾਂ ਗਣੈਃ ਕृਤਸਿਂਹਰਵੋਪੇਤੈਰ੍ ਉਦ੍ਗਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰਿਵਾਮ੍ਬੁਦੈਃ
ਭਿਆਨਕ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ, ਉਠਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਦ੍ ਦਾਨਵਾ ਯੁਦ੍ਧਲਾਲਸਾਃ ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚੇਲੁਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਖੇ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਉਸ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੈਤ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਉੱਡੇ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਨ੍ਯੇ ਪਯੋਧਰਾਰਾਵਾਃ ਪਯੋਧਰਸਮਾ ਬਭੁਃ ਸਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵਾਦਿਤ੍ਰਂ ਵਾਦਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਧਤਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਆਪ ਵੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਵਾਜੇ ਵਜਾ ਕੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤੂਰ੍ਯਰਵੋ ਮਹਾਨ੍ ਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ऽਭੂਦ੍ਦੈਤ੍ਯਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੋਯਧਰੈਰਿਵ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵਿਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਛੁਪ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਭਵਤ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਭੀਮਰੂਪਮਹਾਸੁਰੈਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਉਗਣ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੇषੁ ਪੁਰੇ ਤਤ੍ਰ ਗੋਪੁਰੇष੍ਵਪਿ ਚਾਪਰੇ ਅਟ੍ਟਾਲਕਾਨ੍ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕੇਚਿਚ੍ ਚਲਿਤਵਾਦਿਨਃ
ਉਥੇ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਹੋਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ; ਕੁਝ ਨਿਗਰਾਨੀ ਟਾਵਰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਘਬਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਾਲਾਧਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪ੍ਰਭਾਸਿਤਕਰਾਮ੍ਬਰਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ ਨਦਨ੍ਤਿ ਦਨੁਜਾਸ੍ ਤੋਯਮਤ੍ਤਾ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਕੁਝ ਦਾਨਵ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਧਾਵਨ੍ਤਃ ਕੇਚਿਦੁਦ੍ਭੂਤਵਾਸਸਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਗृਹਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜੀਬ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿਚ ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਕਿਮੇਤਨ੍ਨੈਵ ਜਾਨਾਮਿ ਜ੍ਞਾਨਮਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਹਿ ਮੇ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸੇ ऽਨਨ੍ਤਰੇਣੇਤਿ ਕਾਲੋ ਵਿਸ੍ਤਾਰਤੋ ਮਹਾਨ੍
'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਅੰਦਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ—ਸਮਾਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਫੈਲਦਾ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਸੋ ऽਪ੍ਯਸੌ ਪृਥ੍ਵੀਸਾਰਂ ਚ ਸਿਂਹਸ਼੍ਚ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਤਿष੍ਠਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੀਡ੍ਯ ਦੇਹਂ ਵ੍ਯਾਧਿਰਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ
ਉਥੇ ਵੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੋਗ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੈ।
ਯ ਏषੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸ ਏषੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮੇ ਸਤਿ ਏਹਿ ਆਯੁਧਮ੍ ਆਦਾਯ ਕ੍ਵ ਮੇ ਪृਚ੍ਛਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਜੋ ਵੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਹੇ; ਭੁਲਭਲੇ ਵਿਚ ਕੀ ਚਿੰਤਾ? ਆ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ—ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ?'
ਇਤਿ ਤੇ ऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਵਿਦ੍ਧਾ ਉਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਭਾषਿਣਃ ਆਸਾਦ੍ਯ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਲਯਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਦੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੈਤ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।