ਇਦਮਨ੍ਤਃਪੁਰਸ੍ਥਾਨਂ ਰੁਦ੍ਰਾਯਤਨਮਤ੍ਰ ਚ ਸਵਟਾਨਿ ਤਡਾਗਾਨਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਾਪ੍ਯਃ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਇਸ ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਛਤ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਪੰਡ, ਸਰੋਵਰ, ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਆਰਾਮਾਸ਼੍ਚ ਸਭਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਉਦ੍ਯਾਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਤਥਾ ਉਪਨਿਰ੍ਗਮੋ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਵਤ੍ਯਤ੍ਰ ਮਨੋਹਰਃ
ਇੱਥੇ ਬਾਗਾਂ, ਸਭਾ-ਘਰ, ਅਤੇ ਉਡੀਕਣ ਵਾਲੇ ਪਾਰਕ ਵੀ ਹਨ; ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੈਰਗਾਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਾਨਸਂ ਤਤ੍ਰਾਕਲ੍ਪਯਤ੍ਪੁਰਕਲ੍ਪਵਿਤ੍ ਮਯੇਨ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਸृष੍ਟਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ; ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਯਾ ਨੇ ਇਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਮਯਂ ਯਤ੍ਤੁ ਮਯੇਨ ਵਿਹਿਤਂ ਪੁਰਮ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ऽਧਿਪਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕृਤਸ੍ਥਾਨਾਧਿਪੋ ऽਵਸਤ੍
ਕਾਲੀ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮਯਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਤਾਰਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਯਤ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਰਾਜਤਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਮ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਤ੍ਵਿਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਧਿਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਮਯੇਨ ਵਿਹਿਤਂ ਪੁਰਮ੍ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਸ੍ਤਦਧਿਪਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਮਯਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਯਾ ਖੁਦ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਨ੍ਤਰਮ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਪੁਰਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਤਯੋਜਨਕੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੀ; ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸੀ।
ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਮਯਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਰਂ ਮਹਤ੍ ਪੁष੍ਯਸਂਯੋਗਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਸ ਮਯਃ ਪੁਰਾ
ਮਯਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਯਾ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਃ ਪੁष੍ਪਕਂ ਯਥਾ ਯੇਨ ਯੇਨ ਮਯੋ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪੁਰਂ ਪੁਰਾਤ੍
ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮਯਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਰੁਣ੍ਯਾਮਾਲਯਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਰੁਕ੍ਮਰੂਪ੍ਯਾਯਸਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਵਰੁਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁਹਣੇ ਮਹਲ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਾਚਿਤਾਨਿ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਪੁਰਾਣ੍ਯਮਰਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਤਜੁष੍ਟਾਨਿ ਕੂਟਾਗਾਰੋਤ੍ਕਟਾਨਿ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਮਗਾਨਿ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਤਿਗਾਨਿ ਚ ਸੋਦ੍ਯਾਨਵਾਪੀਕੂਪਾਨਿ ਸਪਦ੍ਮਸਰਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਬਾਗਾਂ, ਸਰੋਵਰਾਂ, ਕੂਆਂ, ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਭੂਤਾਨਿ ਕੋਕਿਲਾਰੁਤਵਨ੍ਤਿ ਚ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਾਵਿਸ਼ਾਲਾਨਿ ਚਤੁਃਸ਼ਾਲੋਤ੍ਤਮਾਨਿ ਚ
ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਲ ਅਤੇ ਚਾਰ-ਸੰਭਾਲੀਆਂ ਵਧੀਆ ਇਮਾਰਤਾਂ ਸਨ।
ਸਪ੍ਤਾष੍ਟਦਸ਼ਭੌਮਾਨਿ ਸਤ੍ਕृਤਾਨਿ ਮਯੇਨ ਚ ਬਹੁਧ੍ਵਜਪਤਾਕਾਨਿ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਾਲਂਕृਤਾਨਿ ਚ
ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਅਤੇ ਦਸ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਜੋ ਮਯਾ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ, ਪਤਾਕਾਂ, ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਸ਼ਬ੍ਦਾਨਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤੋਪਲਿਪ੍ਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪਨੈਵੇਦ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਕਿਨਕਿਨੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਮਹਿਕਦਾਰ ਸੁਗੰਧ, ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀਆਂ ਤੇ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਨ।
ਯਜ੍ਞਧੂਮਾਨ੍ਧਕਾਰਾਣਿ ਸਂਪੂਰ੍ਣਕਲਸ਼ਾਨਿ ਚ ਗਗਨਾਵਰਣਾਭਾਨਿ ਹਂਸਪਙ੍ਕ੍ਤਿਨਿਭਾਨਿ ਚ
ਯਜਨ ਦੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਹਨੇਰੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਪੂਰੇ ਘੜੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਪਙ੍ਕ੍ਤੀਕृਤਾਨਿ ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਗृਹਾਣਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਪੁਰੇ ਮੁਕ੍ਤਾਕਲਾਪੈਰ੍ਲਮ੍ਬਦ੍ਭਿਰ੍ ਹਸਨ੍ਤੀਵ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘਰ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਟਕਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਾਂਗ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ।
ਮਲ੍ਲਿਕਾਜਾਤਿਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਧੂਪਾਧਿਵਾਸਿਤੈਃ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸੁਖੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮੈਃ ਸਤ੍ਪੁਰੁषੈਰਿਵ
ਉਹ ਘਰ ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਧੂਪ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
ਹੇਮਰਾਜਤਲੋਹਾਦ੍ਯਮਣਿਰਤ੍ਨਾਞ੍ਜਨਾਙ੍ਕਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰਿਪ੍ਰਾਕਾਰਸਂਨਿਭਾਃ
ਉਸ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਕਿਲੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਂਬੇ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਏਕੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋਪੁਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਸਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਵਤਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਵਤ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਲਹਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ।
ਨੂਪੁਰਾਰਾਵਰਮ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤਤ੍ਪੁਰਾਣ੍ਯਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤਿਰਿਕ੍ਤਸ਼੍ਰੀਕਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਾਣਿ ਚ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਜੇਬਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ; ਉਥੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸਨ।
ਆਰਾਮੈਸ਼੍ਚ ਵਿਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਤਡਾਗਵਟਚਤ੍ਵਰੈਃ ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਰਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਵਨੈਸ਼੍ਚੋਪਵਨੈਰਪਿ
ਉਥੇ ਬਾਗਾਂ, ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਵਟਾਂ ਦੇ ਆੰਗਣ, ਸਰੋਵਰ, ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਗ ਵੀ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਭੋਗੋਪਭੋਗਾਨਿ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਯੁਤਾਨਿ ਚ ਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਭਗਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯੋਪਨਿਰ੍ਗਮਾਃ ਪਰਿਖਾਸ਼ਤਗਮ੍ਭੀਰਾਃ ਕृਤਾ ਮਾਯਾਨਿਵਾਰਣੈਃ
ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ-ਸਮਾਧਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੱਡੇ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸੌਂ-ਸੌਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਗਵਿਧਾਨਮੁਤ੍ਤਮਂ ਕृਤਂ ਮਯੇਨਾਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾ ਦੈਵਤਰਾਜਵੈਰਿਣਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪੁਰਨਨ੍ਤਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਮਾਇਆ ਨੇ ਅਜੋਕੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਜੋ ਵਧੀਆ ਕਿਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ — ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ — ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਣਮਿੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਦਾਸੁਰੈਰ੍ਦਰ੍ਪਿਤਵੈਰਿਮਰ੍ਦਨੈਰ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨੈਃ ਸ਼ੈਲਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸਂਨਿਭੈਃ ਬਭੂਵ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਤਥਾ ਪੁਰਾ ਯਥਾਮ੍ਬਰਂ ਭੂਰਿਜਲੈਰ੍ ਜਲਪ੍ਰਦੈਃ
ਫਿਰ ਅਸੁਰ, ਗਰਵ ਨਾਲ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ; ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਮਯੇਨਾਸੁਰਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਾ ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਗਂ ਦੁਰ੍ਗਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਬਦ੍ਧਵੈਰੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਜਦੋਂ ਮਾਇਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਿਸਤਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਕਿਲਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਕਲਤ੍ਰਾਃ ਸਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ऽਨ੍ਤਕੋਪਮਾਃ ਮਯਾਦਿष੍ਟਾਨਿ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ ਗृਹਾਣਿ ਹृषਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਸਿਂਹਾ ਵਨਮਿਵਾਨੇਕੇ ਮਕਰਾ ਇਵ ਸਾਗਰਮ੍ ਰੋषੈਸ਼੍ਚੈਵਾਤਿਪਾਰੁष੍ਯੈਃ ਸ਼ਰੀਰਮਿਵ ਸਂਹਤੈਃ
ਕਈ ਸਿੰਘ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮਕੜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਰੁਖੇਪਣ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਤਦ੍ਵਦ੍ਬਲਿਭਿਰਧ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦੇਵਤਾਰਿਭਿਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਂਕੁਲਂ ਜਾਤਂ ਦੈਤ੍ਯਕੋਟਿਸ਼ਤਾਕੁਲਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸੁਤਲਾਦਪਿ ਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਪਾਤਾਲਾਦ੍ਦਾਨਵਾਲਯਾਤ੍ ਉਪਤਸ੍ਥੁਃ ਪਯੋਦਾਭਾ ਯੇ ਚ ਗਿਰ੍ਯੁਪਜੀਵਿਨਃ
ਸੁਤਲ ਤੋਂ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।