ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਚ ਗੋਵਧ੍ਯਾ ਬਾਲਵਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਭਯਾਃ ਗਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਯਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਦੇਵਰਥੇ ऽਭ੍ਯਯੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਵਧਿਆ, ਗੋਵਧਿਆ, ਬਾਲਵਧਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਭਯਾ — ਇਹ ਗਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਆ ਗਏ।
ਯੁਗਂ ਕृਤਯੁਗਂ ਚਾਤ੍ਰ ਚਾਤੁਰ੍ਹੋਤ੍ਰਪ੍ਰਯੋਜਕਾਃ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਾਃ ਸਲੀਲਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਕੁਣ੍ਡਲਾਃ
ਇੱਥੇ ਕਲਿਯੁਗ ਸੀ; ਚਾਰ ਹੋਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ ਵਰਨ, ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਤਦ੍ਯੁਗਂ ਯੁਗਸਂਕਾਸ਼ਂ ਰਥਸ਼ੀਰ੍षੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਨਾਗੇਨ ਬਦ੍ਧਂ ਬਲਵਤਾ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਯੁਗ, ਜੋ ਯੁਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਰਥ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਗ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।
ऋਗ੍ਵੇਦਃ ਸਾਮਵੇਦਸ਼੍ਚ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਸ੍ਤਥਾ ਪਰਃ ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵੈਤੇ ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੁਰਗਾਭਵਨ੍
ਰਿਗਵੇਦ, ਸਾਮਵੇਦ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਅਤੇ ਅਥਰਵੇਦ — ਇਹ ਚਾਰੇ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰੇ ਘੋੜੇ ਬਣੇ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਪੁਰੋਗਾਣਿ ਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍ ਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਵਾਜਿਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਭੂषਣਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਅੰਨਦਾਨ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਏ ਹੋਰ ਦਾਨ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਦਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਗਹਿਣੇ ਬਣੇ।
ਪਦ੍ਮਦ੍ਵਯਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਕੋਟਕਧਨਂਜਯੌ ਨਾਗਾ ਬਭੂਵੁਰੇਵੈਤੇ ਹਯਾਨਾਂ ਵਾਲਬਨ੍ਧਨਾਃ
ਦੋ ਪਦਮ, ਤਕਸ਼ਕ, ਕਰਕੋਟਕ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯ — ਇਹ ਨਾਗ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪੂਛ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ।
ਓਂਕਾਰਪ੍ਰਭਵਾਸ੍ਤਾ ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞਕ੍ਰਤੁਕ੍ਰਿਯਾਃ ਉਪਦ੍ਰਵਾਃ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਾਃ ਪਸ਼ੁਬਨ੍ਧੇष੍ਟਯਸ੍ਤਥਾ
ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਮੰਤ੍ਰ, ਯਜ, ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਪਦ੍ਰਵ, ਉਪਚਾਰ, ਪਸ਼ੂਬੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ਼ਟ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵਾਹਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕਰਥੇ ਸ਼ੁਭੇ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲੈਸ੍ਤੁ ਭੂषਿਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਲੋਕ-ਰਥ ਉੱਤੇ ਇਹ ਯਜਨ-ਉਪਵਾਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਣੀ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਮੰਗੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤੋਦ ਓਂਕਾਰ ਏਵਾਸੀਤ੍ ਤਦਗ੍ਰਂ ਚ ਵषਟ੍ਕृਤਮ੍ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਕੁਹੂ ਰਾਕਾ ਤਥਾ ਚਾਨੁਮਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾ ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਸਂਸ੍ਤੁਰਂਗਾਣਾਮ੍ ਅਪਸਰ੍ਪਣਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਚਾਬਕ ਆਪ ਓਂਕਾਰ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਵਸ਼ਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ; ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਕੁਹੂ, ਰਾਕਾ ਅਤੇ ਸੁਭ ਅਨੁਮਤੀ — ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਟਣ ਲਈ।
ਕृष੍ਣਾਨ੍ਯਥ ਚ ਪੀਤਾਨਿ ਸ਼੍ਵੇਤਮਾਞ੍ਜਿष੍ਠਕਾਨਿ ਚ ਅਵਦਾਤਾਃ ਪਤਾਕਾਸ੍ਤੁ ਬਭੂਵੁਃ ਪਵਨੇਰਿਤਾਃ
ਕਾਲੀ, ਪੀਲੀ, ਚਿੱਟੀ ਅਤੇ ਮੰਜਿਠੀ — ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਝੰਡੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਏ।
ऋਤੁਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਃ षਡ੍ਭਿਰ੍ ਧਨੁਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੋ ऽਭਵਤ੍ ਅਜਰਾ ਜ੍ਯਾਭਵਚ੍ਚਾਪਿ ਸਾਮ੍ਬਿਕਾ ਧਨੁषੋ ਦृਢਾ
ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਸਾਲ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਬਣਿਆ; ਅਜਾਰਾ ਤੰਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਂਬਿਕਾ ਧਨੁ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਿੱਸਾ ਸੀ।
ਕਾਲੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਤਂ ਚ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਿਦੁਃ ਤਸ੍ਮਾਦੁਮਾ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ ਧਨੁषੋ ਜ੍ਯਾਜਰਾਭਵਤ੍
ਕਾਲ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਲ ਉਸੇ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਮਾ ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਅਜਾਰਾ ਬਣੀ।
ਸਗਰ੍ਭਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਯੇਨ ਦਗ੍ਧਵਾਨ੍ਸ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ ਸ ਇषੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਸੋਮਾਗ੍ਨਿਤ੍ਰਿਦੈਵਤਮਯੋ ऽਭਵਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਗਰਭਵਤੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਨੈਣ — ਉਹ ਤੀਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੋਮ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ।
ਆਨਨਂ ਹ੍ਯਗ੍ਨਿਰਭਵਚ੍ ਛਲ੍ਯਂ ਸੋਮਸ੍ਤਮੋਨੁਦਃ ਤੇਜਸਃ ਸਮਵਾਯੋ ऽਥ ਚੇषੋਸ੍ਤੇਜੋ ਰਥਾਙ੍ਗਧृਕ੍
ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਬਣਿਆ, ਚੋਟੀ ਸੋਮ — ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ; ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਤੀਰ ਸੀ, ਤੇਜ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਾਸੁਕਿਰ੍ਨਾਗਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਤੇਜਃਸਂਵਸਨਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਮੁਮੋਚਾਤਿਵਿषੋ ਵਿषਮ੍
ਉਥੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਰਥਂ ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵਤਃ ਲੋਕਾਧਿਪਤਿਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸਂਸ੍ਕृਤੋ ऽਯਂ ਰਥੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ ਤਵ ਦਾਨਵਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ ਇਦਮਾਪਤ੍ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਦੇਵਾਨ੍ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਇਹ ਰਥ ਅਸੀਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤृत्व ਹੇਠ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਦੇਵਾਨ੍ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਰਥਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਮੁਹੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਉਵਾਚ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨਮਰਾਨ੍ ਅਮਰਾਧਿਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਰਥ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਤੇ 'ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਖੁਦ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਾਦृਸ਼ੋ ऽਯਂ ਰਥਃ ਕॢਪ੍ਤੋ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਮ ਸਤ੍ਤਮਾਃ ਈਦृਸ਼ੋ ਰਥਸਮ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਯਨ੍ਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਰਥ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਓਹੋ ਵਧੀਆ ਜੀਵੋ, ਇਸ ਰਥ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦੇਵਾ ਵਿਦ੍ਧਾ ਇਵੇषੁਭਿਃ ਅਵਾਪੁਰ੍ਮਹਤੀਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾਏ ਹੋਏ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ, 'ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?' ਕਹਿ ਕੇ।
ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵੋ ऽਨ੍ਯਃ ਕੋ ਨਾਮ ਸਦृਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਂ ਦੇਵਂ ਸੋ ऽਪ੍ਯਸ੍ਯੇषੁਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਦੇਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਧੁਰਿ ਯੁਕ੍ਤਾ ਇਵੋਕ੍ਸ਼ਾਣੋ ਘਟਨ੍ਤ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਮੇਤਦਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਭਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ, 'ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?' ਕਹਿ ਕੇ।
ਦੇਵੇष੍ਵਾਹ ਦੇਵਦੇਵੋ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਧੂਰ੍ਗਤਾਨ੍ ਅਹਂ ਸਾਰਥਿਰਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਰਾਹਾਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤਤੋ ऽਗ੍ਰਜਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਂਗਾ,' ਤੇ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਘੋੜੇ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਿਂਹਨਾਦੋ ਮਹਾਨ੍ਕृਤਃ ਪ੍ਰਤੋਦਹਸ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸੂਤਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਿੰਘ-ਸੁਰ ਉਠਿਆ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਚਾਬੁਕ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਸਾਰਥੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੋ ਰਥਸ੍ਥੇ ਵੈ ਪਿਤਾਮਹੇ ਸਦृਸ਼ਃ ਸੂਤ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਹਰਃ
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਵਾਨ, ਜਦ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਾਰਥੀ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰਾ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਆਰੋਹਤਿ ਰਥਂ ਦੇਵੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਵਾ ਹਰਭਰਾਤੁਰਾਃ ਜਾਨੁਭਿਃ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਰਜੋਗ੍ਰਾਸਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਾਸਿਤਃ
ਜਦ ਦੇਵ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਹਰਾ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਗੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਧੂੜ ਨਿਗਲ ਲਈ ਗਈ।
ਦੇਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਵੇਦਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਅਭੀਰੁਗ੍ਰਹਯਾਨ੍ ਭਯਾਤ੍ ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਪਿਤॄਨਾਰ੍ਤਾਨ੍ ਸੁਪੁਤ੍ਰ ਇਵ ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍
ਦੇਵ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹਰਵੋ ਭੂਯੋ ਬਭੂਵ ਰਥਭੈਰਵਃ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਂਬਭੂਵਾਰ੍ਣਵੋਪਮਃ
ਫਿਰ ਰਥ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਸਿੰਘ-ਸੁਰ ਵਾਪਸ ਉਠੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ।
ਤਦੋਂਕਾਰਮਯਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਤੋਦਂ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਾਹਾਨ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਯਥਾਜਵਮ੍
ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ ਬਣੀ ਚਾਬੁਕ ਫੜ ਕੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਪ-ਉਪਜੀ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭੂ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।