ਨੂਪੁਰਾਰਾਵਰਮ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤਤ੍ਪੁਰਾਣ੍ਯਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤਿਰਿਕ੍ਤਸ਼੍ਰੀਕਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਾਣਿ ਚ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਜੇਬਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ; ਉਥੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸਨ।
ਆਰਾਮੈਸ਼੍ਚ ਵਿਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਤਡਾਗਵਟਚਤ੍ਵਰੈਃ ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਰਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਵਨੈਸ਼੍ਚੋਪਵਨੈਰਪਿ
ਉਥੇ ਬਾਗਾਂ, ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਵਟਾਂ ਦੇ ਆੰਗਣ, ਸਰੋਵਰ, ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਗ ਵੀ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਭੋਗੋਪਭੋਗਾਨਿ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਯੁਤਾਨਿ ਚ ਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਭਗਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯੋਪਨਿਰ੍ਗਮਾਃ ਪਰਿਖਾਸ਼ਤਗਮ੍ਭੀਰਾਃ ਕृਤਾ ਮਾਯਾਨਿਵਾਰਣੈਃ
ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ-ਸਮਾਧਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੱਡੇ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸੌਂ-ਸੌਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਗਵਿਧਾਨਮੁਤ੍ਤਮਂ ਕृਤਂ ਮਯੇਨਾਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾ ਦੈਵਤਰਾਜਵੈਰਿਣਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪੁਰਨਨ੍ਤਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਮਾਇਆ ਨੇ ਅਜੋਕੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਜੋ ਵਧੀਆ ਕਿਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ — ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ — ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਣਮਿੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਦਾਸੁਰੈਰ੍ਦਰ੍ਪਿਤਵੈਰਿਮਰ੍ਦਨੈਰ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨੈਃ ਸ਼ੈਲਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸਂਨਿਭੈਃ ਬਭੂਵ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਤਥਾ ਪੁਰਾ ਯਥਾਮ੍ਬਰਂ ਭੂਰਿਜਲੈਰ੍ ਜਲਪ੍ਰਦੈਃ
ਫਿਰ ਅਸੁਰ, ਗਰਵ ਨਾਲ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ; ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਮਯੇਨਾਸੁਰਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਾ ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਗਂ ਦੁਰ੍ਗਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਬਦ੍ਧਵੈਰੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਜਦੋਂ ਮਾਇਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਿਸਤਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਕਿਲਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਕਲਤ੍ਰਾਃ ਸਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ऽਨ੍ਤਕੋਪਮਾਃ ਮਯਾਦਿष੍ਟਾਨਿ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ ਗृਹਾਣਿ ਹृषਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਸਿਂਹਾ ਵਨਮਿਵਾਨੇਕੇ ਮਕਰਾ ਇਵ ਸਾਗਰਮ੍ ਰੋषੈਸ਼੍ਚੈਵਾਤਿਪਾਰੁष੍ਯੈਃ ਸ਼ਰੀਰਮਿਵ ਸਂਹਤੈਃ
ਕਈ ਸਿੰਘ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮਕੜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਰੁਖੇਪਣ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਤਦ੍ਵਦ੍ਬਲਿਭਿਰਧ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦੇਵਤਾਰਿਭਿਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਂਕੁਲਂ ਜਾਤਂ ਦੈਤ੍ਯਕੋਟਿਸ਼ਤਾਕੁਲਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸੁਤਲਾਦਪਿ ਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਪਾਤਾਲਾਦ੍ਦਾਨਵਾਲਯਾਤ੍ ਉਪਤਸ੍ਥੁਃ ਪਯੋਦਾਭਾ ਯੇ ਚ ਗਿਰ੍ਯੁਪਜੀਵਿਨਃ
ਸੁਤਲ ਤੋਂ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਯੋ ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਕਾਮਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਯਯਾ ਵਿਦਧਾਤਿ ਸਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੰਗਦਾ, ਮਾਇਆ ਉਸ ਦੀ ਮੰਗ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ।
ਸਚਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਦੋषੇषੁ ਸਾਮ੍ਬੁਜੇषੁ ਸਰਃਸੁ ਚ ਆਰਾਮੇषੁ ਸਚੂਤੇषੁ ਤਪੋਧਨਵਨੇषੁ ਚ
ਚੰਦਨੀ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ, ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਅੰਬਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ।
ਸ੍ਵਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਾਂ ਮਾਤਂਗਾਃ ਸਮਦਾ ਇਵ ਮृष੍ਟਾਭਰਣਵਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮृष੍ਟਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਿਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰਿਯਕ੍ਰਾਮਾਭਿਰ੍ ਹਾਵਭਾਵਪ੍ਰਸੂਤਿਭਿਃ ਨਾਰੀਭਿਃ ਸਤਤਂ ਰੇਮੁਰ੍ ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਨਵਾਃ
ਪਿਆਰੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਚਲਾਂ ਤੇ ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਦੈਤੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ।
ਮਯੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਮੋਦਮਾਨਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ਅਰ੍ਥੇ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਕਾਮੇ ਚ ਨਿਦਧੁਸ੍ਤੇ ਮਤੀਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਧਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੰਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰਿਣਾਮ੍ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸ੍ਮ ਸੁਖਂ ਕਾਲਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨਾਂ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਸੁਖ ਨਾਲ ਲੰਘਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਨ੍ਤੇ ਪਿਤॄਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਤੀਂਸ੍ਤਥਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਕਲਹਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰੀਤਯਃ ਪ੍ਰਚੁਰਾਭਵਨ੍
ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ; ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਹੀ ਪਿਆਰ ਵਿਆਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਥਾਨਾਂ ਬਾਧਤੇ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨਪਿ ਅਰ੍ਚਯਨ੍ਤੋ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਯਤਨੇ ਹਰਮ੍
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੋਣ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪੁਣ੍ਯਾਹਸ਼ਬ੍ਦਾਨੁਚ੍ਚੇਰੁਰ੍ ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਵੇਦਗਾਨ੍ ਸ੍ਵਨੂਪੁਰਰਵੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ ਵੇਣੁਵੀਣਾਰਵਾਨਪਿ
ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ, ਵਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਹਾਸਸ਼੍ਚ ਵਰਨਾਰੀਣਾਂ ਚਿਤ੍ਤਵ੍ਯਾਕੁਲਕਾਰਕਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਰਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਦਾ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੁੰਭ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਤੇषਾਮਰ੍ਚਯਤਾਂ ਦੇਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਯਤਾਮ੍ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਨ੍ਕਾਲੋ ऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ, ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ।
ਅਥਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਸੂਯਾ ਚ ਤृਡ੍ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ੇ ਤਥੈਵ ਚ ਕਲਿਸ਼੍ਚ ਕਲਹਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਅਸਮਤ, ਈਰਖਾ, ਪਿਆਸ, ਭੁੱਖ, ਝਗੜਾ ਤੇ ਵਿਵਾਦ—all ਮਿਲ ਕੇ—ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਚ ਭਯਾਵਹਾਃ ਸਮਧ੍ਯਾਸੁਃ ਸਮਂ ਘੋਰਾਃ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਯਥਾਮਯਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਡਰ ਲਿਆਏ; ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵ ਏਤੇ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਯੇਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਭਯਾਵਹਾ ਦृष੍ਟਾ ਆਵਿਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ; ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਗਏ।
ਉਦਿਤੇ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੌ ਸ਼ੁਭਭਾਸਾਕਰੇ ਰਵੌ ਮਯਃ ਸਭਾਮਾਵਿਵੇਸ਼ ਭਾਸ੍ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਿਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਮਾਇਆ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਦੋ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੁਕੂਟਨਿਭੇ ਰਮ੍ਯ ਆਸਨੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਣ੍ਡਿਤੇ ਆਸੀਨਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਤੋਯਮੁਚੋ ਯਥਾ
ਸੋਹਣੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਬੈਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਪਾਣੀ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਸ੍ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਚ ਦਾਨਵਃ ਉਪਵਿष੍ਟੌ ਮਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਹਸ੍ਤਿਨਃ ਕਲਭਾਵਿਵ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਾਸੇ ਤਾਰਕ ਅਤੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦਾਨਵ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਾਸੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ।
ਤਤਃ ਸੁਰਾਰਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ऽਸ਼ੇषਕੋਪਾ ਰਣਾਜਿਰੇ ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਦृਢਂ ਵਿਦ੍ਧਾ ਦਾਨਵਾ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ; ਦਾਨਵ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਖਮੀ ਹੋਏ।
ਤੇष੍ਵਾਸੀਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸੁਖਾਸਨਗਤੇषੁ ਚ ਮਯੋ ਮਾਯਾਵਿਜਨਕ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੁਖੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਜਨਕ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਖੇਚਰਾਃ ਖੇਚਰਾਰਾਵਾ ਭੋ ਭੋ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀਸੁਤਾਃ ਨਿਸ਼ਾਮਯਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ऽਯਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਭਯਾਵਹਃ
ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲੋ, ਹੇ ਦਾਖਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਸੁਣੋ! ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।