ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸੂਰ੍ਯਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਕਾਞ੍ਚਨਰਾਜਤੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਂ ਪਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਯਮਪੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹੀਏ ਬਣਾਇਆ। ਕਾਲੀ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਪੱਖ (ਮਾਸ) ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪਾਸੇ ਬਣੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਰਥਨੇਮਿਦ੍ਵਯਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਃਸਰਾਃ ਆਦਿਦ੍ਵਯਂ ਪਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੇਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਨੇਮ (ਕਿਨਾਰੇ) ਬਣਾਏ। ਦੋ ਆਰੰਭ, ਪੱਖਾਂ ਦੇ ਯੰਤਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਯੰਤਰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਏ।
ਕਮ੍ਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਾਗਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਿਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬੁਧੋ ऽਙ੍ਗਾਰਕ ਏਵ ਚ
ਕੰਬਲਾ ਤੇ ਅਸ਼ਵਤਰਾ, ਦੋ ਸੱਪ, ਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਾਰਗਵ, ਅੰਗਿਰਸ, ਬੁਧ ਤੇ ਅੰਗਾਰਕ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਸ੍ਤਥਾ ਚਾਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਾਃ ਵਰੂਥਂ ਗਗਨਂ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ ਚਾਰੁਰੂਪਂ ਰਥਸ੍ਯ ਤੇ
ਸ਼ਨੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਥ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਦਾ ਸੀ।
ਕृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਨਯਨਂ ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਂ ਸ਼ਾਤਕੌਮ੍ਭਿਕਮ੍ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲੈਸ਼੍ਚ ਵृਤਂ ਹ੍ਯष੍ਟਮੁਖੈਃ ਸੁਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਵੰਸੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਝੰਡਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਮਣੀ, ਮੋਤੀ, ਨੀਲਮ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਅਠ ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਙ੍ਗਾ ਸਿਨ੍ਧੁਃ ਸ਼ਤਦ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾ ਇਰਾਵਤੀ ਵਿਤਸ੍ਤਾ ਚ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਗਣ੍ਡਕੀ ਤਥਾ
ਗੰਗਾ, ਸਿੰਧੂ, ਸ਼ਤਦ੍ਰੂ, ਚੰਦਰਭਾਗਾ, ਇਰਾਵਤੀ, ਵਿਤਸਤ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਯਮੁਨਾ ਤੇ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੇਵਿਕਾ ਚ ਤਥਾ ਚ ਸਰਯੂਰਪਿ ਏਤਾਃ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵੇਣੁਸਂਜ੍ਞਾ ਕृਤਾ ਰਥੇ
ਸਰਸਵਤੀ, ਦੇਵਿਕਾ ਅਤੇ ਸਰਯੂ — ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੇਣੂ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਾਗਾਸ੍ ਤੇ ਚ ਵੇਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਕਾਃ ਕृਤਾਃ ਵਾਸੁਕੇਃ ਕੁਲਜਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਰੈਵਤਵਂਸ਼ਜਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਂ ਦੇ ਨਾਗ, ਉਹ ਜੋ ਵੇਸ਼ਿਆ ਦੀ ਔਲਾਦ ਹਨ, ਵਾਸੁਕੇ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਤੇ ਰੈਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ —
ਤੇ ਸਰ੍ਪਾ ਦਰ੍ਪਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ ਚਾਪਤੂਣੇष੍ਵ੍ ਅਨੂਨਗਾਃ ਅਵਤਸ੍ਥੁਃ ਸ਼ਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਜਾਤਿਸ਼ੁਭਾਨਨਾਃ
ਇਹ ਸੱਪ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਤੀਰ ਬਣ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਸਨ।
ਸੁਰਸਾ ਸਰਮਾ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ ਵਿਨਤਾ ਸ਼ੁਚਿਰੇਵ ਚ ਤृषਾ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਸਰ੍ਵੋਗ੍ਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਮਸ੍ਤਥਾ
ਸੁਰਸਾ, ਸਰਮਾ, ਕਦਰੂ, ਵਿਨਤਾ, ਸ਼ੁਚੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਭੁੱਖ, ਸਰਵੋਗ੍ਰਾ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਅਤੇ ਸਰਵਸ਼ਮ ਵੀ —
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਚ ਗੋਵਧ੍ਯਾ ਬਾਲਵਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਭਯਾਃ ਗਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਯਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਦੇਵਰਥੇ ऽਭ੍ਯਯੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਵਧਿਆ, ਗੋਵਧਿਆ, ਬਾਲਵਧਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਭਯਾ — ਇਹ ਗਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਆ ਗਏ।
ਯੁਗਂ ਕृਤਯੁਗਂ ਚਾਤ੍ਰ ਚਾਤੁਰ੍ਹੋਤ੍ਰਪ੍ਰਯੋਜਕਾਃ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਾਃ ਸਲੀਲਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਕੁਣ੍ਡਲਾਃ
ਇੱਥੇ ਕਲਿਯੁਗ ਸੀ; ਚਾਰ ਹੋਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ ਵਰਨ, ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਤਦ੍ਯੁਗਂ ਯੁਗਸਂਕਾਸ਼ਂ ਰਥਸ਼ੀਰ੍षੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਨਾਗੇਨ ਬਦ੍ਧਂ ਬਲਵਤਾ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਯੁਗ, ਜੋ ਯੁਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਰਥ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਗ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।
ऋਗ੍ਵੇਦਃ ਸਾਮਵੇਦਸ਼੍ਚ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਸ੍ਤਥਾ ਪਰਃ ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵੈਤੇ ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੁਰਗਾਭਵਨ੍
ਰਿਗਵੇਦ, ਸਾਮਵੇਦ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਅਤੇ ਅਥਰਵੇਦ — ਇਹ ਚਾਰੇ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰੇ ਘੋੜੇ ਬਣੇ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਪੁਰੋਗਾਣਿ ਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍ ਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਵਾਜਿਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਭੂषਣਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਅੰਨਦਾਨ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਏ ਹੋਰ ਦਾਨ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਦਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਗਹਿਣੇ ਬਣੇ।
ਪਦ੍ਮਦ੍ਵਯਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਕੋਟਕਧਨਂਜਯੌ ਨਾਗਾ ਬਭੂਵੁਰੇਵੈਤੇ ਹਯਾਨਾਂ ਵਾਲਬਨ੍ਧਨਾਃ
ਦੋ ਪਦਮ, ਤਕਸ਼ਕ, ਕਰਕੋਟਕ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯ — ਇਹ ਨਾਗ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪੂਛ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ।
ਓਂਕਾਰਪ੍ਰਭਵਾਸ੍ਤਾ ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞਕ੍ਰਤੁਕ੍ਰਿਯਾਃ ਉਪਦ੍ਰਵਾਃ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਾਃ ਪਸ਼ੁਬਨ੍ਧੇष੍ਟਯਸ੍ਤਥਾ
ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਮੰਤ੍ਰ, ਯਜ, ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਪਦ੍ਰਵ, ਉਪਚਾਰ, ਪਸ਼ੂਬੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ਼ਟ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵਾਹਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕਰਥੇ ਸ਼ੁਭੇ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲੈਸ੍ਤੁ ਭੂषਿਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਲੋਕ-ਰਥ ਉੱਤੇ ਇਹ ਯਜਨ-ਉਪਵਾਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਣੀ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਮੰਗੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤੋਦ ਓਂਕਾਰ ਏਵਾਸੀਤ੍ ਤਦਗ੍ਰਂ ਚ ਵषਟ੍ਕृਤਮ੍ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਕੁਹੂ ਰਾਕਾ ਤਥਾ ਚਾਨੁਮਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾ ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਸਂਸ੍ਤੁਰਂਗਾਣਾਮ੍ ਅਪਸਰ੍ਪਣਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਚਾਬਕ ਆਪ ਓਂਕਾਰ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਵਸ਼ਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ; ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਕੁਹੂ, ਰਾਕਾ ਅਤੇ ਸੁਭ ਅਨੁਮਤੀ — ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਟਣ ਲਈ।
ਕृष੍ਣਾਨ੍ਯਥ ਚ ਪੀਤਾਨਿ ਸ਼੍ਵੇਤਮਾਞ੍ਜਿष੍ਠਕਾਨਿ ਚ ਅਵਦਾਤਾਃ ਪਤਾਕਾਸ੍ਤੁ ਬਭੂਵੁਃ ਪਵਨੇਰਿਤਾਃ
ਕਾਲੀ, ਪੀਲੀ, ਚਿੱਟੀ ਅਤੇ ਮੰਜਿਠੀ — ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਝੰਡੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਏ।
ऋਤੁਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਃ षਡ੍ਭਿਰ੍ ਧਨੁਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੋ ऽਭਵਤ੍ ਅਜਰਾ ਜ੍ਯਾਭਵਚ੍ਚਾਪਿ ਸਾਮ੍ਬਿਕਾ ਧਨੁषੋ ਦृਢਾ
ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਸਾਲ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਬਣਿਆ; ਅਜਾਰਾ ਤੰਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਂਬਿਕਾ ਧਨੁ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਿੱਸਾ ਸੀ।
ਕਾਲੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਤਂ ਚ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਿਦੁਃ ਤਸ੍ਮਾਦੁਮਾ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ ਧਨੁषੋ ਜ੍ਯਾਜਰਾਭਵਤ੍
ਕਾਲ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਲ ਉਸੇ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਮਾ ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਅਜਾਰਾ ਬਣੀ।
ਸਗਰ੍ਭਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਯੇਨ ਦਗ੍ਧਵਾਨ੍ਸ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ ਸ ਇषੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਸੋਮਾਗ੍ਨਿਤ੍ਰਿਦੈਵਤਮਯੋ ऽਭਵਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਗਰਭਵਤੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਨੈਣ — ਉਹ ਤੀਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੋਮ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ।
ਆਨਨਂ ਹ੍ਯਗ੍ਨਿਰਭਵਚ੍ ਛਲ੍ਯਂ ਸੋਮਸ੍ਤਮੋਨੁਦਃ ਤੇਜਸਃ ਸਮਵਾਯੋ ऽਥ ਚੇषੋਸ੍ਤੇਜੋ ਰਥਾਙ੍ਗਧृਕ੍
ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਬਣਿਆ, ਚੋਟੀ ਸੋਮ — ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ; ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਤੀਰ ਸੀ, ਤੇਜ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਾਸੁਕਿਰ੍ਨਾਗਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਤੇਜਃਸਂਵਸਨਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਮੁਮੋਚਾਤਿਵਿषੋ ਵਿषਮ੍
ਉਥੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਰਥਂ ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵਤਃ ਲੋਕਾਧਿਪਤਿਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸਂਸ੍ਕृਤੋ ऽਯਂ ਰਥੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ ਤਵ ਦਾਨਵਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ ਇਦਮਾਪਤ੍ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਦੇਵਾਨ੍ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਇਹ ਰਥ ਅਸੀਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤृत्व ਹੇਠ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਦੇਵਾਨ੍ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਰਥਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਮੁਹੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਉਵਾਚ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨਮਰਾਨ੍ ਅਮਰਾਧਿਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਰਥ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਤੇ 'ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਖੁਦ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਾਦृਸ਼ੋ ऽਯਂ ਰਥਃ ਕॢਪ੍ਤੋ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਮ ਸਤ੍ਤਮਾਃ ਈਦृਸ਼ੋ ਰਥਸਮ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਯਨ੍ਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਰਥ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਓਹੋ ਵਧੀਆ ਜੀਵੋ, ਇਸ ਰਥ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।