ਸਰ੍ਵਧਾਤੁਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਮਹਾਨ੍ਵੈਦ੍ਯੁਤੋ ਗਿਰਿਃ ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੇ ਮਹਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਾਨਸਂ ਸਿਦ੍ਧਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਰਬਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਚ ਸਿਧ ਲੋਕ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਭਵਤੇ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਰਯੂਰ੍ਲੋਕਪਾਵਨੀ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵੈਭ੍ਰਾਜਂ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਥੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੈਭਰਾਜ਼ ਹੈ।
ਕੁਬੇਰਾਨੁਚਰਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਹੇਤਿਤਨਯੋ ਵਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਧਾਤਾ ਨਿਵਸਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ऽਨਨ੍ਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਥੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਪ੍ਰਹੇਤਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬ੍ਰਹਮਧਾਤਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕੈਲਾਸਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮਾਸ਼ਾਂ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੌषਧਿਗਿਰਿਃ ਵਰੁਣਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰੁਕ੍ਮਧਾਤੁਵਿਭੂषਿਤਃ
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਬਤ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਬਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰੁਣ ਪਰਬਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭਵਸ੍ਯ ਦਯਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤੋ ਹੈਮਸਂਨਿਭਃ ਸ਼ਾਤਕੌਮ੍ਭਮਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸ਼ਿਲਾਜਾਲੈਃ ਸਮਾਚਿਤਃ
ਭਵ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਰਬਤ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ਤਸਙ੍ਖ੍ਯੈਸ੍ ਤਾਪਨੀਯੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਦਿਵਮਿਵੋਲ੍ਲਿਖਨ੍ ਸ਼ृਙ੍ਗਵਾਨ੍ਸੁਮਹਾਦਿਵ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਗਃ ਸ਼ੈਲੋ ਮਹਾਚਿਤਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਬਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ੍ਰਿੰਗਵਾਨ ਹੈ, ਸੈਂਕੜੇ ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰੌ ਨਿਵਸਤਿ ਗਿਰਿਸ਼ੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਹਿਤਃ ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਭਵਤਿ ਸ਼ੈਲੋਦਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਪਰਬਤ 'ਤੇ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਧੂਮਰਲੋਹਿਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੈਲੋਦਾ ਨਾਮ ਦਾ ਸਰੋਵਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਭਵਤੇ ਪੁਣ੍ਯਾ ਨਦੀ ਸ਼ੈਲੋਦਕਾ ਸ਼ੁਭਾ ਸਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸੀ ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮੋਦਧਿਮ੍
ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ੈਲੋਦਕਾ ਨਦੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਚਲਦੀ ਹੋਈ ਚਕਸ਼ੁਸੀ ਨਦੀ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰੇਣ ਕੈਲਾਸਾਚ੍ ਛਿਵਃ ਸਰ੍ਵੌषਧੋ ਗਿਰਿਃ ਗੌਰਂ ਤੁ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਹਰਿਤਾਲਮਯਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਵਉਸ਼ਧਾ ਪਰਬਤ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਹਰਿਤਾਲ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਪਰਬਤ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਃ ਸੁਮਹਾਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਮਯੋ ਗਿਰਿਃ ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੇ ਮਹਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰਃ ਕਾਞ੍ਚਨਵਾਲੁਕਮ੍
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਣਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਰਬਤ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਅਨੋਖੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੇਤ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ।
ਰਮ੍ਯਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰੋ ਨਾਮ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥਃ ਗਙ੍ਗਾਰ੍ਥੇ ਸ ਤੁ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ ਉਵਾਸ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ
ਉਥੇ ਸੁਹਣਾ ਬਿੰਦੁਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ ਲਈ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਦਿਵਂ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤੁ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਗਙ੍ਗਾਤੋਯਾਪ੍ਲੁਤਾਸ੍ਥਿਕਾਃ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਦੇਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਰੀ ਸੀ।
ਸੋਮਪਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਸਾ ਸਪ੍ਤਧਾ ਪ੍ਰਵਿਭਜ੍ਯਤੇ ਯੂਪਾ ਮਣਿਮਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਃ
ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਜਨਮੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਹੀ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਯੂਪ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੇष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੁਭਿਃ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ ਦਿਵ੍ਯਸ਼੍ਛਾਯਾਪਥਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੁ ਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਗ ਕਰਕੇ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਹੀ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦਾ ਚਕਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਛਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭਾਸੁਰਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਤੁ ਸਾ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਵਂ ਚੈਵ ਭਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਭੁਵਂ ਗਤਾ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਥੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਦੇਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਈ ਸੀ।
ਭਵੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੇ ਪਤਿਤਾ ਸਂਰੁਦ੍ਧਾ ਯੋਗਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯਾ ਯੇ ਬਿਨ੍ਦਵਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਯਾਃ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਭਵ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਪੈ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੋਕੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਈਆਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृਤਂ ਤੁ ਤੈਰ੍ਬਹੁਸਰਸ੍ ਤਤੋ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਰੁਦ੍ਧਾਯਾ ਭਵੇਨ ਸਹਸਾ ਰੁषਾ
ਉਹ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਸਰੋਵਰ ਬਣੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿੰਦੁਸਰੋਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਭਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ—
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾ ਹ੍ਯਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਮਿ ਪਾਤਾਲਂ ਸ੍ਰੋਤਸਾ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਠੋਰ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚੀਰ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਵਲੇਪਂ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰਃ ਤਿਰੋਭਾਵਯਿਤੁਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਆਸੀਦਙ੍ਗੇषੁ ਤਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਘਮੰਡ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗਾਇਬ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਗ੍ਰਤਃ ਧਮਨੀਸਂਤਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਉਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਸੀ—
ਅਨੇਨ ਤੋषਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਨਦ੍ਯਰ੍ਥੇ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾऽਸ੍ਯ ਵਰਦਾਨਂ ਤੁ ਤਤਃ ਕੋਪਂ ਨ੍ਯਯਚ੍ਛਤ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਦੀ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਵਰ ਦਿਤਾ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਧਾਰਯਨ੍ਨਦੀਮ੍ ਤਤੋ ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸਂਰੁਦ੍ਧਾਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਨਦੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਦੀਂ ਭਗੀਰਥਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤਪਸੋਗ੍ਰੇਣ ਤੋषਿਤਃ ਤਤੋ ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਰੋਤਾਂਸਿ ਗਙ੍ਗਯਾ
ਭਗੀਰਥ ਦੇ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸੱਤ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਪ੍ਰਾਚੀਮਭਿਮੁਖਂ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਥੈਵ ਤੁ ਸ੍ਰੋਤਾਂਸਿ ਤ੍ਰਿਪਥਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਸਪ੍ਤਧਾ
ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੱਛਮ ਵੱਲ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ।
ਨਲਿਨੀ ਹ੍ਲਾਦਿਨੀ ਚੈਵ ਪਾਵਨੀ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਗਾ ਸੀਤਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਸਿਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਤਿਸ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵੈ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਗਾਃ
ਨਲਿਨੀ, ਹਲਾਦਿਨੀ ਤੇ ਪਾਵਨੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਗਈਆਂ; ਸੀਤਾ, ਚਕਸ਼ੁ ਤੇ ਸਿੰਧੁ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਗਈਆਂ।
ਸਪ੍ਤਮੀ ਤ੍ਵਨੁਗਾ ਤਾਸਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਭਗੀਰਥਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਗੀਰਥੀ ਸਾ ਵੈ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਦਧਿਮ੍
ਸੱਤਵੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਨੁਗਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਗੀਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚੱਲੀ; ਇਸ ਲਈ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ।
ਸਪ੍ਤ ਚੈਤਾਃ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤਿ ਵਰ੍षਂ ਤੁ ਹਿਮਸਾਹ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਸੂਤਾਃ ਸਪ੍ਤ ਨਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਾ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰੋਦ੍ਭਵਾਃ
ਇਹ ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ ਹਿਮਾਹਵਯਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਲਾਵਦੇ ਹਨ; ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਬਿੰਦੁਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਉਥੇ ਉਭਰੀਆਂ।
ਤਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਪ੍ਰਾਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਸਸ਼ੈਲਾਨ੍ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਰੌਧ੍ਰਾਨ੍ ਬਰ੍ਬਰਾਨ੍ਯਵਨਾਨ੍ਖਸਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਲਾਵਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ: ਕੁਕੁਰ, ਰੌਧਰ, ਬਰਬਰ, ਯਵਨ ਤੇ ਖਸ।
ਪੁਲਿਕਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਲਤ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਅਙ੍ਗਲੋਕ੍ਯਾਨ੍ਵਰਾਂਸ਼੍ਚ ਯਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਦਧਿਮ੍
ਪੁਲਿਕ, ਕੁਲਥ, ਅੰਗਲੋਕਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ; ਨਦੀ ਵੰਡ ਕੇ ਹਿਮਾਲਾ ਰਾਹੀਂ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ।
ਅਥ ਵੀਰਮਰੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਲਿਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੂਲਿਕਾਨ੍ ਤੁਕਰਾਨ੍ਬਰ੍ਬਰਾਕਾਰਾਨ੍ ਪਹ੍ਲਵਾਨ੍ਪਾਰਦਾਞ੍ਛਕਾਨ੍
ਫਿਰ ਵੀਰਮਰੂ, ਕਾਲਿਕ, ਸ਼ੂਲਿਕ, ਤੁਕਰ, ਬਰਬਰ, ਪਹਲਵ, ਪਾਰਦ ਤੇ ਸ਼ਕ—