ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦੇਵਾ ਵਿਦ੍ਧਾ ਇਵੇषੁਭਿਃ ਅਵਾਪੁਰ੍ਮਹਤੀਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾਏ ਹੋਏ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ, 'ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?' ਕਹਿ ਕੇ।
ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵੋ ऽਨ੍ਯਃ ਕੋ ਨਾਮ ਸਦृਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਂ ਦੇਵਂ ਸੋ ऽਪ੍ਯਸ੍ਯੇषੁਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਦੇਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਧੁਰਿ ਯੁਕ੍ਤਾ ਇਵੋਕ੍ਸ਼ਾਣੋ ਘਟਨ੍ਤ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਮੇਤਦਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਭਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ, 'ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?' ਕਹਿ ਕੇ।
ਦੇਵੇष੍ਵਾਹ ਦੇਵਦੇਵੋ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਧੂਰ੍ਗਤਾਨ੍ ਅਹਂ ਸਾਰਥਿਰਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਰਾਹਾਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤਤੋ ऽਗ੍ਰਜਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਂਗਾ,' ਤੇ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਘੋੜੇ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਿਂਹਨਾਦੋ ਮਹਾਨ੍ਕृਤਃ ਪ੍ਰਤੋਦਹਸ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸੂਤਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਿੰਘ-ਸੁਰ ਉਠਿਆ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਚਾਬੁਕ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਸਾਰਥੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੋ ਰਥਸ੍ਥੇ ਵੈ ਪਿਤਾਮਹੇ ਸਦृਸ਼ਃ ਸੂਤ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਹਰਃ
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਵਾਨ, ਜਦ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਾਰਥੀ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰਾ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਆਰੋਹਤਿ ਰਥਂ ਦੇਵੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਵਾ ਹਰਭਰਾਤੁਰਾਃ ਜਾਨੁਭਿਃ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਰਜੋਗ੍ਰਾਸਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਾਸਿਤਃ
ਜਦ ਦੇਵ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਹਰਾ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਗੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਧੂੜ ਨਿਗਲ ਲਈ ਗਈ।
ਦੇਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਵੇਦਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਅਭੀਰੁਗ੍ਰਹਯਾਨ੍ ਭਯਾਤ੍ ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਪਿਤॄਨਾਰ੍ਤਾਨ੍ ਸੁਪੁਤ੍ਰ ਇਵ ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍
ਦੇਵ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹਰਵੋ ਭੂਯੋ ਬਭੂਵ ਰਥਭੈਰਵਃ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਂਬਭੂਵਾਰ੍ਣਵੋਪਮਃ
ਫਿਰ ਰਥ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਸਿੰਘ-ਸੁਰ ਵਾਪਸ ਉਠੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ।
ਤਦੋਂਕਾਰਮਯਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਤੋਦਂ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਾਹਾਨ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਯਥਾਜਵਮ੍
ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ ਬਣੀ ਚਾਬੁਕ ਫੜ ਕੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਪ-ਉਪਜੀ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭੂ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਗ੍ਰਸਮਾਨਾ ਇਵਾਕਾਸ਼ਂ ਮੁष੍ਣਨ੍ਤ ਇਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ਮੁਖੇਭ੍ਯਃ ਸਸृਜੁਃ ਸ਼੍ਵਾਸਾਨ੍ ਉਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍ਤ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਉਰਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਾਹ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ ਚੋਦਿਤੇਨ ਕਪਰ੍ਦਿਨਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ ऽਸ਼੍ਵਾ ਜਵਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਲ ਇਵਾਨਿਲਾਃ
ਆਪ-ਉਪਜੀ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਪਰਦਿਨ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਨਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਧ੍ਵਜੋਚ੍ਛ੍ਰਯਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣੇ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਨ੍ਦੀ ਵृषਭਸ੍ ਤਸ੍ਥੌ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਿਵੇਚ੍ਛਯਾ
ਉੱਚਾ ਧਵਜ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਲੱਕੜੀ ਤੇ ਨੰਦੀ ਵੱਛਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭਾਰ੍ਗਵਾਙ੍ਗਿਰਸੌ ਦੇਵੌ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤੌ ਰਵਿਪ੍ਰਭੌ ਰਥਚਕ੍ਰੇ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤੇ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਭਾਰਗਵ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਦੰਡ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਦਇਆ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਗੋ ऽਨਨ੍ਤੋ ऽਨਨ੍ਤਕਰੋ ऽਰਿਣਾਮ੍ ਸ਼ਰਹਸ੍ਤੋ ਰਥਂ ਪਾਤਿ ਸ਼ਯਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ
ਭਗਵਾਨ ਸੇਸ਼ ਨਾਗ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਬਾਣ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਸੇਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਮਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹਿषਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ ਦ੍ਰਵਿਣਾਧਿਪਤਿਰ੍ਵ੍ਯਾਲਂ ਸੁਰਾਣਾਮਧਿਪੋ ਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਯਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਮਾਹੀਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਸੱਪ ਤੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮਯੂਰਂ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਕੂਜਨ੍ਤਂ ਕਿਂਨਰਂ ਯਥਾ ਗੁਹ ਆਸ੍ਥਾਯ ਵਰਦੋ ਯੁਗੋਪਮਰਥਂ ਪਿਤੁਃ
ਗੁਹਾ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੌ ਚੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਵਾਂਗ ਗਾਉਂਦਾ ਮਯੂਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਞ੍ ਛੂਲਮਾਦਾਯ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਕृਦ੍ਯਥਾ
ਭਗਵਾਨ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਪ੍ਰਮਥਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾਭਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾ ਇਵਾਚਲਾਃ ਅਨੁਜਗ੍ਮੂ ਰਥਂ ਸ਼ਾਰ੍ਵਂ ਨਕ੍ਰਾ ਇਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਪ੍ਰਮਥਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਸਨ, ਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਗਰਮੱਛ।
ਭृਗੁਰ੍ਭਰਦ੍ਵਾਜਵਸਿष੍ਠਗੌਤਮਾਃ ਕ੍ਰਤੁਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਲਹਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ ਮਰੀਚਿਰਤ੍ਰਿਰ੍ਭਗਵਾਨਥਾਙ੍ਗਿਰਾਃ ਪਰਾਸ਼ਰਾਗਸ੍ਤ੍ਯਮੁਖਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਭ੍ਰਿਗੂ, ਭਰਦਵਾਜ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗੌਤਮ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹ, ਤਪੋਧਨ, ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰੀ, ਭਗਵਾਨ ਅੰਗਿਰਸ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਅਗਸਤਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਹਰਮਜਿਤਮਜਂ ਪ੍ਰਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਵਚਨਵਿਸ਼ੇषੈਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਭੂषਣੈਃ ਰਥਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਸਕਾਞ੍ਚਨਾਚਲੋ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸਪਕ੍ਸ਼ ਇਵਾਦ੍ਰਿਰਮ੍ਬਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰਾ, ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਖਾਸ ਬੋਲ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਕਰਤਿਮਿਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਾਵृਤਃ ਪ੍ਰਲਯ ਇਵਾਤਿਸਮੁਦ੍ਧਤੋ ऽਰ੍ਣਵਃ ਵ੍ਰਜਤਿ ਰਥਵਰੋ ऽਤਿਭਾਸ੍ਵਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ਼ਨਿਨਿਪਾਤਪਯੋਦਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਮਕਰ, ਵੱਡੀ ਮਛੀਆਂ ਤੇ ਤਿਮਿੰਗਿਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਉਠਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੇ ਰਥੇ ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲੋਕੈਰ੍ਦੇਵੇ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਪ੍ਰਮਥੇषੁ ਨਦਤ੍ਸੂਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਦਤ੍ਸੁ ਚ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ!' ਆਖਿਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਵਰਘੋषੇਣ ਨਰ੍ਦਮਾਨੇ ਮਹਾਵृषੇ ਜਯਤ੍ਸੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਤਥਾ ਗਰ੍ਜਤ੍ਸੁ ਤੁਰਗੇषੁ ਚ
ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਵੱਛਾ ਡੰਗ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿੱਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਧੁਨ ਹਵਾ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ।
ਰਣਾਙ੍ਗਣਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮਾਗਤਃ
ਫਿਰ, ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਔਤ੍ਪਾਤਿਕਂ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
ਨਿਸਚਿਤ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ, ਤਪੋਧਨ ਨਾਰਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਆਗਤਂ ਜਲਦਾਭਾਸਂ ਸਮੇਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਾਰਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਅਭਿਵਾਦਨਵਾਦਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਤਮਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਚ ਪਾਦ੍ਯੇਨ ਮਧੁਪਰ੍ਕੇਣ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਨਾਰਦਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਅਰਘ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਧੁ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਸ ਪੂਜਾਂ ਪੂਜਾਰ੍ਹਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਪੋਧਨਃ ਨਾਰਦਃ ਸੁਖਮਾਸੀਨਃ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਪਰਮਾਸਨੇ
ਨਾਰਦ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਪੋਧਨ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਮਯਸ੍ਤੁ ਸੁਖਮਾਸੀਨੇ ਨਾਰਦੇ ਨਾਰਦੋਦ੍ਭਵੇ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਆਸੀਨੋ ਦਾਨਵਾਧਿਪਃ
ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ, ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਮਯਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਸੀ, ਬੈਠ ਗਿਆ।