ਰਤ੍ਨਾਚਿਤਾਨਿ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਪੁਰਾਣ੍ਯਮਰਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਤਜੁष੍ਟਾਨਿ ਕੂਟਾਗਾਰੋਤ੍ਕਟਾਨਿ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਮਗਾਨਿ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਤਿਗਾਨਿ ਚ ਸੋਦ੍ਯਾਨਵਾਪੀਕੂਪਾਨਿ ਸਪਦ੍ਮਸਰਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਬਾਗਾਂ, ਸਰੋਵਰਾਂ, ਕੂਆਂ, ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਭੂਤਾਨਿ ਕੋਕਿਲਾਰੁਤਵਨ੍ਤਿ ਚ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਾਵਿਸ਼ਾਲਾਨਿ ਚਤੁਃਸ਼ਾਲੋਤ੍ਤਮਾਨਿ ਚ
ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਲ ਅਤੇ ਚਾਰ-ਸੰਭਾਲੀਆਂ ਵਧੀਆ ਇਮਾਰਤਾਂ ਸਨ।
ਸਪ੍ਤਾष੍ਟਦਸ਼ਭੌਮਾਨਿ ਸਤ੍ਕृਤਾਨਿ ਮਯੇਨ ਚ ਬਹੁਧ੍ਵਜਪਤਾਕਾਨਿ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਾਲਂਕृਤਾਨਿ ਚ
ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਅਤੇ ਦਸ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਜੋ ਮਯਾ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ, ਪਤਾਕਾਂ, ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਸ਼ਬ੍ਦਾਨਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤੋਪਲਿਪ੍ਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪਨੈਵੇਦ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਕਿਨਕਿਨੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਮਹਿਕਦਾਰ ਸੁਗੰਧ, ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀਆਂ ਤੇ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਨ।
ਯਜ੍ਞਧੂਮਾਨ੍ਧਕਾਰਾਣਿ ਸਂਪੂਰ੍ਣਕਲਸ਼ਾਨਿ ਚ ਗਗਨਾਵਰਣਾਭਾਨਿ ਹਂਸਪਙ੍ਕ੍ਤਿਨਿਭਾਨਿ ਚ
ਯਜਨ ਦੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਹਨੇਰੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਪੂਰੇ ਘੜੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਪਙ੍ਕ੍ਤੀਕृਤਾਨਿ ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਗृਹਾਣਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਪੁਰੇ ਮੁਕ੍ਤਾਕਲਾਪੈਰ੍ਲਮ੍ਬਦ੍ਭਿਰ੍ ਹਸਨ੍ਤੀਵ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘਰ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਟਕਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਾਂਗ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ।
ਮਲ੍ਲਿਕਾਜਾਤਿਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਧੂਪਾਧਿਵਾਸਿਤੈਃ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸੁਖੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮੈਃ ਸਤ੍ਪੁਰੁषੈਰਿਵ
ਉਹ ਘਰ ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਧੂਪ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
ਹੇਮਰਾਜਤਲੋਹਾਦ੍ਯਮਣਿਰਤ੍ਨਾਞ੍ਜਨਾਙ੍ਕਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰਿਪ੍ਰਾਕਾਰਸਂਨਿਭਾਃ
ਉਸ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਕਿਲੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਂਬੇ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਏਕੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋਪੁਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਸਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਵਤਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਵਤ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਲਹਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ।
ਨੂਪੁਰਾਰਾਵਰਮ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤਤ੍ਪੁਰਾਣ੍ਯਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤਿਰਿਕ੍ਤਸ਼੍ਰੀਕਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਾਣਿ ਚ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਜੇਬਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ; ਉਥੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸਨ।
ਆਰਾਮੈਸ਼੍ਚ ਵਿਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਤਡਾਗਵਟਚਤ੍ਵਰੈਃ ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਰਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਵਨੈਸ਼੍ਚੋਪਵਨੈਰਪਿ
ਉਥੇ ਬਾਗਾਂ, ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਵਟਾਂ ਦੇ ਆੰਗਣ, ਸਰੋਵਰ, ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਗ ਵੀ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਭੋਗੋਪਭੋਗਾਨਿ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਯੁਤਾਨਿ ਚ ਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਭਗਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯੋਪਨਿਰ੍ਗਮਾਃ ਪਰਿਖਾਸ਼ਤਗਮ੍ਭੀਰਾਃ ਕृਤਾ ਮਾਯਾਨਿਵਾਰਣੈਃ
ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ-ਸਮਾਧਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੱਡੇ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸੌਂ-ਸੌਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਗਵਿਧਾਨਮੁਤ੍ਤਮਂ ਕृਤਂ ਮਯੇਨਾਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾ ਦੈਵਤਰਾਜਵੈਰਿਣਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪੁਰਨਨ੍ਤਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਮਾਇਆ ਨੇ ਅਜੋਕੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਜੋ ਵਧੀਆ ਕਿਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ — ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ — ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਣਮਿੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਦਾਸੁਰੈਰ੍ਦਰ੍ਪਿਤਵੈਰਿਮਰ੍ਦਨੈਰ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨੈਃ ਸ਼ੈਲਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸਂਨਿਭੈਃ ਬਭੂਵ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਤਥਾ ਪੁਰਾ ਯਥਾਮ੍ਬਰਂ ਭੂਰਿਜਲੈਰ੍ ਜਲਪ੍ਰਦੈਃ
ਫਿਰ ਅਸੁਰ, ਗਰਵ ਨਾਲ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ; ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਮਯੇਨਾਸੁਰਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਾ ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਗਂ ਦੁਰ੍ਗਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਬਦ੍ਧਵੈਰੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਜਦੋਂ ਮਾਇਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਿਸਤਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਕਿਲਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਕਲਤ੍ਰਾਃ ਸਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ऽਨ੍ਤਕੋਪਮਾਃ ਮਯਾਦਿष੍ਟਾਨਿ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ ਗृਹਾਣਿ ਹृषਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਸਿਂਹਾ ਵਨਮਿਵਾਨੇਕੇ ਮਕਰਾ ਇਵ ਸਾਗਰਮ੍ ਰੋषੈਸ਼੍ਚੈਵਾਤਿਪਾਰੁष੍ਯੈਃ ਸ਼ਰੀਰਮਿਵ ਸਂਹਤੈਃ
ਕਈ ਸਿੰਘ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮਕੜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਰੁਖੇਪਣ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਤਦ੍ਵਦ੍ਬਲਿਭਿਰਧ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦੇਵਤਾਰਿਭਿਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਂਕੁਲਂ ਜਾਤਂ ਦੈਤ੍ਯਕੋਟਿਸ਼ਤਾਕੁਲਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸੁਤਲਾਦਪਿ ਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਪਾਤਾਲਾਦ੍ਦਾਨਵਾਲਯਾਤ੍ ਉਪਤਸ੍ਥੁਃ ਪਯੋਦਾਭਾ ਯੇ ਚ ਗਿਰ੍ਯੁਪਜੀਵਿਨਃ
ਸੁਤਲ ਤੋਂ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਯੋ ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਕਾਮਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਯਯਾ ਵਿਦਧਾਤਿ ਸਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੰਗਦਾ, ਮਾਇਆ ਉਸ ਦੀ ਮੰਗ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ।
ਸਚਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਦੋषੇषੁ ਸਾਮ੍ਬੁਜੇषੁ ਸਰਃਸੁ ਚ ਆਰਾਮੇषੁ ਸਚੂਤੇषੁ ਤਪੋਧਨਵਨੇषੁ ਚ
ਚੰਦਨੀ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ, ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਅੰਬਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ।
ਸ੍ਵਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਾਂ ਮਾਤਂਗਾਃ ਸਮਦਾ ਇਵ ਮृष੍ਟਾਭਰਣਵਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮृष੍ਟਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਿਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰਿਯਕ੍ਰਾਮਾਭਿਰ੍ ਹਾਵਭਾਵਪ੍ਰਸੂਤਿਭਿਃ ਨਾਰੀਭਿਃ ਸਤਤਂ ਰੇਮੁਰ੍ ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਨਵਾਃ
ਪਿਆਰੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਚਲਾਂ ਤੇ ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਦੈਤੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ।
ਮਯੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਮੋਦਮਾਨਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ਅਰ੍ਥੇ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਕਾਮੇ ਚ ਨਿਦਧੁਸ੍ਤੇ ਮਤੀਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਧਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੰਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰਿਣਾਮ੍ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸ੍ਮ ਸੁਖਂ ਕਾਲਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨਾਂ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਸੁਖ ਨਾਲ ਲੰਘਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਨ੍ਤੇ ਪਿਤॄਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਤੀਂਸ੍ਤਥਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਕਲਹਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰੀਤਯਃ ਪ੍ਰਚੁਰਾਭਵਨ੍
ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ; ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਹੀ ਪਿਆਰ ਵਿਆਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਥਾਨਾਂ ਬਾਧਤੇ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨਪਿ ਅਰ੍ਚਯਨ੍ਤੋ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਯਤਨੇ ਹਰਮ੍
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੋਣ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪੁਣ੍ਯਾਹਸ਼ਬ੍ਦਾਨੁਚ੍ਚੇਰੁਰ੍ ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਵੇਦਗਾਨ੍ ਸ੍ਵਨੂਪੁਰਰਵੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ ਵੇਣੁਵੀਣਾਰਵਾਨਪਿ
ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ, ਵਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਹਾਸਸ਼੍ਚ ਵਰਨਾਰੀਣਾਂ ਚਿਤ੍ਤਵ੍ਯਾਕੁਲਕਾਰਕਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਰਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਦਾ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੁੰਭ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ।