ਤਦਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪੁਰਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਦਾਨਵਾ ਵਰਨਿਰ੍ਭਯਾਃ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰੇष੍ਯਮਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਕਿਲੇ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਰਭੈ ਦਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਭੇਜੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ।
ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਨਨ੍ਦਨਾਦੀਨਿ ਯਾਨਿ ਚ ਵਰਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਮ੍ਭਾਦ੍ਯਾ ਦਨੁਜੈਰ੍ਹृਤਾਃ
ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਰੰਭਾ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਹ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗਜਾਃ ਕੁਮੁਦਾਞ੍ਜਨਵਾਮਨਾਃ ਐਰਾਵਤਾਦ੍ਯਾ ਅਪਹृਤਾ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ — ਕੁਮੁਦ, ਅੰਜਨਾ, ਵਾਮਨਾ, ਐਰਾਵਤ ਆਦਿ — ਸਾਰੇ ਹਾਥੀ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਛੀਨ ਲਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ!
ਯੇ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਰਥਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਹਰਯੋ ऽਪਹृਤਾਸੁਰੈਃ ਜਾਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤੇ ਰਥਯੋਗ੍ਯਾਸ੍ਤੁਰਂਗਮਾਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਏ ਹਨ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਰਥਾ ਯੇ ਗਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਸੁ ਯਚ੍ਚ ਨਃ ਤਨ੍ਨੋ ਵ੍ਯਪਹृਤਂ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਂਸ਼ਯੋ ਜੀਵਿਤੇ ਪੁਨਃ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜੋ ਵੀ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵੀ ਖਤਰੇ 'ਚ ਪੈ ਗਈ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮੈਃ ਉਵਾਚ ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਰਦੋ ਵृषਵਾਹਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਯਪਗਚ੍ਛਤੁ ਵੋ ਦੇਵਾ ਮਹਦ੍ਦਾਨਵਜਂ ਭਯਮ੍ ਤਦਹਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਉਹ ਕਰੋ।
ਯਦੀਚ੍ਛਤ ਮਯਾ ਦਗ੍ਧੁਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਸਹਮਾਨਵਮ੍ ਰਥਮੌਪਯਿਕਂ ਮਹ੍ਯਂ ਸਜ੍ਜਯਧ੍ਵਂ ਕਿਮਾਸ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਢੰਗ ਦਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ?
ਦਿਗ੍ਵਾਸਸਾ ਤਥੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸਪਿਤਾਮਹਕਾਃ ਸੁਰਾਃ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਪਿਤਾਮਹਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਬਣਾਇਆ।
ਧਰਾਂ ਕੂਬਰਕੌ ਦ੍ਵੌ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਚਰਾਵੁਭੌ ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇਰੋਰ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੋ ਮਨ੍ਦਰ ਏਵ ਚ
ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦੋ ਕੁਬੇਰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਬਣੇ। ਮੇਰੂ ਦਾ ਸਿਰ ਰਥ ਦਾ ਅਧਾਰ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਮੰਦਰਾ ਧੁਰਾ ਬਣਿਆ।
ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸੂਰ੍ਯਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਕਾਞ੍ਚਨਰਾਜਤੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਂ ਪਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਯਮਪੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹੀਏ ਬਣਾਇਆ। ਕਾਲੀ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਪੱਖ (ਮਾਸ) ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪਾਸੇ ਬਣੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਰਥਨੇਮਿਦ੍ਵਯਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਃਸਰਾਃ ਆਦਿਦ੍ਵਯਂ ਪਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੇਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਨੇਮ (ਕਿਨਾਰੇ) ਬਣਾਏ। ਦੋ ਆਰੰਭ, ਪੱਖਾਂ ਦੇ ਯੰਤਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਯੰਤਰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਏ।
ਕਮ੍ਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਾਗਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਿਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬੁਧੋ ऽਙ੍ਗਾਰਕ ਏਵ ਚ
ਕੰਬਲਾ ਤੇ ਅਸ਼ਵਤਰਾ, ਦੋ ਸੱਪ, ਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਾਰਗਵ, ਅੰਗਿਰਸ, ਬੁਧ ਤੇ ਅੰਗਾਰਕ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਸ੍ਤਥਾ ਚਾਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਾਃ ਵਰੂਥਂ ਗਗਨਂ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ ਚਾਰੁਰੂਪਂ ਰਥਸ੍ਯ ਤੇ
ਸ਼ਨੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਥ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਦਾ ਸੀ।
ਕृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਨਯਨਂ ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਂ ਸ਼ਾਤਕੌਮ੍ਭਿਕਮ੍ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲੈਸ਼੍ਚ ਵृਤਂ ਹ੍ਯष੍ਟਮੁਖੈਃ ਸੁਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਵੰਸੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਝੰਡਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਮਣੀ, ਮੋਤੀ, ਨੀਲਮ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਅਠ ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਙ੍ਗਾ ਸਿਨ੍ਧੁਃ ਸ਼ਤਦ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾ ਇਰਾਵਤੀ ਵਿਤਸ੍ਤਾ ਚ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਗਣ੍ਡਕੀ ਤਥਾ
ਗੰਗਾ, ਸਿੰਧੂ, ਸ਼ਤਦ੍ਰੂ, ਚੰਦਰਭਾਗਾ, ਇਰਾਵਤੀ, ਵਿਤਸਤ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਯਮੁਨਾ ਤੇ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੇਵਿਕਾ ਚ ਤਥਾ ਚ ਸਰਯੂਰਪਿ ਏਤਾਃ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵੇਣੁਸਂਜ੍ਞਾ ਕृਤਾ ਰਥੇ
ਸਰਸਵਤੀ, ਦੇਵਿਕਾ ਅਤੇ ਸਰਯੂ — ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੇਣੂ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਾਗਾਸ੍ ਤੇ ਚ ਵੇਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਕਾਃ ਕृਤਾਃ ਵਾਸੁਕੇਃ ਕੁਲਜਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਰੈਵਤਵਂਸ਼ਜਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਂ ਦੇ ਨਾਗ, ਉਹ ਜੋ ਵੇਸ਼ਿਆ ਦੀ ਔਲਾਦ ਹਨ, ਵਾਸੁਕੇ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਤੇ ਰੈਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ —
ਤੇ ਸਰ੍ਪਾ ਦਰ੍ਪਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ ਚਾਪਤੂਣੇष੍ਵ੍ ਅਨੂਨਗਾਃ ਅਵਤਸ੍ਥੁਃ ਸ਼ਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਜਾਤਿਸ਼ੁਭਾਨਨਾਃ
ਇਹ ਸੱਪ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਤੀਰ ਬਣ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਸਨ।
ਸੁਰਸਾ ਸਰਮਾ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ ਵਿਨਤਾ ਸ਼ੁਚਿਰੇਵ ਚ ਤृषਾ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਸਰ੍ਵੋਗ੍ਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਮਸ੍ਤਥਾ
ਸੁਰਸਾ, ਸਰਮਾ, ਕਦਰੂ, ਵਿਨਤਾ, ਸ਼ੁਚੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਭੁੱਖ, ਸਰਵੋਗ੍ਰਾ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਅਤੇ ਸਰਵਸ਼ਮ ਵੀ —
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਚ ਗੋਵਧ੍ਯਾ ਬਾਲਵਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਭਯਾਃ ਗਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਯਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਦੇਵਰਥੇ ऽਭ੍ਯਯੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਵਧਿਆ, ਗੋਵਧਿਆ, ਬਾਲਵਧਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਭਯਾ — ਇਹ ਗਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਆ ਗਏ।
ਯੁਗਂ ਕृਤਯੁਗਂ ਚਾਤ੍ਰ ਚਾਤੁਰ੍ਹੋਤ੍ਰਪ੍ਰਯੋਜਕਾਃ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਾਃ ਸਲੀਲਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਕੁਣ੍ਡਲਾਃ
ਇੱਥੇ ਕਲਿਯੁਗ ਸੀ; ਚਾਰ ਹੋਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ ਵਰਨ, ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਤਦ੍ਯੁਗਂ ਯੁਗਸਂਕਾਸ਼ਂ ਰਥਸ਼ੀਰ੍षੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਨਾਗੇਨ ਬਦ੍ਧਂ ਬਲਵਤਾ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਯੁਗ, ਜੋ ਯੁਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਰਥ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਗ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।
ऋਗ੍ਵੇਦਃ ਸਾਮਵੇਦਸ਼੍ਚ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਸ੍ਤਥਾ ਪਰਃ ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵੈਤੇ ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੁਰਗਾਭਵਨ੍
ਰਿਗਵੇਦ, ਸਾਮਵੇਦ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਅਤੇ ਅਥਰਵੇਦ — ਇਹ ਚਾਰੇ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰੇ ਘੋੜੇ ਬਣੇ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਪੁਰੋਗਾਣਿ ਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍ ਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਵਾਜਿਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਭੂषਣਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਅੰਨਦਾਨ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਏ ਹੋਰ ਦਾਨ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਦਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਗਹਿਣੇ ਬਣੇ।
ਪਦ੍ਮਦ੍ਵਯਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਕੋਟਕਧਨਂਜਯੌ ਨਾਗਾ ਬਭੂਵੁਰੇਵੈਤੇ ਹਯਾਨਾਂ ਵਾਲਬਨ੍ਧਨਾਃ
ਦੋ ਪਦਮ, ਤਕਸ਼ਕ, ਕਰਕੋਟਕ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯ — ਇਹ ਨਾਗ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪੂਛ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ।
ਓਂਕਾਰਪ੍ਰਭਵਾਸ੍ਤਾ ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞਕ੍ਰਤੁਕ੍ਰਿਯਾਃ ਉਪਦ੍ਰਵਾਃ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਾਃ ਪਸ਼ੁਬਨ੍ਧੇष੍ਟਯਸ੍ਤਥਾ
ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਮੰਤ੍ਰ, ਯਜ, ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਪਦ੍ਰਵ, ਉਪਚਾਰ, ਪਸ਼ੂਬੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ਼ਟ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵਾਹਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕਰਥੇ ਸ਼ੁਭੇ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲੈਸ੍ਤੁ ਭੂषਿਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਲੋਕ-ਰਥ ਉੱਤੇ ਇਹ ਯਜਨ-ਉਪਵਾਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਣੀ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਮੰਗੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤੋਦ ਓਂਕਾਰ ਏਵਾਸੀਤ੍ ਤਦਗ੍ਰਂ ਚ ਵषਟ੍ਕृਤਮ੍ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਕੁਹੂ ਰਾਕਾ ਤਥਾ ਚਾਨੁਮਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾ ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਸਂਸ੍ਤੁਰਂਗਾਣਾਮ੍ ਅਪਸਰ੍ਪਣਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਚਾਬਕ ਆਪ ਓਂਕਾਰ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਵਸ਼ਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ; ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਕੁਹੂ, ਰਾਕਾ ਅਤੇ ਸੁਭ ਅਨੁਮਤੀ — ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਟਣ ਲਈ।
ਕृष੍ਣਾਨ੍ਯਥ ਚ ਪੀਤਾਨਿ ਸ਼੍ਵੇਤਮਾਞ੍ਜਿष੍ਠਕਾਨਿ ਚ ਅਵਦਾਤਾਃ ਪਤਾਕਾਸ੍ਤੁ ਬਭੂਵੁਃ ਪਵਨੇਰਿਤਾਃ
ਕਾਲੀ, ਪੀਲੀ, ਚਿੱਟੀ ਅਤੇ ਮੰਜਿਠੀ — ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਝੰਡੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਏ।