ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਜਾਤਾਃ ਕृਸ਼ਾ ਧਮਨਿਸਂਤਤਾਃ ਤੇषਾਂ ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵਵਿਧੁਤਂ ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਾਸ ਰਹਿਤ, ਪਤਲੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਜਿਵੇਂ ਮਿਟ ਗਈ।
ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਂ ਤੁ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਨ੍ਦਮੇਵਾਭਿਭਾषਿਤਮ੍ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦਾਨਵਾਗ੍ਨਿਭਿਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਬੋਲਣਾ ਵੀ ਹੌਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਗਤ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਮਗ੍ਰੇ ਜਗਦ੍ਬਨ੍ਧੁਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ਤਤਃ ਸਾਹਸਕਰ੍ਤਾਰਃ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤੇ ਸਹਸਾਗਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਕਂ ਪਿਤਾਮਹਂ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਂ ਵੈ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰੇਵ ਚ ਅਥ ਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਪਸਾ ਤਪਨਪ੍ਰਭਾਨ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤਪ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਦੇਖ ਕੇ,
ਉਵਾਚ ਹਰ੍षਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹਰ੍षਪੂਰ੍ਣਮੁਖਸ੍ਤਦਾ ਵਰਦੋ ऽਹਂ ਹਿ ਵੋ ਵਤ੍ਸਾਸ੍ ਤਪਸ੍ਤੋषਿਤ ਆਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਬੱਚੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਵ੍ਰਿਯਤਾਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਯਚ੍ਚ ਸਾਭਿਲਾषਂ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਚ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
'ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗੋ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਮਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਹਰ੍षੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ ਦੇਵ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪੁਰਾ ਦੇਵੈਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਮਾਇਆ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਕ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤਾਡਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਹਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਯੁਧੈਰਪਿ ਦੇਵੈਰ੍ਵੈਰਾਨੁਬਨ੍ਧਾਚ੍ਚ ਧਾਵਨ੍ਤੋ ਭਯਵੇਪਿਤਾਃ
'ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹਲਾਕ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵੈਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।'
ਸ਼ਰਣਂ ਨੈਵ ਜਾਨੀਮਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਵਾ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ ਸੋ ऽਹਂ ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਤਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਥੈਵ ਚ
'ਅਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਜਾਣਦੇ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸੀ। ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ—'
ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਗਂ ਯਦ੍ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਸ੍ਤਰਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਕृਤਿਨਾਂ ਵਰ
'ਉਹ ਕਿਲਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਤਿੰਨ-ਕਿਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ—'
ਭੂਮ੍ਯਾਨਾਂ ਜਲਜਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਪਾਨਾਂ ਮੁਨਿਤੇਜਸਾਮ੍ ਦੇਵਪ੍ਰਹਰਣਾਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
'ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਅਟੱਲ ਰਹੇ।'
ਅਲਙ੍ਘਨੀਯਂ ਭਵਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਯਦਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਇਤੀਵੋਕ੍ਤਃ ਸ ਤਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
'ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ।' ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ—
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯਂ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਧਿਪਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਮਰਤ੍ਵਂ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਅਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵ
ਉਹ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ: ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਦਾਨਵ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਰ੍ਗਵਿਧਾਨਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦੈਵਂ ਦਾਨਵੋ ਮਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ। ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਦ੍ਮਸਮ੍ਭਵਮ੍ ਯਸ੍ਤਦੇਕੇषੁਣਾ ਦੁਰ੍ਗਂ ਸਕृਨ੍ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਲ੍ਹਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ—
ਸਮਂ ਸ ਸਂਯੁਗੇ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ ਅਵਧ੍ਯਂ ਸ਼ੇषਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਯਂ ਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮਾਰੇ; ਬਾਕੀ ਅਮਰ ਰਹਿਣ। 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ,' ਕਹਿ ਕੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇਵ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਲਬ੍ਧੋ ਯਥਾਰ੍ਥੋ ਵੈ ਤਤ੍ਰੈਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਯੌ ਗਤੇ ਪਿਤਾਮਹੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਗਤਾ ਮਯਰਵਿਪ੍ਰਭਾਃ
ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਜਾ ਚੁੱਕਣ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਮਾਇਆ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਰਦਾਨਾਦ੍ਵਿਰੇਜੁਸ੍ਤੇ ਤਪਸਾ ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ ਸ ਮਯਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਦਾਨਵੋ ਵृषਸਤ੍ਤਮਃ
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਮਹਾ ਤਪ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਪਰ ਮਾਇਆ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਗਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਃ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਇਤਿ ਚਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ ਕਥਂ ਨਾਮ ਭਵੇਦ੍ਦੁਰ੍ਗਂ ਤਨ੍ਮਯਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਐਸਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਵਾਂ, ਜਦ ਕਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੀ ਮੈਂ ਬਣਾਈ ਸੀ?
ਵਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਤ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਯਥਾਚੈਕੇषੁਣਾ ਤੇਨ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਨ ਹਿ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਪੁਰੀ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਵੱਸਾਂਗਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੁਰੀ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵੈਸ੍ਤਥਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਮਤਿਵਿਚਾਰਣਮ੍ ਵਿਸ੍ਤਾਰੋ ਯੋਜਨਸ਼ਤਮ੍ ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਵਣ; ਹਰ ਪੁਰੀ ਦਾ ਫੈਲਾਅ ਸੌ ਯੋਜਨ ਹੋਵੇ।
ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਸ਼੍ ਚੈਕੈਕਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਣ ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹਰ ਪੁਰੀ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਵੀ ਸੌ ਯੋਜਨ ਹੋਵੇ; ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਜੋੜ 'ਤੇ, ਨਿਰਮਾਣ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਪੁਰੀ ਪੁਰਾਤਨ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਣ ਚ ਦਿਵਿ ਸਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਣ ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਯਾਸਾਦਯਿष੍ਯਤਿ
ਪੁਸ਼ਯਾ ਜੋੜ 'ਤੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ—
ਪੁਰਾਣ੍ਯੇਕਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਸ਼ਤਾਨਿ ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ ਆਯਸਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਤਲੇ ਰਾਜਤਂ ਤੁ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪੁਰੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ।
ਰਾਜਤਸ੍ਯੋਪਰਿष੍ਟਾਤ੍ਤੁ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਭਵਿਤਾ ਪੁਰਮ੍ ਏਵਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪੁਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿष੍ਕਮ੍ਭੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰੈਸ੍ਤਦ੍ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀ ਪੁਰੀ ਦੇ ਉਪਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੁਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਬਣੇਗੀ, ਸੌ-ਯੋਜਨ ਚੌੜਾਈਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਅਟ੍ਟਾਲਕੈਰ੍ ਯਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਤਘ੍ਨਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਚਕ੍ਰਸ਼ੂਲੋਪਲਕਮ੍ਪਨੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ਮਹਾਮਨ੍ਦਰਮੇਰੁਕਲ੍ਪੈਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸੁਵਿਰਾਜਮਾਨਮ੍
ਉਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਮੀਨਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਯੰਤਰਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਮਹਾਂ ਮੰਦਰ ਤੇ ਮੇਰੂ ਵਾਂਗ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇਨ ਮਯੇਨ ਗੁਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਚ ਗੁਪ੍ਤਂ ਤਡਿਨ੍ਮਾਲਿਨਾਪਿ ਕੋ ਨਾਮ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਮਰ੍ਥੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਭਗਵਨ੍ਤਮੇਕਮ੍
ਮਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤਾਰਕਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ—ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ?
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਯੁਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯੋਪਾਯਪ੍ਰਭਾਵਜਮ੍ ਚਕਾਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਮਨਃਸਂਚਾਰਚਾਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੈਤ ਨੇ, ਦਿਵਿਆ ਉਪਾਅ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਚਲਾਓ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੋ ऽਨੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਇਹ ਵਾਮੁਤ੍ਰ ਗੋਪੁਰਮ੍ ਇਹ ਚਾਟ੍ਟਾਲਕਦ੍ਵਾਰਮ੍ ਇਹ ਚਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰਮ੍
ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਾਕਾਰ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਗੋਪੁਰਮ ਹੈ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗ ਇਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਪੁਲੋ ਭਵਤਾਮਿਤਿ ਰਥ੍ਯੋਪਰਥ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਰਿਕਾ ਇਹ ਚਤ੍ਵਰ ਏਵ ਚ
ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਵੀ ਚੌੜਾ ਹੈ; ਗਲੀਆਂ, ਪਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਸਭਾ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਚੌਕ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ।