ਕृਤਃ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭੋ ਯੋਜਮਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਯਥਾ ਚੈਕਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਹਨ੍ਯਤੇ ਵੈ ਭਵੇਨ ਤੁ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਣ ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਚੈਕਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤੁ
ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰੋਕ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਭਵ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਕਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਟ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤੋ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮ ਇਤਿ ਦੁਃਖਿਤੈਃ ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਵਸਂਸਦਮਾਗਤਃ
ਫਿਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਚਲੋ,' ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭਵ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਂ ਭਵਂ ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ਂ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਮ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਚੋਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਭਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਨਾਲ।
ਅਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਮਜਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਭਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਗੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਯਵਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੌਮ੍ਯਤਰਾਨਨਮ੍ ਆਗਮ੍ਯ ਤਮਜਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਥ ਤਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍ ਅਸ੍ਤੁਵਨ੍ਗੋਪਤਿਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਵਰਦਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਚਿਹਰਾ। ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਦੇਵਤਾ, ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਵਰਦਾਯ ਚ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਉਗ੍ਰਾਯ ਚ ਕਪਰ੍ਦਿਨੇ
ਭਵ, ਸ਼ਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸਦਾ ਮਾਲਕ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਭੀਮਾਯ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਾਯ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ ਈਸ਼ਾਨਾਯ ਭਯਘ੍ਨਾਯ ਨਮਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਧਕਘਾਤਿਨੇ
ਮਹਾਂਦੇਵ, ਭੀਮ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਈਸ਼ਾਨ, ਡਰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਦੇ ਵਧਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨੀਲਗ੍ਰੀਵਾਯ ਭੀਮਾਯ ਵੇਧਸੇ ਵੇਧਸਾ ਸ੍ਤੁਤੇ ਕੁਮਾਰਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਘ੍ਨਾਯ ਕੁਮਾਰਜਨਕਾਯ ਚ
ਨੀਲੇ ਗਲ ਵਾਲੇ, ਭੀਮ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਨੇ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਲੋਹਿਤਾਯ ਧੂਮ੍ਰਾਯ ਵਰਾਯ ਕ੍ਰਥਨਾਯ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੀਲਸ਼ਿਖਣ੍ਡਾਯ ਸ਼ੂਲਿਨੇ ਦਿਵ੍ਯਸ਼ਾਯਿਨੇ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ, ਵਧੀਆ, ਭਿਆਨਕ, ਸਦਾ ਨੀਲੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਛੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਉਰਗਾਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਹਿਰਣ੍ਯਵਸੁਰੇਤਸੇ ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਯਾਮ੍ਬਿਕਾਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸ੍ਤੁਤਾਯ ਚ
ਸਰਪ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਬੀਜ, ਅਗੋਚਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵृषਧ੍ਵਜਾਯ ਮੁਣ੍ਡਾਯ ਜਟਿਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੇ ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਯ ਸਲਿਲੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾਯਾਜਿਤਾਯ ਚ
ਬੈਲ ਦੇ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ, ਖੋਪੜੀ ਵਾਲੇ, ਜਟਾ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਦੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅਜਿੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਯ ਪ੍ਰਭਵੇ ਦਿਵ੍ਯਸ਼ਮ੍ਭਵੇ
ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਯ ਕਾਮ੍ਯਾਯ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾਯਾਰ੍ਚ੍ਯਾਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਿਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਿਸ਼ਤੇ ਯਨ੍ਮਨੋਗਤਮ੍
ਜੋ ਮਿਲਣਯੋਗ, ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਤਕਾਰੀਤ, ਸਦਾ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਭਗਤਾਂ 'ਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਦੇਵੈਰ੍ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮੁਵਾਚੇਦਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕ੍ਵ ਭਯਂ ਮਹਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਡਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਭੋ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵੋ ऽਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰੂਤ ਯਦ੍ਵੋ ਮਨੋਗਤਮ੍ ਤਾਵਦੇਵ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਦੇਯਂ ਮਯਾ ਹਿ ਵਃ
'ਓ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਦੱਸੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਨਿਤਰਾਂ ਸ਼ਂ ਵੈ ਕਰ੍ਤਾਹਂ ਵਿਬੁਧਰ੍षਭਾਃ ਚਰਾਮਿ ਮਹਦਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਓ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ। ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।'
ਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਾ ਵੋ ਮਮ ਦ੍ਵਿष੍ਟਾਃ ਕष੍ਟਾਃ ਕष੍ਟਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ਤੇषਾਮਭਾਵਃ ਸਂਪਾਦ੍ਯੋ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਭਵ ਏਵ ਚ
'ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਜੋ ਕਠਿਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਭਵ ਵੱਲੋਂ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਨ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਃ ਸੁਰਾਃ ਰੁਦ੍ਰਮਾਹੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗਂ ਭਾਗਾਰ੍ਹਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਾਗ ਦੇਣ ਯੋਗ, ਮੰਨਿਆ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤੈਸ੍ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੌਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ ਅਸੁਰੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਮ ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਮਯੋ ਨਾਮ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ ਕਲਹਪ੍ਰਿਯਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਯੇਨ ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਗਂ ਕृਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਗੋਪੁਰਮ੍
ਮਾਇਆ ਨਾਮ ਦਾ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਝਗੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਂਕਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਇਆ ਜਿਸਦੇ ਗੋਪੁਰਾਂ ਫਿੱਕੇ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪੁਰਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਦਾਨਵਾ ਵਰਨਿਰ੍ਭਯਾਃ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰੇष੍ਯਮਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਕਿਲੇ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਰਭੈ ਦਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਭੇਜੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ।
ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਨਨ੍ਦਨਾਦੀਨਿ ਯਾਨਿ ਚ ਵਰਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਮ੍ਭਾਦ੍ਯਾ ਦਨੁਜੈਰ੍ਹृਤਾਃ
ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਰੰਭਾ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਹ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗਜਾਃ ਕੁਮੁਦਾਞ੍ਜਨਵਾਮਨਾਃ ਐਰਾਵਤਾਦ੍ਯਾ ਅਪਹृਤਾ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ — ਕੁਮੁਦ, ਅੰਜਨਾ, ਵਾਮਨਾ, ਐਰਾਵਤ ਆਦਿ — ਸਾਰੇ ਹਾਥੀ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਛੀਨ ਲਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ!
ਯੇ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਰਥਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਹਰਯੋ ऽਪਹृਤਾਸੁਰੈਃ ਜਾਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤੇ ਰਥਯੋਗ੍ਯਾਸ੍ਤੁਰਂਗਮਾਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਏ ਹਨ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਰਥਾ ਯੇ ਗਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਸੁ ਯਚ੍ਚ ਨਃ ਤਨ੍ਨੋ ਵ੍ਯਪਹृਤਂ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਂਸ਼ਯੋ ਜੀਵਿਤੇ ਪੁਨਃ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜੋ ਵੀ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵੀ ਖਤਰੇ 'ਚ ਪੈ ਗਈ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮੈਃ ਉਵਾਚ ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਰਦੋ ਵृषਵਾਹਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਯਪਗਚ੍ਛਤੁ ਵੋ ਦੇਵਾ ਮਹਦ੍ਦਾਨਵਜਂ ਭਯਮ੍ ਤਦਹਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਉਹ ਕਰੋ।
ਯਦੀਚ੍ਛਤ ਮਯਾ ਦਗ੍ਧੁਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਸਹਮਾਨਵਮ੍ ਰਥਮੌਪਯਿਕਂ ਮਹ੍ਯਂ ਸਜ੍ਜਯਧ੍ਵਂ ਕਿਮਾਸ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਢੰਗ ਦਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ?
ਦਿਗ੍ਵਾਸਸਾ ਤਥੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸਪਿਤਾਮਹਕਾਃ ਸੁਰਾਃ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਪਿਤਾਮਹਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਬਣਾਇਆ।
ਧਰਾਂ ਕੂਬਰਕੌ ਦ੍ਵੌ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਚਰਾਵੁਭੌ ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇਰੋਰ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੋ ਮਨ੍ਦਰ ਏਵ ਚ
ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦੋ ਕੁਬੇਰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਬਣੇ। ਮੇਰੂ ਦਾ ਸਿਰ ਰਥ ਦਾ ਅਧਾਰ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਮੰਦਰਾ ਧੁਰਾ ਬਣਿਆ।