ਗ੍ਰਸਮਾਨਾ ਇਵਾਕਾਸ਼ਂ ਮੁष੍ਣਨ੍ਤ ਇਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ਮੁਖੇਭ੍ਯਃ ਸਸृਜੁਃ ਸ਼੍ਵਾਸਾਨ੍ ਉਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍ਤ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਉਰਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਾਹ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ ਚੋਦਿਤੇਨ ਕਪਰ੍ਦਿਨਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ ऽਸ਼੍ਵਾ ਜਵਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਲ ਇਵਾਨਿਲਾਃ
ਆਪ-ਉਪਜੀ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਪਰਦਿਨ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਨਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਧ੍ਵਜੋਚ੍ਛ੍ਰਯਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣੇ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਨ੍ਦੀ ਵृषਭਸ੍ ਤਸ੍ਥੌ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਿਵੇਚ੍ਛਯਾ
ਉੱਚਾ ਧਵਜ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਲੱਕੜੀ ਤੇ ਨੰਦੀ ਵੱਛਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭਾਰ੍ਗਵਾਙ੍ਗਿਰਸੌ ਦੇਵੌ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤੌ ਰਵਿਪ੍ਰਭੌ ਰਥਚਕ੍ਰੇ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤੇ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਭਾਰਗਵ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਦੰਡ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਦਇਆ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਗੋ ऽਨਨ੍ਤੋ ऽਨਨ੍ਤਕਰੋ ऽਰਿਣਾਮ੍ ਸ਼ਰਹਸ੍ਤੋ ਰਥਂ ਪਾਤਿ ਸ਼ਯਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ
ਭਗਵਾਨ ਸੇਸ਼ ਨਾਗ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਬਾਣ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਸੇਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਮਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹਿषਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ ਦ੍ਰਵਿਣਾਧਿਪਤਿਰ੍ਵ੍ਯਾਲਂ ਸੁਰਾਣਾਮਧਿਪੋ ਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਯਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਮਾਹੀਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਸੱਪ ਤੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮਯੂਰਂ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਕੂਜਨ੍ਤਂ ਕਿਂਨਰਂ ਯਥਾ ਗੁਹ ਆਸ੍ਥਾਯ ਵਰਦੋ ਯੁਗੋਪਮਰਥਂ ਪਿਤੁਃ
ਗੁਹਾ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੌ ਚੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਵਾਂਗ ਗਾਉਂਦਾ ਮਯੂਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਞ੍ ਛੂਲਮਾਦਾਯ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਕृਦ੍ਯਥਾ
ਭਗਵਾਨ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਪ੍ਰਮਥਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾਭਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾ ਇਵਾਚਲਾਃ ਅਨੁਜਗ੍ਮੂ ਰਥਂ ਸ਼ਾਰ੍ਵਂ ਨਕ੍ਰਾ ਇਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਪ੍ਰਮਥਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਸਨ, ਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਗਰਮੱਛ।
ਭृਗੁਰ੍ਭਰਦ੍ਵਾਜਵਸਿष੍ਠਗੌਤਮਾਃ ਕ੍ਰਤੁਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਲਹਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ ਮਰੀਚਿਰਤ੍ਰਿਰ੍ਭਗਵਾਨਥਾਙ੍ਗਿਰਾਃ ਪਰਾਸ਼ਰਾਗਸ੍ਤ੍ਯਮੁਖਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਭ੍ਰਿਗੂ, ਭਰਦਵਾਜ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗੌਤਮ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹ, ਤਪੋਧਨ, ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰੀ, ਭਗਵਾਨ ਅੰਗਿਰਸ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਅਗਸਤਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਹਰਮਜਿਤਮਜਂ ਪ੍ਰਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਵਚਨਵਿਸ਼ੇषੈਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਭੂषਣੈਃ ਰਥਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਸਕਾਞ੍ਚਨਾਚਲੋ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸਪਕ੍ਸ਼ ਇਵਾਦ੍ਰਿਰਮ੍ਬਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰਾ, ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਖਾਸ ਬੋਲ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਕਰਤਿਮਿਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਾਵृਤਃ ਪ੍ਰਲਯ ਇਵਾਤਿਸਮੁਦ੍ਧਤੋ ऽਰ੍ਣਵਃ ਵ੍ਰਜਤਿ ਰਥਵਰੋ ऽਤਿਭਾਸ੍ਵਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ਼ਨਿਨਿਪਾਤਪਯੋਦਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਮਕਰ, ਵੱਡੀ ਮਛੀਆਂ ਤੇ ਤਿਮਿੰਗਿਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਉਠਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੇ ਰਥੇ ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲੋਕੈਰ੍ਦੇਵੇ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਪ੍ਰਮਥੇषੁ ਨਦਤ੍ਸੂਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਦਤ੍ਸੁ ਚ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ!' ਆਖਿਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਵਰਘੋषੇਣ ਨਰ੍ਦਮਾਨੇ ਮਹਾਵृषੇ ਜਯਤ੍ਸੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਤਥਾ ਗਰ੍ਜਤ੍ਸੁ ਤੁਰਗੇषੁ ਚ
ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਵੱਛਾ ਡੰਗ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿੱਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਧੁਨ ਹਵਾ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ।
ਰਣਾਙ੍ਗਣਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮਾਗਤਃ
ਫਿਰ, ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਔਤ੍ਪਾਤਿਕਂ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
ਨਿਸਚਿਤ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ, ਤਪੋਧਨ ਨਾਰਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਆਗਤਂ ਜਲਦਾਭਾਸਂ ਸਮੇਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਾਰਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਅਭਿਵਾਦਨਵਾਦਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਤਮਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਚ ਪਾਦ੍ਯੇਨ ਮਧੁਪਰ੍ਕੇਣ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਨਾਰਦਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਅਰਘ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਧੁ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਸ ਪੂਜਾਂ ਪੂਜਾਰ੍ਹਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਪੋਧਨਃ ਨਾਰਦਃ ਸੁਖਮਾਸੀਨਃ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਪਰਮਾਸਨੇ
ਨਾਰਦ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਪੋਧਨ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਮਯਸ੍ਤੁ ਸੁਖਮਾਸੀਨੇ ਨਾਰਦੇ ਨਾਰਦੋਦ੍ਭਵੇ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਆਸੀਨੋ ਦਾਨਵਾਧਿਪਃ
ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ, ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਮਯਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਸੀ, ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਆਸੀਨਂ ਨਾਰਦਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਯਸ੍ਤ੍ਵਥ ਮਹਾਸੁਰਃ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਤੁष੍ਟੋ ਹृष੍ਟਰੋਮਾਨਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਮਯਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਔਤ੍ਪਾਤਿਕਂ ਪੁਰੇ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਜ੍ਞ ਵਦ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਚ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਜੀਬ ਸੰਕੇਤ ਕਿਉਂ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ? ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਯਦਾਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾ ਭਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਧ੍ਵਜਾਃ ਪਰਮ੍ ਵਿਨਾ ਚ ਵਾਯੁਨਾ ਕੇਤੁਃ ਪਤਤੇ ਚ ਤਥਾ ਭੁਵਿ
ਡਰਾਉਣੇ ਸੁਪਨੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਝੰਡੇ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਟ੍ਟਾਲਕਾਸ਼੍ਚ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਪਤਾਕਾਃ ਸਗੋਪੁਰਾਃ ਹਿਂਸ ਹਿਂਸੇਤਿ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਗਿਰਸ਼੍ਚ ਭਯਦਾਃ ਪੁਰੇ
ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿਨਾਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ 'ਹਿੰਸਾ, ਹਿੰਸਾ' ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਪਿ ਨਾਰਦ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਂ ਵਰਦਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਭਕ੍ਤਾਭਯਕਰਂ ਹਰਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਸਗੋਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ, ਸਥਾਣੁ ਹਰਾ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ।
ਭਗਵਨ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਤੇषੁ ਤਵਾਨਘ ਅਨਾਗਤਮਤੀਤਂ ਚ ਭਵਾਞ੍ਜਾਨਾਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਕੇਤਾਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਤਦੇਤਨ੍ਨੋ ਭਯਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਤਾਭਿਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਤੁ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਲਈ, ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਮਾਹਾਨ ਮুনি, ਇਹ ਡਰ ਜੋ ਸੰਕੇਤਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਰਦਸ੍ਤੇਨ ਮਯੇਨਾਮਯਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮਯਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਦਾਨਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੌਤ੍ਪਾਤਿਕਾ ਯਥਾ ਧਰ੍ਮੇਤਿ ਧਾਰਣੇ ਧਾਤੁਰ੍ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚੈਵ ਪਠ੍ਯਤੇ ਧਾਰਣਾਚ੍ਚ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਧਰ੍ਮ ਏष ਨਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਸੁਣੋ ਦਾਨਵ, ਸੰਕੇਤ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ। 'ਧਰ' ਦਾ ਮੂਲ ਅਰਥ ਹੈ 'ਸੰਭਾਲਣਾ', ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਧਰਮ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਇਹ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੈ।
ਸ ਇष੍ਟਪ੍ਰਾਪਕੋ ਧਰ੍ਮ ਆਚਾਰ੍ਯੈਰੁਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ ਇਤਰਸ਼੍ਚਾਨਿष੍ਟਫਲ ਆਚਾਰ੍ਯੈਰ੍ਨੋਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਧਰਮ, ਜੋ ਚਾਹੀਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਚਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ, ਜੋ ਅਣਚਾਹੀਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਚਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।