ਦੇਵੈਸ੍ਤਥਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਮਤਿਵਿਚਾਰਣਮ੍ ਵਿਸ੍ਤਾਰੋ ਯੋਜਨਸ਼ਤਮ੍ ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਵਣ; ਹਰ ਪੁਰੀ ਦਾ ਫੈਲਾਅ ਸੌ ਯੋਜਨ ਹੋਵੇ।
ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਸ਼੍ ਚੈਕੈਕਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਣ ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹਰ ਪੁਰੀ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਵੀ ਸੌ ਯੋਜਨ ਹੋਵੇ; ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਜੋੜ 'ਤੇ, ਨਿਰਮਾਣ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਪੁਰੀ ਪੁਰਾਤਨ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਣ ਚ ਦਿਵਿ ਸਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਣ ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਯਾਸਾਦਯਿष੍ਯਤਿ
ਪੁਸ਼ਯਾ ਜੋੜ 'ਤੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ—
ਪੁਰਾਣ੍ਯੇਕਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਸ਼ਤਾਨਿ ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ ਆਯਸਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਤਲੇ ਰਾਜਤਂ ਤੁ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪੁਰੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ।
ਰਾਜਤਸ੍ਯੋਪਰਿष੍ਟਾਤ੍ਤੁ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਭਵਿਤਾ ਪੁਰਮ੍ ਏਵਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪੁਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿष੍ਕਮ੍ਭੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰੈਸ੍ਤਦ੍ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀ ਪੁਰੀ ਦੇ ਉਪਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੁਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਬਣੇਗੀ, ਸੌ-ਯੋਜਨ ਚੌੜਾਈਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਅਟ੍ਟਾਲਕੈਰ੍ ਯਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਤਘ੍ਨਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਚਕ੍ਰਸ਼ੂਲੋਪਲਕਮ੍ਪਨੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ਮਹਾਮਨ੍ਦਰਮੇਰੁਕਲ੍ਪੈਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸੁਵਿਰਾਜਮਾਨਮ੍
ਉਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਮੀਨਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਯੰਤਰਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਮਹਾਂ ਮੰਦਰ ਤੇ ਮੇਰੂ ਵਾਂਗ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਮਯੇਨ ਗੁਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਚ ਗੁਪ੍ਤਂ ਤਡਿਨ੍ਮਾਲਿਨਾਪਿ ਕੋ ਨਾਮ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਮਰ੍ਥੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਭਗਵਨ੍ਤਮੇਕਮ੍
ਮਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤਾਰਕਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ—ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ?
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਯੁਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯੋਪਾਯਪ੍ਰਭਾਵਜਮ੍ ਚਕਾਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਮਨਃਸਂਚਾਰਚਾਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੈਤ ਨੇ, ਦਿਵਿਆ ਉਪਾਅ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਚਲਾਓ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੋ ऽਨੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਇਹ ਵਾਮੁਤ੍ਰ ਗੋਪੁਰਮ੍ ਇਹ ਚਾਟ੍ਟਾਲਕਦ੍ਵਾਰਮ੍ ਇਹ ਚਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰਮ੍
ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਾਕਾਰ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਗੋਪੁਰਮ ਹੈ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗ ਇਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਪੁਲੋ ਭਵਤਾਮਿਤਿ ਰਥ੍ਯੋਪਰਥ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਰਿਕਾ ਇਹ ਚਤ੍ਵਰ ਏਵ ਚ
ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਵੀ ਚੌੜਾ ਹੈ; ਗਲੀਆਂ, ਪਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਸਭਾ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਚੌਕ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ।
ਇਦਮਨ੍ਤਃਪੁਰਸ੍ਥਾਨਂ ਰੁਦ੍ਰਾਯਤਨਮਤ੍ਰ ਚ ਸਵਟਾਨਿ ਤਡਾਗਾਨਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਾਪ੍ਯਃ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਇਸ ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਛਤ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਪੰਡ, ਸਰੋਵਰ, ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਆਰਾਮਾਸ਼੍ਚ ਸਭਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਉਦ੍ਯਾਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਤਥਾ ਉਪਨਿਰ੍ਗਮੋ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਵਤ੍ਯਤ੍ਰ ਮਨੋਹਰਃ
ਇੱਥੇ ਬਾਗਾਂ, ਸਭਾ-ਘਰ, ਅਤੇ ਉਡੀਕਣ ਵਾਲੇ ਪਾਰਕ ਵੀ ਹਨ; ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੈਰਗਾਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਾਨਸਂ ਤਤ੍ਰਾਕਲ੍ਪਯਤ੍ਪੁਰਕਲ੍ਪਵਿਤ੍ ਮਯੇਨ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਸृष੍ਟਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ; ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਯਾ ਨੇ ਇਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਮਯਂ ਯਤ੍ਤੁ ਮਯੇਨ ਵਿਹਿਤਂ ਪੁਰਮ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ऽਧਿਪਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕृਤਸ੍ਥਾਨਾਧਿਪੋ ऽਵਸਤ੍
ਕਾਲੀ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮਯਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਤਾਰਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਯਤ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਰਾਜਤਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਮ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਤ੍ਵਿਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਧਿਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਮਯੇਨ ਵਿਹਿਤਂ ਪੁਰਮ੍ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਸ੍ਤਦਧਿਪਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਮਯਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਯਾ ਖੁਦ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਨ੍ਤਰਮ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਪੁਰਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਤਯੋਜਨਕੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੀ; ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸੀ।
ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਮਯਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਰਂ ਮਹਤ੍ ਪੁष੍ਯਸਂਯੋਗਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਸ ਮਯਃ ਪੁਰਾ
ਮਯਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਯਾ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਃ ਪੁष੍ਪਕਂ ਯਥਾ ਯੇਨ ਯੇਨ ਮਯੋ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪੁਰਂ ਪੁਰਾਤ੍
ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮਯਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਰੁਣ੍ਯਾਮਾਲਯਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਰੁਕ੍ਮਰੂਪ੍ਯਾਯਸਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਵਰੁਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁਹਣੇ ਮਹਲ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਾਚਿਤਾਨਿ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਪੁਰਾਣ੍ਯਮਰਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਤਜੁष੍ਟਾਨਿ ਕੂਟਾਗਾਰੋਤ੍ਕਟਾਨਿ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਮਗਾਨਿ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਤਿਗਾਨਿ ਚ ਸੋਦ੍ਯਾਨਵਾਪੀਕੂਪਾਨਿ ਸਪਦ੍ਮਸਰਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਬਾਗਾਂ, ਸਰੋਵਰਾਂ, ਕੂਆਂ, ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਭੂਤਾਨਿ ਕੋਕਿਲਾਰੁਤਵਨ੍ਤਿ ਚ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਾਵਿਸ਼ਾਲਾਨਿ ਚਤੁਃਸ਼ਾਲੋਤ੍ਤਮਾਨਿ ਚ
ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਲ ਅਤੇ ਚਾਰ-ਸੰਭਾਲੀਆਂ ਵਧੀਆ ਇਮਾਰਤਾਂ ਸਨ।
ਸਪ੍ਤਾष੍ਟਦਸ਼ਭੌਮਾਨਿ ਸਤ੍ਕृਤਾਨਿ ਮਯੇਨ ਚ ਬਹੁਧ੍ਵਜਪਤਾਕਾਨਿ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਾਲਂਕृਤਾਨਿ ਚ
ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਅਤੇ ਦਸ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਜੋ ਮਯਾ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ, ਪਤਾਕਾਂ, ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਸ਼ਬ੍ਦਾਨਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤੋਪਲਿਪ੍ਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪਨੈਵੇਦ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਕਿਨਕਿਨੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਮਹਿਕਦਾਰ ਸੁਗੰਧ, ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀਆਂ ਤੇ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਨ।
ਯਜ੍ਞਧੂਮਾਨ੍ਧਕਾਰਾਣਿ ਸਂਪੂਰ੍ਣਕਲਸ਼ਾਨਿ ਚ ਗਗਨਾਵਰਣਾਭਾਨਿ ਹਂਸਪਙ੍ਕ੍ਤਿਨਿਭਾਨਿ ਚ
ਯਜਨ ਦੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਹਨੇਰੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਪੂਰੇ ਘੜੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਪਙ੍ਕ੍ਤੀਕृਤਾਨਿ ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਗृਹਾਣਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਪੁਰੇ ਮੁਕ੍ਤਾਕਲਾਪੈਰ੍ਲਮ੍ਬਦ੍ਭਿਰ੍ ਹਸਨ੍ਤੀਵ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘਰ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਟਕਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਾਂਗ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ।
ਮਲ੍ਲਿਕਾਜਾਤਿਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਧੂਪਾਧਿਵਾਸਿਤੈਃ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸੁਖੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮੈਃ ਸਤ੍ਪੁਰੁषੈਰਿਵ
ਉਹ ਘਰ ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਧੂਪ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
ਹੇਮਰਾਜਤਲੋਹਾਦ੍ਯਮਣਿਰਤ੍ਨਾਞ੍ਜਨਾਙ੍ਕਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰਿਪ੍ਰਾਕਾਰਸਂਨਿਭਾਃ
ਉਸ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਕਿਲੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਂਬੇ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਏਕੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋਪੁਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਸਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਵਤਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਵਤ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਲਹਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ।