ਵੈਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਪ੍ਰਧਾਨਸ੍ਯ ਪਰਿਣਾਹੋ ऽਸ੍ਯ ਯਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਨ ਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ ਗਤਾਗਤਂ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਮਾਂਸਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਇਹ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਤੇ ਪਸਾਰ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤੀਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਕਥਂ ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ ਪੁਰਾਰਿਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਦਦਾਹ ਚ ਕਥਂ ਦੇਵਸ੍ ਤਨ੍ਨੋ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਭਗਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕਿਵੇਂ ਪੁਰਾਰਿ ਬਣੇ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜੇ? ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਪृਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਬਹੁਮਾਨਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਤਦ੍ਯਥਾ ਦੁਰ੍ਗਂ ਮਯਮਾਯਾਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ਦੇਵੇਨੈਕੇषੁਣਾ ਦਗ੍ਧਂ ਤਥਾ ਨੋ ਵਦ ਮਾਨਦ
ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ: ਮਾਇਆ ਜਾਦੂਗਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਿਆ? ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦੇਵੋ ਯਥਾ ਦਾਰਿਤਵਾਨ੍ ਭਵਃ ਮਯੋ ਨਾਮ ਮਹਾਮਾਯੋ ਮਾਯਾਨਾਂ ਜਨਕੋ ऽਸੁਰਃ
ਸੁਣੋ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ: ਮਾਇਆ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂਗਰ ਤੇ ਮਾਇਆਵਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਸ ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਤਾਪ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾਵਨ੍ਯਾਵਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਕृਤ੍ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤੇਪਤੁਃ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਚ ਬਲਵਾਂਸ੍ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪ ਵੀ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਮਯਤੇਜਃਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਤੇਪਤੁਰ੍ਮਯਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗੌ ਲੋਕਾ ਇਵ ਯਥਾ ਮੂਰ੍ਤਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਸ੍ ਤ੍ਰਯ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ।
ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਤਾਪਯਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਤੇਪੁਰ੍ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਪਃ ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਜਲਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਞ੍ਚਤਪੇ ਤਥਾ
ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ—ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ, ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਸਹਿ ਕੇ।
ਵਰ੍षਾਸੁ ਚ ਤਥਾਕਾਸ਼ੇ ਕ੍ਸ਼ਪਯਨ੍ਤਸ੍ਤਨੂਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸੇਵਾਨਾਃ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਜਲਾਨਿ ਚ
ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਖੁੱਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਘਿਸਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਸੇਵਕਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਅਨ੍ਯਦਾਚਰਿਤਾਹਾਰਾਃ ਪਙ੍ਕੇਨਾਚਿਤਵਲ੍ਕਲਾਃ ਮਗ੍ਨਾਃ ਸ਼ੈਵਾਲਪਙ੍ਕੇषੁ ਵਿਮਲਾਵਿਮਲੇषੁ ਚ
ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਖਾਣਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਖਾ ਲੈਂਦੇ। ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਛਾਲਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਾਫ ਜਾਂ ਗੰਦਲੇ ਪੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਜਾਤਾਃ ਕृਸ਼ਾ ਧਮਨਿਸਂਤਤਾਃ ਤੇषਾਂ ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵਵਿਧੁਤਂ ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਾਸ ਰਹਿਤ, ਪਤਲੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਜਿਵੇਂ ਮਿਟ ਗਈ।
ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਂ ਤੁ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਨ੍ਦਮੇਵਾਭਿਭਾषਿਤਮ੍ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦਾਨਵਾਗ੍ਨਿਭਿਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਬੋਲਣਾ ਵੀ ਹੌਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਗਤ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਮਗ੍ਰੇ ਜਗਦ੍ਬਨ੍ਧੁਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ਤਤਃ ਸਾਹਸਕਰ੍ਤਾਰਃ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤੇ ਸਹਸਾਗਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਕਂ ਪਿਤਾਮਹਂ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਂ ਵੈ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰੇਵ ਚ ਅਥ ਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਪਸਾ ਤਪਨਪ੍ਰਭਾਨ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤਪ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਦੇਖ ਕੇ,
ਉਵਾਚ ਹਰ੍षਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹਰ੍षਪੂਰ੍ਣਮੁਖਸ੍ਤਦਾ ਵਰਦੋ ऽਹਂ ਹਿ ਵੋ ਵਤ੍ਸਾਸ੍ ਤਪਸ੍ਤੋषਿਤ ਆਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਬੱਚੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਵ੍ਰਿਯਤਾਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਯਚ੍ਚ ਸਾਭਿਲਾषਂ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਚ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
'ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗੋ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਮਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਹਰ੍षੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ ਦੇਵ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪੁਰਾ ਦੇਵੈਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਮਾਇਆ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਕ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤਾਡਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਹਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਯੁਧੈਰਪਿ ਦੇਵੈਰ੍ਵੈਰਾਨੁਬਨ੍ਧਾਚ੍ਚ ਧਾਵਨ੍ਤੋ ਭਯਵੇਪਿਤਾਃ
'ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹਲਾਕ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵੈਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।'
ਸ਼ਰਣਂ ਨੈਵ ਜਾਨੀਮਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਵਾ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ ਸੋ ऽਹਂ ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਤਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਥੈਵ ਚ
'ਅਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਜਾਣਦੇ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸੀ। ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ—'
ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਗਂ ਯਦ੍ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਸ੍ਤਰਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਕृਤਿਨਾਂ ਵਰ
'ਉਹ ਕਿਲਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਤਿੰਨ-ਕਿਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ—'
ਭੂਮ੍ਯਾਨਾਂ ਜਲਜਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਪਾਨਾਂ ਮੁਨਿਤੇਜਸਾਮ੍ ਦੇਵਪ੍ਰਹਰਣਾਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
'ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਅਟੱਲ ਰਹੇ।'
ਅਲਙ੍ਘਨੀਯਂ ਭਵਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਯਦਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਇਤੀਵੋਕ੍ਤਃ ਸ ਤਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
'ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ।' ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ—
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯਂ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਧਿਪਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਮਰਤ੍ਵਂ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਅਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵ
ਉਹ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ: ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਦਾਨਵ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਰ੍ਗਵਿਧਾਨਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦੈਵਂ ਦਾਨਵੋ ਮਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ। ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਦ੍ਮਸਮ੍ਭਵਮ੍ ਯਸ੍ਤਦੇਕੇषੁਣਾ ਦੁਰ੍ਗਂ ਸਕृਨ੍ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਲ੍ਹਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ—
ਸਮਂ ਸ ਸਂਯੁਗੇ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ ਅਵਧ੍ਯਂ ਸ਼ੇषਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਯਂ ਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮਾਰੇ; ਬਾਕੀ ਅਮਰ ਰਹਿਣ। 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ,' ਕਹਿ ਕੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇਵ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਲਬ੍ਧੋ ਯਥਾਰ੍ਥੋ ਵੈ ਤਤ੍ਰੈਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਯੌ ਗਤੇ ਪਿਤਾਮਹੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਗਤਾ ਮਯਰਵਿਪ੍ਰਭਾਃ
ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਜਾ ਚੁੱਕਣ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਮਾਇਆ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਰਦਾਨਾਦ੍ਵਿਰੇਜੁਸ੍ਤੇ ਤਪਸਾ ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ ਸ ਮਯਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਦਾਨਵੋ ਵृषਸਤ੍ਤਮਃ
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਮਹਾ ਤਪ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਪਰ ਮਾਇਆ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਗਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਃ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਇਤਿ ਚਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ ਕਥਂ ਨਾਮ ਭਵੇਦ੍ਦੁਰ੍ਗਂ ਤਨ੍ਮਯਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਐਸਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਵਾਂ, ਜਦ ਕਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੀ ਮੈਂ ਬਣਾਈ ਸੀ?
ਵਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਤ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਯਥਾਚੈਕੇषੁਣਾ ਤੇਨ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਨ ਹਿ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਪੁਰੀ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਵੱਸਾਂਗਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੁਰੀ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।