ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਭੋਗਿਭੋਗਾਵਲੀਸੁਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਃ
ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਜਾਨੁਨਾਕੁਞ੍ਚਿਤਸ੍ਤ੍ਵੇਕੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ ਫਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਂਨਿਵਿष੍ਟੋ ऽਙ੍ਘ੍ਰਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾਨਘ
ਇੱਕ ਗੋਡਾ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਚਕਰਾ ਧਾਰੀ, ਦਾ ਪੈਰ ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫਣ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ।
ਲਕ੍ਸ਼ਯੁਤ੍ਸਙ੍ਗਗਤੋ ऽਙ੍ਘ੍ਰਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ੇषਭੋਗਪ੍ਰਸ਼ਾਯਿਨਃ ਫਣੀਨ੍ਦ੍ਰਭੋਗਸਂਨ੍ਯਸ੍ਤਬਾਹੁਃ ਕੇਯੂਰਭੂषਣਃ
ਇੱਕ ਪੈਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੀ ਲੜੀਆਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਕੇਯੂਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੱਪ ਰਾਜਾ ਦੀ ਲੜੀ ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁਲੀਪृष੍ਠਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਦੇਵਸ਼ੀਰ੍षਧਰਂ ਭੁਜਮ੍ ਏਕਂ ਵੈ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਇੱਕ ਬਾਂਹ ਸਿਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਬਾਂਹ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਮਾਕੁਞ੍ਚਿਤਜਾਨੁਸ੍ਥਮਣਿਬਨ੍ਧੇਨ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਕਿਂਚਿਦਾਕੁਞ੍ਚਿਤਂ ਚੈਵ ਨਾਭਿਦੇਸ਼ਕਰਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਗੋਡਾ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕੰਗਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਬਾਂਹ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਮੁੜੀ ਹੋਈ, ਨਾਭੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤृਤੀਯਂ ਤੁ ਭੁਜਂ ਤਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਥਾ ਸ਼ृਣੁ ਆਤ੍ਤਸਂਤਾਨਕੁਸੁਮਂ ਘ੍ਰਾਣਦੇਸ਼ਾਨੁਸਰ੍ਪਿਣਮ੍
ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਬਾਂਹ ਸੁਣੋ: ਇੱਕ ਬਾਂਹ ਸੰਤਾਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਨੱਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਂਵਾਹ੍ਯਮਾਨਾਙ੍ਘ੍ਰਿਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਨਿਭੈਃ ਕਰੈਃ ਸਂਤਾਨਮਾਲਾਮੁਕੁਟਂ ਹਾਰਕੇਯੂਰਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੁਆਰਾ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਥੀਂ ਮਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਾਲਾ, ਮੁਕੁਟ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਕੇਯੂਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭੂषਿਤਂ ਚ ਤਥਾ ਦੇਵਮ੍ ਅਙ੍ਗਦੈਰਙ੍ਗੁਲੀਯਕੈਃ ਫਣੀਨ੍ਦ੍ਰਫਣਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਚਾਰੁਰਤ੍ਨਸ਼ਿਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਉਂਗਲੀ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸਿਰ ਸੱਪ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਤਨ-ਜੜੀ ਫਣ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਤਵਸ੍ਤੁਚਰਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਅਥਾਤ੍ਰਿਣਾ ਸਿਦ੍ਧਾਨੁਪੂਜ੍ਯਂ ਸਤਤਂ ਸਂਤਾਨਕੁਸੁਮਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸਦਾ ਹੀ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਂ ਦਿਵ੍ਯਧੂਪੇਨ ਧੂਪਿਤਮ੍ ਸੁਰਸੈਃ ਸੁਫਲੈਰ੍ਹृਦ੍ਯੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰੁਪਹृਤੈਃ ਸਦਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਧੂਪ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਫਲ ਸਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ੋਭਿਤੋਤ੍ਤਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਤਂ ਦੇਵਮੁਤ੍ਪਲਸ਼ੀਰ੍षਕਮ੍ ਤਤਃ ਸਮ੍ਮੁਖਮ੍ ਉਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਵਨ੍ਦੇ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕਮਲ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚੈਵ ਗਤ੍ਵਾ ਭੂਮਿਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤਦਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਘੁੱਟਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਥੋ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਤੂਤ੍ਥਾਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਰਮ੍ਯਮਾਯਤਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੋਵਾਸਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਧਾਮ ਦਾ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਫੇਰਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਬਿਲਾਦ੍ਬਹਿਰ੍ਗੁਹਾਂ ਕਾਂਚਿਦ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍ ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪੂਜਯਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ੍ਤਥਾ ਪੁष੍ਪੈਃ ਫਲਮੂਲੈਃ ਸਗੋਰਸੈਃ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿषਵਣਸ੍ਨਾਯੀ ਵਹ੍ਨਿਪੂਜਾਪਰਾਯਣਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਦੇਵਵਾਪੀਜਲੈਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਾਣਧਾਰਣਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਹਾਰਪਰਿਤ੍ਯਾਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਸ੍ਤृਤਗੁਹਾਸ਼ਾਯੀ ਕਾਲਂ ਨਯਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਹਾਰਕ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਵਲਂ ਤੋਯਤੋ ਨृਪਃ ਨ ਤਸ੍ਯ ਗ੍ਲਾਨਿਮਾਯਾਤਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਤਿਆਰ ਨਾ ਕੀਤੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਉਹ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਰਸਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸ ਰਾਜਾ ਤਪਸਿ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪੂਜਯਨ੍ਦੇਵਵਰਂ ਸਦੈਵ ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਕਾਲਮੁਵਾਸ ਕਂਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋਪਮੇ ਦੁਃਖਮ੍ ਅਵਿਨ੍ਦਮਾਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਰਮ੍ਯੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਹਾਰਪਰਿਚ੍ਛਦਃ ਕ੍ਰੀਡਾਵਿਹਾਰਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪ੍ਸਰਸਾਂ ਸਹ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਸਤੀ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪੋਚ੍ਚਯਂ ਭੂਰਿ ਗ੍ਰਨ੍ਥਯਿਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਸ੍ਰਜਃ ਅਗ੍ਰਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੇਵਾਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਹਾਰ ਬਣਾਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁष੍ਪੋਚ੍ਚਯਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀਨਾਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ਚੇष੍ਟਾ ਨਾਨਾਵਿਧਾਕਾਰਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਿ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਖੇਡਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਲਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਕਾਚਿਤ੍ਪੁष੍ਪੋਚ੍ਚਯੇ ਸਕ੍ਤਾ ਲਤਾਜਾਲੇਨ ਵੇष੍ਟਿਤਾ ਸਖੀਜਨੇਨ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਕਾਨ੍ਤੇਨਾਭਿਸਮੁਜ੍ਝਿਤਾ
ਇੱਕ, ਫੁੱਲ ਚੁਣਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਚਿਤ੍ਕਮਲਗਨ੍ਧਾਭਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਪਵਨਾਹृਤੈਃ ਮਧੁਪੈਰਾਕੁਲਮੁਖੀ ਕਾਨ੍ਤੇਨ ਪਰਿਮੋਚਿਤਾ
ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕਮਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ।
ਮਕਰਨ੍ਦਸਭਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਨਯਨਾ ਕਾਚਿਦਙ੍ਗਨਾ ਕਾਨ੍ਤਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਤੇਨ ਨੀਰਜਸ੍ਕਕृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਇੱਕ ਅੰਗਨਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਧੁਰ ਰਸ ਵਾਲੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ, ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਰੁਕ ਗਈ।
ਕਾਚਿਦ੍ ਉਚ੍ਚੀਯ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦਦੌ ਕਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ ਕਾਨ੍ਤਸਂਗ੍ਰਥਿਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈ ਰਰਾਜ ਕृਤਸ਼ੇਖਰਾ
ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ, ਫੁੱਲ ਚੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਪਿਆਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਚ੍ਚੀਯ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਉਦ੍ਗ੍ਰਥ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤੇਨ ਕृਤਸ਼ੇਖਰਾ ਕृਤਕृਤ੍ਯਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨੇ ਮਨ੍ਮਥਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਹਾਰ ਗੂੰਦੀ, ਪਿਆਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਿਰਲੇਖ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵਨਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਗਹਨੇ ਕੁਞ੍ਜੇ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਕੁਸੁਮਾ ਲਤਾ ਕਾਚਿਦੇਵਂ ਰਹੋ ਨੀਤਾ ਰਮਣੇਨ ਰਿਰਂਸੁਨਾ
ਇਸ ਸੁੰਨੀਆਂ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਇਕ ਲਤਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਚੁਪਚਾਪ ਲੈ ਗਿਆ।
ਕਾਨ੍ਤਸਂਨਾਮਿਤਲਤਾ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਤੀ ਸਰ੍ਵਾਭ੍ਯਃ ਕਾਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨੇ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਧਿਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਕ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰੇਕ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਿਆ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਭੂਪਾਲਂ ਨਲਿਨੀषੁ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਦੇਵਰਾਮਾ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਕਾਚਿਦ੍ ਆਤਾਡਯਤ੍ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਉਦਕੇਨ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਥ ਕਾਨ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਕਾਚਿਦੁਪਾਯਯੌ
ਇਕ ਔਰਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਜਦ ਉਸਨੇ ਵਾਪਸ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।