ਹਰਮਜਿਤਮਜਂ ਪ੍ਰਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਵਚਨਵਿਸ਼ੇषੈਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਭੂषਣੈਃ ਰਥਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਸਕਾਞ੍ਚਨਾਚਲੋ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸਪਕ੍ਸ਼ ਇਵਾਦ੍ਰਿਰਮ੍ਬਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰਾ, ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਖਾਸ ਬੋਲ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਕਰਤਿਮਿਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਾਵृਤਃ ਪ੍ਰਲਯ ਇਵਾਤਿਸਮੁਦ੍ਧਤੋ ऽਰ੍ਣਵਃ ਵ੍ਰਜਤਿ ਰਥਵਰੋ ऽਤਿਭਾਸ੍ਵਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ਼ਨਿਨਿਪਾਤਪਯੋਦਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਮਕਰ, ਵੱਡੀ ਮਛੀਆਂ ਤੇ ਤਿਮਿੰਗਿਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਉਠਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੇ ਰਥੇ ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲੋਕੈਰ੍ਦੇਵੇ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਪ੍ਰਮਥੇषੁ ਨਦਤ੍ਸੂਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਦਤ੍ਸੁ ਚ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ!' ਆਖਿਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਵਰਘੋषੇਣ ਨਰ੍ਦਮਾਨੇ ਮਹਾਵृषੇ ਜਯਤ੍ਸੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਤਥਾ ਗਰ੍ਜਤ੍ਸੁ ਤੁਰਗੇषੁ ਚ
ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਵੱਛਾ ਡੰਗ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿੱਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਧੁਨ ਹਵਾ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ।
ਰਣਾਙ੍ਗਣਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮਾਗਤਃ
ਫਿਰ, ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਔਤ੍ਪਾਤਿਕਂ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
ਨਿਸਚਿਤ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ, ਤਪੋਧਨ ਨਾਰਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਆਗਤਂ ਜਲਦਾਭਾਸਂ ਸਮੇਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਾਰਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਅਭਿਵਾਦਨਵਾਦਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਤਮਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਚ ਪਾਦ੍ਯੇਨ ਮਧੁਪਰ੍ਕੇਣ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਨਾਰਦਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਅਰਘ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਧੁ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਸ ਪੂਜਾਂ ਪੂਜਾਰ੍ਹਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਪੋਧਨਃ ਨਾਰਦਃ ਸੁਖਮਾਸੀਨਃ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਪਰਮਾਸਨੇ
ਨਾਰਦ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਪੋਧਨ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਮਯਸ੍ਤੁ ਸੁਖਮਾਸੀਨੇ ਨਾਰਦੇ ਨਾਰਦੋਦ੍ਭਵੇ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਆਸੀਨੋ ਦਾਨਵਾਧਿਪਃ
ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ, ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਮਯਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਸੀ, ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਆਸੀਨਂ ਨਾਰਦਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਯਸ੍ਤ੍ਵਥ ਮਹਾਸੁਰਃ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਤੁष੍ਟੋ ਹृष੍ਟਰੋਮਾਨਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਮਯਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਔਤ੍ਪਾਤਿਕਂ ਪੁਰੇ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਜ੍ਞ ਵਦ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਚ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਜੀਬ ਸੰਕੇਤ ਕਿਉਂ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ? ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਯਦਾਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾ ਭਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਧ੍ਵਜਾਃ ਪਰਮ੍ ਵਿਨਾ ਚ ਵਾਯੁਨਾ ਕੇਤੁਃ ਪਤਤੇ ਚ ਤਥਾ ਭੁਵਿ
ਡਰਾਉਣੇ ਸੁਪਨੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਝੰਡੇ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਟ੍ਟਾਲਕਾਸ਼੍ਚ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਪਤਾਕਾਃ ਸਗੋਪੁਰਾਃ ਹਿਂਸ ਹਿਂਸੇਤਿ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਗਿਰਸ਼੍ਚ ਭਯਦਾਃ ਪੁਰੇ
ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿਨਾਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ 'ਹਿੰਸਾ, ਹਿੰਸਾ' ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਪਿ ਨਾਰਦ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਂ ਵਰਦਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਭਕ੍ਤਾਭਯਕਰਂ ਹਰਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਸਗੋਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ, ਸਥਾਣੁ ਹਰਾ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ।
ਭਗਵਨ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਤੇषੁ ਤਵਾਨਘ ਅਨਾਗਤਮਤੀਤਂ ਚ ਭਵਾਞ੍ਜਾਨਾਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਕੇਤਾਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਤਦੇਤਨ੍ਨੋ ਭਯਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਤਾਭਿਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਤੁ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਲਈ, ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਮਾਹਾਨ ਮুনি, ਇਹ ਡਰ ਜੋ ਸੰਕੇਤਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਰਦਸ੍ਤੇਨ ਮਯੇਨਾਮਯਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮਯਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਦਾਨਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੌਤ੍ਪਾਤਿਕਾ ਯਥਾ ਧਰ੍ਮੇਤਿ ਧਾਰਣੇ ਧਾਤੁਰ੍ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚੈਵ ਪਠ੍ਯਤੇ ਧਾਰਣਾਚ੍ਚ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਧਰ੍ਮ ਏष ਨਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਸੁਣੋ ਦਾਨਵ, ਸੰਕੇਤ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ। 'ਧਰ' ਦਾ ਮੂਲ ਅਰਥ ਹੈ 'ਸੰਭਾਲਣਾ', ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਧਰਮ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਇਹ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੈ।
ਸ ਇष੍ਟਪ੍ਰਾਪਕੋ ਧਰ੍ਮ ਆਚਾਰ੍ਯੈਰੁਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ ਇਤਰਸ਼੍ਚਾਨਿष੍ਟਫਲ ਆਚਾਰ੍ਯੈਰ੍ਨੋਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਧਰਮ, ਜੋ ਚਾਹੀਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਚਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ, ਜੋ ਅਣਚਾਹੀਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਚਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਉਤ੍ਪਥਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਮਾਗਚ੍ਛੇਨ੍ ਮਾਰ੍ਗਾਚ੍ਚੇਵ ਵਿਮਾਰ੍ਗਤਾਮ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯ ਇਤਿ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਸਹੀ ਰਾਹ ਛੱਡ ਕੇ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾਸ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮਧਰ੍ਮਰਥਾਰੂਢਃ ਸਹੈਭਿਰ੍ਮਤ੍ਤਦਾਨਵੈਃ ਅਪਕਾਰਿषੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕੁਰੁषੇ ਤ੍ਵਂ ਸਹਾਯਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਅਧਰਮ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਸਤ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਤਦੇਤਾਨ੍ਯੇਵਮਾਦੀਨਿ ਉਤ੍ਪਾਤਾਵੇਦਿਤਾਨਿ ਚ ਵੈਨਾਸ਼ਿਕਾਨਿ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਕੇਤ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਨਾਸ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੋਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏष ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹਾਲੋਕਮਯਂ ਰਥਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਯ ਤ੍ਵਾਮਸੁਰਾਨਪਿ
ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਡੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਮਯਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਹੌਜਸਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ ਮਾਨਦ
ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਓ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਮਾਨਦਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਵੇਦ੍ਯ ਭਯਂ ਦਾਨਵੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹਤ੍ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵੇਸ਼ਪਦਮਾਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਡਰ ਦੱਸ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦੇ ਤੁ ਮੁਨੌ ਯਾਤੇ ਮਯੋ ਦਾਨਵਨਾਯਕਃ ਸ਼ੂਰਸਂਮਤਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਦਾਨਵਾਨਾਹ ਦਾਨਵਃ
ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੂਲ ਮুনি, ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਯਾ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ੍ਥ ਜਾਤਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਥ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥ ਦਾਨਵਾਃ ਯੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਨੋ ਭਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੂਰ ਹੋ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਵ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਦਾਨਵੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜੋ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ऽਮਰਸਭਾਸਦਃ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਲੋਕਾਨ੍ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ऽਸੁਰਾਃ
ਜਿੱਤ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਸੀਂ ਅਸੁਰ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣਗੇ।
ਅਟ੍ਟਾਲਕੇषੁ ਚ ਤਥਾ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ਦਂਸ਼ਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧਸਜ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧਾਃ
ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਮੀਣਾਂ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੋ; ਚੌਕਸ ਰਹੋ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੋ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਰੱਖੋ।