ਉਦਯਤੀਨ੍ਦੌ ਪੂਰ੍ਵੇ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਯਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਨੇ ਬਹੁਲੇ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ऽਸ੍ਤਮਿਤੇ ਚ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਘਟਦਾ ਜਾਂ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪੂਰ੍ਯਮਾਣੋ ਹ੍ਯੁਦਧਿਰ੍ ਆਤ੍ਮਨੈਵਾਭਿਪੂਰ੍ਯਤੇ ਤਤੋ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇ ਤੁ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਟਾਈ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਦਯਾਤ੍ਪਯਸਾਂ ਯੋਗਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਪੋ ਯਥਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਥਾ ਸ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਵਰ੍ਧਤੇ ਸ਼ਸ਼ਿਨੋਦਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੂਨਾਨਤਿਰਿਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤ੍ਯਾਪੋ ਹ੍ਰਸਨ੍ਤਿ ਚ ਉਦਯੇ ऽਸ੍ਤਮਯੇ ਚੇਨ੍ਦੋਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਕृष੍ਣਯੋਃ
ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਮਾਤ ਤੋਂ ਨਾ ਵੱਧਦਾ ਤੇ ਨਾ ਘਟਦਾ, ਪਰ ਚੰਦ ਦੇ ਵਧਣ-ਘਟਣ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਘਟਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਯਵृਦ੍ਧੀ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਸ਼ਿਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਥਾ ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਾਣਿ ਪਞ੍ਚਾਹੁਰ੍ ਅਙ੍ਗੁਲਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਵਾਧ-ਘਟ ਚੰਦ ਦੇ ਵਧਣ-ਘਟਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਸੌ ਦਸ ਤੇ ਪੰਜ ਅੰਗੂਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਪਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਃ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਦृष੍ਟਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤੁ ਪਰ੍ਵਸੁ ਦ੍ਵਿਰਾਪਤ੍ਵਾਤ੍ ਸ੍ਮृਤੋ ਦ੍ਵੀਪੋ ਦਧਨਾਚ੍ਚੋਦਧਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਾਧ-ਘਟ ਚੰਦ ਦੇ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਘਿਰੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ 'ਟਾਪੂ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਰੱਖਣ ਕਰਕੇ 'ਉਦਧਿ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਗੀਰ੍ਣਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਗਿਰਯਃ ਪਰ੍ਵਬਨ੍ਧਾਚ੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸ਼ਾਕਦ੍ਵੀਪੇ ਤੁ ਵੈ ਸ਼ਾਕਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਨਿਗਲਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਗਿਰਿ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਬਣਨ ਕਰਕੇ 'ਪਹਾੜ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਕਟਾਪੂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਕ ਪਹਾੜ ਉਸੇ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪੇ ਕੁਸ਼ਸ੍ਤਮ੍ਬੋ ਮਧ੍ਯੇ ਜਨਪਦਸ੍ਯ ਤੁ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਦ੍ਵੀਪੇ ਗਿਰਿਃ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨਾ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਕੁਸ਼ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਟੋਣੀ ਹੈ; ਕ੍ਰੌਂਚਟਾਪੂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਃ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਦ੍ਵੀਪੇ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ ਗੋਮੇਦਕੇ ਤੁ ਗੋਮੇਦਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਾਲਮਲਟਾਪੂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗੋਮੇਦ ਵਿੱਚ, ਗੋਮੇਦ ਪਹਾੜ ਉਸੇ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਃ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪੇ ਪਦ੍ਮਵਤ੍ਤੇਨ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸ ਮਹਾਦੇਵੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਸ਼ੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਸਮ੍ਭਵਃ
ਪੁਸ਼ਕਰਟਾਪੂ ਵਿੱਚ, ਵਟ ਰੁੱਖ 'ਪਦਮਵਤ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ ਵਸਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਾਧ੍ਯੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਉਪਾਸਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਨ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਾਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤੈਂਤੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਦੇਵੋ ਦੇਵੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮੈਃ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਬੂਟਾਪੂ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ਸ੍ਤੁ ਵੈ ਆਰ੍ਜਵਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚ ਦਮੇਨ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਸਿੱਧੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਸਚਾਈ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਵਤੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਰੋਗ੍ਯਾਯੁਃਪ੍ਰਮਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਤਃ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਰ੍षਕੇषੁ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਰੋਗਤਾ ਤੇ ਉਮਰ ਦੋ ਗੁਣਾ ਤੇ ਫਿਰ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗੋਪਾਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹਜਪਣ੍ਡਿਤੈਃ ਭੋਜਨਂ ਚਾਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਦਾ ਸ੍ਵਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
षਡ੍ਰਸਂ ਤਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਜਨਾਃ ਪਰੇਣ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯਾਥ ਆਵृਤ੍ਯਾਵਸ੍ਥਿਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਥੇ ਲੋਕ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਪੂਸ਼ਕਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਵੱਡਾ ਇਕ ਵਸਤੂ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਖੜੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਦੂਦਕਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਅਵੇष੍ਟਯਤ੍ ਸ੍ਵਾਦੂਦਕਸ੍ਯ ਪਰਿਤਃ ਸ਼ੈਲਸ੍ਤੁ ਪਰਿਮਣ੍ਡਲਃ
ਤਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਗੋਲ ਪਹਾੜ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਲੋਕਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਆਲੋਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਰ੍ਵਾਕ੍ਚ ਨਿਰਾਲੋਕਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਲੋਕਾਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਵੀ। ਉੱਥੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੋਵੇਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪੂਰਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ।
ਲੋਕਵਿਸ੍ਤਾਰਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਰ੍ਧਂ ਤੁ ਬਾਹ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਉਦਕੇਨਾਵृਤਂ ਮਹਤ੍
ਧਰਤੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਧਾ ਹੈ, ਬਾਹਰੋਂ ਸੀਮਾ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭੂਮੇਰ੍ਦਸ਼ਗੁਣਾਸ਼੍ਚਾਪਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਾਲਯਨ੍ਤਿ ਗਾਮ੍ ਅਦ੍ਭ੍ਯੋ ਦਸ਼ਗੁਣਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਧਾਰਯਤ੍ਯ੍ ਅਪਃ
ਪਾਣੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੈ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਅੱਗ ਹਰ ਥਾਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਦਸ਼ਗੁਣੋ ਵਾਯੁਰ੍ ਧਾਰਯਞ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਸ੍ਥਿਤਃ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਚ ਮਣ੍ਡਲੋ ਵਾਯੁਰ੍ ਭੂਤਾਨ੍ਯਾਵੇष੍ਟ੍ਯ ਧਾਰਯਨ੍
ਅੱਗ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹਵਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਹਵਾ ਗੋਲ ਤੇ ਆੜੀ ਹੋ ਕੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਧਿਕਂ ਤਥਾਕਾਸ਼ਂ ਵਾਯੋਰ੍ਭੂਤਾਨ੍ਯਧਾਰਯਤ੍ ਭੂਤਾਦਿਰ੍ਧਾਰਯਨ੍ਵ੍ਯੋਮ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਸ੍ਤੁ ਵੈ
ਹਵਾ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੁੱਢਲਾ ਤੱਤ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵੀ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੈ।
ਭੂਤਾਦਿਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਮਹਦ੍ਭੂਤਾਨ੍ਯਧਾਰਯਤ੍ ਮਹਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯਨਨ੍ਤੇਨ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੇਨ ਤੁ ਧਾਰ੍ਯਤੇ
ਮੁੱਢਲੇ ਤੱਤ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡੇ ਮਹਾਤੱਤ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਹਾਤੱਤ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ਆਧਾਰਾਧੇਯਭਾਵੇਨ ਵਿਕਾਰਾਸ੍ਤੇ ਵਿਕਾਰਿਣਾਮ੍ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਯੋ ਵਿਕਾਰਾਸ੍ਤੇ ਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਸਹਾਰਾ ਤੇ ਸਹਾਰੇ ਵਾਲਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਤੱਤ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੀਮਤ ਹਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਾਧਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਧਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਉਪਜ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੁਆਰਾ ਥਾਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਰਤਾਂ ਗਤਾਃ ਆਸਂਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਵਿਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਾ ਅਨ੍ਯਵੇਸ਼ਨਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਚੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖਰੇਪਣ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਚਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਯਸ੍ਤੁ ਵਾਯ੍ਵਨ੍ਤਾਃ ਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਭੂਤੇਭ੍ਯਃ ਪਰਤਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਲੋਕਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਧਰਤੀ ਆਦਿ, ਹਵਾ ਤੱਕ, ਉੱਥੇ ਸੀਮਤ ਹਨ; ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਰਾ ਹਨੇਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਹ੍ਯਾਲੋਕ ਆਕਾਸ਼ੇ ਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਪਾਤ੍ਰੇ ਮਹਤਿ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯਥਾ ਹ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਗਤਾਨਿ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਮਤ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਭਾਂਡੇ ਅੰਦਰ ਹਨ।
ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਹੀਨਾਨਿ ਪਰਸ੍ਪਰਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਤਥਾ ਹ੍ਯਾਲੋਕ ਆਕਾਸ਼ੇ ਭੇਦਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਗਤਾਗਤਾਃ
ਇਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਭਾਗ ਹਨ, ਕੁਝ ਅੰਦਰ, ਕੁਝ ਬਾਹਰ।
ਕृਤਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਧਿਕਾਨਿ ਚ ਯਾਵਦੇਤਾਨਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਤਾਵਦੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਤੱਤ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਧ; ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਤੱਤ ਹਨ, ਤਦ ਤੱਕ ਰਚਨਾ ਹੋਣੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।