ਭੂਮ੍ਯਾਨਾਂ ਜਲਜਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਪਾਨਾਂ ਮੁਨਿਤੇਜਸਾਮ੍ ਦੇਵਪ੍ਰਹਰਣਾਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
'ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਅਟੱਲ ਰਹੇ।'
ਅਲਙ੍ਘਨੀਯਂ ਭਵਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਯਦਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਇਤੀਵੋਕ੍ਤਃ ਸ ਤਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
'ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ।' ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ—
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯਂ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਧਿਪਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਮਰਤ੍ਵਂ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਅਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵ
ਉਹ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ: ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਦਾਨਵ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਰ੍ਗਵਿਧਾਨਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦੈਵਂ ਦਾਨਵੋ ਮਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ। ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਦ੍ਮਸਮ੍ਭਵਮ੍ ਯਸ੍ਤਦੇਕੇषੁਣਾ ਦੁਰ੍ਗਂ ਸਕृਨ੍ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਲ੍ਹਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ—
ਸਮਂ ਸ ਸਂਯੁਗੇ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ ਅਵਧ੍ਯਂ ਸ਼ੇषਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਯਂ ਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮਾਰੇ; ਬਾਕੀ ਅਮਰ ਰਹਿਣ। 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ,' ਕਹਿ ਕੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇਵ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਲਬ੍ਧੋ ਯਥਾਰ੍ਥੋ ਵੈ ਤਤ੍ਰੈਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਯੌ ਗਤੇ ਪਿਤਾਮਹੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਗਤਾ ਮਯਰਵਿਪ੍ਰਭਾਃ
ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਜਾ ਚੁੱਕਣ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਮਾਇਆ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਰਦਾਨਾਦ੍ਵਿਰੇਜੁਸ੍ਤੇ ਤਪਸਾ ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ ਸ ਮਯਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਦਾਨਵੋ ਵृषਸਤ੍ਤਮਃ
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਮਹਾ ਤਪ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਪਰ ਮਾਇਆ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਗਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਃ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਇਤਿ ਚਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ ਕਥਂ ਨਾਮ ਭਵੇਦ੍ਦੁਰ੍ਗਂ ਤਨ੍ਮਯਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਐਸਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਵਾਂ, ਜਦ ਕਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੀ ਮੈਂ ਬਣਾਈ ਸੀ?
ਵਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਤ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਯਥਾਚੈਕੇषੁਣਾ ਤੇਨ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਨ ਹਿ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਪੁਰੀ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਵੱਸਾਂਗਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੁਰੀ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵੈਸ੍ਤਥਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਮਤਿਵਿਚਾਰਣਮ੍ ਵਿਸ੍ਤਾਰੋ ਯੋਜਨਸ਼ਤਮ੍ ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਵਣ; ਹਰ ਪੁਰੀ ਦਾ ਫੈਲਾਅ ਸੌ ਯੋਜਨ ਹੋਵੇ।
ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਸ਼੍ ਚੈਕੈਕਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਣ ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹਰ ਪੁਰੀ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਵੀ ਸੌ ਯੋਜਨ ਹੋਵੇ; ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਜੋੜ 'ਤੇ, ਨਿਰਮਾਣ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਪੁਰੀ ਪੁਰਾਤਨ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਣ ਚ ਦਿਵਿ ਸਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਣ ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਯਾਸਾਦਯਿष੍ਯਤਿ
ਪੁਸ਼ਯਾ ਜੋੜ 'ਤੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ—
ਪੁਰਾਣ੍ਯੇਕਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਸ਼ਤਾਨਿ ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ ਆਯਸਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਤਲੇ ਰਾਜਤਂ ਤੁ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪੁਰੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ।
ਰਾਜਤਸ੍ਯੋਪਰਿष੍ਟਾਤ੍ਤੁ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਭਵਿਤਾ ਪੁਰਮ੍ ਏਵਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪੁਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿष੍ਕਮ੍ਭੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰੈਸ੍ਤਦ੍ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀ ਪੁਰੀ ਦੇ ਉਪਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੁਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਬਣੇਗੀ, ਸੌ-ਯੋਜਨ ਚੌੜਾਈਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਅਟ੍ਟਾਲਕੈਰ੍ ਯਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਤਘ੍ਨਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਚਕ੍ਰਸ਼ੂਲੋਪਲਕਮ੍ਪਨੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ਮਹਾਮਨ੍ਦਰਮੇਰੁਕਲ੍ਪੈਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸੁਵਿਰਾਜਮਾਨਮ੍
ਉਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਮੀਨਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਯੰਤਰਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਮਹਾਂ ਮੰਦਰ ਤੇ ਮੇਰੂ ਵਾਂਗ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਮਯੇਨ ਗੁਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਚ ਗੁਪ੍ਤਂ ਤਡਿਨ੍ਮਾਲਿਨਾਪਿ ਕੋ ਨਾਮ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਮਰ੍ਥੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਭਗਵਨ੍ਤਮੇਕਮ੍
ਮਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤਾਰਕਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ—ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ?
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਯੁਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯੋਪਾਯਪ੍ਰਭਾਵਜਮ੍ ਚਕਾਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਮਨਃਸਂਚਾਰਚਾਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੈਤ ਨੇ, ਦਿਵਿਆ ਉਪਾਅ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਚਲਾਓ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੋ ऽਨੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਇਹ ਵਾਮੁਤ੍ਰ ਗੋਪੁਰਮ੍ ਇਹ ਚਾਟ੍ਟਾਲਕਦ੍ਵਾਰਮ੍ ਇਹ ਚਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰਮ੍
ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਾਕਾਰ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਗੋਪੁਰਮ ਹੈ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗ ਇਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਪੁਲੋ ਭਵਤਾਮਿਤਿ ਰਥ੍ਯੋਪਰਥ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਰਿਕਾ ਇਹ ਚਤ੍ਵਰ ਏਵ ਚ
ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਵੀ ਚੌੜਾ ਹੈ; ਗਲੀਆਂ, ਪਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਸਭਾ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਚੌਕ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ।
ਇਦਮਨ੍ਤਃਪੁਰਸ੍ਥਾਨਂ ਰੁਦ੍ਰਾਯਤਨਮਤ੍ਰ ਚ ਸਵਟਾਨਿ ਤਡਾਗਾਨਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਾਪ੍ਯਃ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਇਸ ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਛਤ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਪੰਡ, ਸਰੋਵਰ, ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਆਰਾਮਾਸ਼੍ਚ ਸਭਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਉਦ੍ਯਾਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਤਥਾ ਉਪਨਿਰ੍ਗਮੋ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਵਤ੍ਯਤ੍ਰ ਮਨੋਹਰਃ
ਇੱਥੇ ਬਾਗਾਂ, ਸਭਾ-ਘਰ, ਅਤੇ ਉਡੀਕਣ ਵਾਲੇ ਪਾਰਕ ਵੀ ਹਨ; ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੈਰਗਾਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਾਨਸਂ ਤਤ੍ਰਾਕਲ੍ਪਯਤ੍ਪੁਰਕਲ੍ਪਵਿਤ੍ ਮਯੇਨ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਸृष੍ਟਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ; ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਯਾ ਨੇ ਇਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਮਯਂ ਯਤ੍ਤੁ ਮਯੇਨ ਵਿਹਿਤਂ ਪੁਰਮ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ऽਧਿਪਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕृਤਸ੍ਥਾਨਾਧਿਪੋ ऽਵਸਤ੍
ਕਾਲੀ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮਯਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਤਾਰਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਯਤ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਰਾਜਤਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਮ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਤ੍ਵਿਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਧਿਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਮਯੇਨ ਵਿਹਿਤਂ ਪੁਰਮ੍ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਸ੍ਤਦਧਿਪਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਮਯਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਯਾ ਖੁਦ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਨ੍ਤਰਮ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਪੁਰਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਤਯੋਜਨਕੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੀ; ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸੀ।
ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਮਯਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਰਂ ਮਹਤ੍ ਪੁष੍ਯਸਂਯੋਗਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਸ ਮਯਃ ਪੁਰਾ
ਮਯਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਯਾ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਃ ਪੁष੍ਪਕਂ ਯਥਾ ਯੇਨ ਯੇਨ ਮਯੋ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪੁਰਂ ਪੁਰਾਤ੍
ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮਯਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਰੁਣ੍ਯਾਮਾਲਯਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਰੁਕ੍ਮਰੂਪ੍ਯਾਯਸਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਵਰੁਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁਹਣੇ ਮਹਲ ਸਨ।