ਵਿਪਰ੍ਯਯੋ ਨ ਤੇष੍ਵਸ੍ਤਿ ਏਤਤ੍ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਸੁਖਬਾਹੁਲ੍ਯਂ ਮਾਨਸੀਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਿਹਤ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸੁਖਮਾਯੁਸ਼੍ਚ ਰੂਪਂ ਚ ਤ੍ਰਿषੁ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਅਧਮੋਤ੍ਤਮੌ ਨ ਤੇष੍ਵਾਸ੍ਤਾਂ ਤੁਲ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵੀਰ੍ਯਰੂਪਤਃ
ਖੁਸ਼ੀ, ਉਮਰ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤਿੰਨ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਘਟੀਆ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਵਧ੍ਯਵਧਕੌ ਨੇਰ੍ष੍ਯਾਸੂਯਾ ਭਯਂ ਤਥਾ ਨ ਲੋਭੋ ਨ ਚ ਦਮ੍ਭੋ ਵਾ ਨ ਚ ਦ੍ਵੇषਃ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ; ਨਾ ਈਰਖਾ, ਨਾ ਜਲਨ, ਨਾ ਡਰ; ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਠੱਗੀ, ਨਾ ਨਫਰਤ ਜਾਂ ਪਕੜ।
ਸਤ੍ਯਾਨृਤੇ ਨ ਤੇष੍ਵਾਸ੍ਤਾਂ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੌ ਤਥੈਵ ਚ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ ਪਾਸ਼ੁਪਾਲ੍ਯਂ ਵਣਿਕ੍ਕृषਿਃ
ਸਚ ਅਤੇ ਝੂਠ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਜਾਤੀ-ਅਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ, ਨਾ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ, ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਖੇਤੀ।
ਤ੍ਰਯੀਵਿਦ੍ਯਾ ਦਣ੍ਡਨੀਤਿਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਦਣ੍ਡ ਏਵ ਚ ਨ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਂ ਨਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਂ ਚ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤਿੰਨ ਵਿਦਿਆ, ਸਜ਼ਾ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ ਉਥੇ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਉਥੇ ਮੀਂਹ, ਨਦੀਆਂ, ਨਾ ਠੰਡ ਜਾਂ ਗਰਮੀ।
ਉਦ੍ਭਿਦਾਨ੍ਯੁਦਕਾਨਿ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਗਿਰਿਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ ਤੁਲ੍ਯੋਤ੍ਤਰਕੁਰੂਣਾਂ ਤੁ ਕਾਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਚਸ਼ਮੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਹਨ; ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਰਕੁਰੂ ਦੇ ਸਮਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਖਕਾਲੋ ऽਸੌ ਜਰਾਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸਰ੍ਗਸ੍ਤੁ ਧਾਤਕੀਖਣ੍ਡੇ ਮਹਾਵੀਤੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਹਰ ਥਾਂ ਸਮਾਂ ਸੁਖਦਾਈ ਹੈ, ਬੁਢੇਪੇ ਦੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਧਾਤਕੀਖੰਡ ਅਤੇ ਮਹਾਵੀਤਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰਜਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵੀਪਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਭਿਰਾਵृਤਾਃ ਦ੍ਵੀਪਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤੁ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਟਾਪੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸੇ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵੀਪਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਅਪਾਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਰੇਕਾਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਤਿ ਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਵਾਧ-ਘਟ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ 'ਸਮੁੰਦਰ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਦ੍ਵਸਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਰ੍षੇषੁ ਪ੍ਰਜਾ ਯਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ ऋषਿਰਤ੍ਯੇਵ ਰਮਣੇ ਵਰ੍षਨ੍ਤ੍ਵੇਤੇਨ ਤੇषੁ ਵੈ
ਉਹਨਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਤਾਂ ਉਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜਣੀਆਂ ਹਨ; ਰੁੱਤਾਂ ਉਥੇ ਸੁਖਦਾਈ ਹਨ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਉਦਯਤੀਨ੍ਦੌ ਪੂਰ੍ਵੇ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਯਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਨੇ ਬਹੁਲੇ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ऽਸ੍ਤਮਿਤੇ ਚ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਘਟਦਾ ਜਾਂ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪੂਰ੍ਯਮਾਣੋ ਹ੍ਯੁਦਧਿਰ੍ ਆਤ੍ਮਨੈਵਾਭਿਪੂਰ੍ਯਤੇ ਤਤੋ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇ ਤੁ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਟਾਈ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਦਯਾਤ੍ਪਯਸਾਂ ਯੋਗਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਪੋ ਯਥਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਥਾ ਸ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਵਰ੍ਧਤੇ ਸ਼ਸ਼ਿਨੋਦਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੂਨਾਨਤਿਰਿਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤ੍ਯਾਪੋ ਹ੍ਰਸਨ੍ਤਿ ਚ ਉਦਯੇ ऽਸ੍ਤਮਯੇ ਚੇਨ੍ਦੋਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਕृष੍ਣਯੋਃ
ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਮਾਤ ਤੋਂ ਨਾ ਵੱਧਦਾ ਤੇ ਨਾ ਘਟਦਾ, ਪਰ ਚੰਦ ਦੇ ਵਧਣ-ਘਟਣ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਘਟਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਯਵृਦ੍ਧੀ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਸ਼ਿਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਥਾ ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਾਣਿ ਪਞ੍ਚਾਹੁਰ੍ ਅਙ੍ਗੁਲਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਵਾਧ-ਘਟ ਚੰਦ ਦੇ ਵਧਣ-ਘਟਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਸੌ ਦਸ ਤੇ ਪੰਜ ਅੰਗੂਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਪਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਃ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਦृष੍ਟਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤੁ ਪਰ੍ਵਸੁ ਦ੍ਵਿਰਾਪਤ੍ਵਾਤ੍ ਸ੍ਮृਤੋ ਦ੍ਵੀਪੋ ਦਧਨਾਚ੍ਚੋਦਧਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਾਧ-ਘਟ ਚੰਦ ਦੇ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਘਿਰੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ 'ਟਾਪੂ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਰੱਖਣ ਕਰਕੇ 'ਉਦਧਿ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਗੀਰ੍ਣਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਗਿਰਯਃ ਪਰ੍ਵਬਨ੍ਧਾਚ੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸ਼ਾਕਦ੍ਵੀਪੇ ਤੁ ਵੈ ਸ਼ਾਕਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਨਿਗਲਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਗਿਰਿ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਬਣਨ ਕਰਕੇ 'ਪਹਾੜ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਕਟਾਪੂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਕ ਪਹਾੜ ਉਸੇ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪੇ ਕੁਸ਼ਸ੍ਤਮ੍ਬੋ ਮਧ੍ਯੇ ਜਨਪਦਸ੍ਯ ਤੁ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਦ੍ਵੀਪੇ ਗਿਰਿਃ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨਾ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਕੁਸ਼ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਟੋਣੀ ਹੈ; ਕ੍ਰੌਂਚਟਾਪੂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਃ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਦ੍ਵੀਪੇ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ ਗੋਮੇਦਕੇ ਤੁ ਗੋਮੇਦਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਾਲਮਲਟਾਪੂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗੋਮੇਦ ਵਿੱਚ, ਗੋਮੇਦ ਪਹਾੜ ਉਸੇ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਃ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪੇ ਪਦ੍ਮਵਤ੍ਤੇਨ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸ ਮਹਾਦੇਵੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਸ਼ੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਸਮ੍ਭਵਃ
ਪੁਸ਼ਕਰਟਾਪੂ ਵਿੱਚ, ਵਟ ਰੁੱਖ 'ਪਦਮਵਤ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ ਵਸਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਾਧ੍ਯੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਉਪਾਸਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਨ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਾਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤੈਂਤੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਦੇਵੋ ਦੇਵੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮੈਃ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਬੂਟਾਪੂ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ਸ੍ਤੁ ਵੈ ਆਰ੍ਜਵਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚ ਦਮੇਨ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਸਿੱਧੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਸਚਾਈ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਵਤੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਰੋਗ੍ਯਾਯੁਃਪ੍ਰਮਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਤਃ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਰ੍षਕੇषੁ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਰੋਗਤਾ ਤੇ ਉਮਰ ਦੋ ਗੁਣਾ ਤੇ ਫਿਰ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗੋਪਾਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹਜਪਣ੍ਡਿਤੈਃ ਭੋਜਨਂ ਚਾਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਦਾ ਸ੍ਵਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
षਡ੍ਰਸਂ ਤਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਜਨਾਃ ਪਰੇਣ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯਾਥ ਆਵृਤ੍ਯਾਵਸ੍ਥਿਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਥੇ ਲੋਕ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਪੂਸ਼ਕਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਵੱਡਾ ਇਕ ਵਸਤੂ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਖੜੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਦੂਦਕਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਅਵੇष੍ਟਯਤ੍ ਸ੍ਵਾਦੂਦਕਸ੍ਯ ਪਰਿਤਃ ਸ਼ੈਲਸ੍ਤੁ ਪਰਿਮਣ੍ਡਲਃ
ਤਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਗੋਲ ਪਹਾੜ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਲੋਕਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਆਲੋਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਰ੍ਵਾਕ੍ਚ ਨਿਰਾਲੋਕਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਲੋਕਾਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਵੀ। ਉੱਥੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੋਵੇਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪੂਰਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ।
ਲੋਕਵਿਸ੍ਤਾਰਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਰ੍ਧਂ ਤੁ ਬਾਹ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਉਦਕੇਨਾਵृਤਂ ਮਹਤ੍
ਧਰਤੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਧਾ ਹੈ, ਬਾਹਰੋਂ ਸੀਮਾ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭੂਮੇਰ੍ਦਸ਼ਗੁਣਾਸ਼੍ਚਾਪਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਾਲਯਨ੍ਤਿ ਗਾਮ੍ ਅਦ੍ਭ੍ਯੋ ਦਸ਼ਗੁਣਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਧਾਰਯਤ੍ਯ੍ ਅਪਃ
ਪਾਣੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੈ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਅੱਗ ਹਰ ਥਾਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ।