ਉਨ੍ਨਤਸ਼੍ਰੋਣਿਜਘਨਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਵਦਨਾ ਤਨ੍ਵੀ ਵਿਲਾਸੋਲ੍ਲਾਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉੱਚੀ ਕਮਰ ਤੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਕੌਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ, ਪਤਲੀ ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਜੀਵੰਤ ਤੇ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੂਲੋਨ੍ਨਤਾਯਤਭੁਜਾ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਾ ਤਨੁਲੋਮਾ ਸੁਦਸ਼ਨਾ ਮृਦੁਗਮ੍ਭੀਰਭਾषਿਣੀ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ, ਵਾਲ ਕਾਲੇ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ ਵਾਲ, ਦੰਦ ਸੁੰਦਰ, ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ ਪਰ ਗੰਭੀਰ।
ਸ਼੍ਯਾਮਗੌਰੇਣ ਵਰ੍ਣੇਨ ਹਂਸਵਾਰਣਗਾਮਿਨੀ ਕਾਰ੍ਮੁਕਭ੍ਰੂਯੁਗੋਪੇਤਾ ਤਨੁਤਾਮ੍ਰਨਖਾਙ੍ਕੁਰਾ
ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਕਦੇ ਸਲੇਟੀ ਕਦੇ ਚਿੱਟਾ, ਚਾਲ ਹੰਸ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਭੰਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਕਰੀਆਂ, ਪਤਲੇ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਾਂਗ ਨਖ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀ ਚ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ ਕੋ ਮੇ ਪਿਤਾਥਵਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਾ ਮੇ ਮਾਤਾ ਭਵੇਦਿਹ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੌਣ ਹੈ?
ਕਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰਹਂ ਦਤ੍ਤਾ ਕਿਯਦ੍ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਲੇ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀਤਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਸੋਮਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਾਙ੍ਗਨਾ
ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹਾਂਗੀ? ਜਦ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੋਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਇਲਾ ਰੂਪਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਨਸਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਬੁਧਸ੍ਤਦਾਪ੍ਤਯੇ ਯਤ੍ਨਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ਕਾਮਪੀਡਿਤਃ
ਇਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਬੁਧ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਾਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਕਾਰਵਾਨ੍ਦਣ੍ਡੀ ਸਕਮਣ੍ਡਲੁਪੁਸ੍ਤਕਃ ਵੇਣੁਦਣ੍ਡਕृਤਾਨੇਕਪਵਿਤ੍ਰਕਗਣਤ੍ਰਿਕਃ
ਵੱਖਰੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ, ਕਮੰਡਲ ਤੇ ਪੁਸਤਕ, ਬਾਂਸ ਦੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਬਣੇ ਕਈ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਃ ਸ਼ਿਖੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਿਗਦਨ੍ਕਰ੍ਣਕੁਣ੍ਡਲਃ ਬਟੁਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵਿਤੋ ਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਮਿਤ੍ਪੁष੍ਪਕੁਸ਼ੋਦਕੈਃ
ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਰੂਪ, ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ, ਯੋਗਯ ਬਟੂਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਲੱਕੜ, ਫੁੱਲ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸੀ।
ਕਿਲਾਨ੍ਵਿषਨ੍ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਾਜੁਹਾਵ ਸ ਤਾਮਿਲਾਮ੍ ਬਹਿਰ੍ ਵਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਿਤਃ ਕਿਲ ਪਾਦਪਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਸਂਭ੍ਰਮਮਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਸੋਪਾਲਮ੍ਭਮਿਵਾਵਦਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਮਨ੍ਦਿਰਾਨ੍ਮਮ
ਅਚਾਨਕ, ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਸੂਝ-ਸਮਝ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?
ਇਯਂ ਵਿਹਾਰਵੇਲਾ ਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਪृਥੁਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਵਿਹਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਆ, ਆ, ਪੂਰੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ?
ਇਯਂ ਸਾਯਨ੍ਤਨੀ ਵੇਲਾ ਵਿਹਾਰਸ੍ਯੇਹ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕृਤ੍ਵੋਪਲੇਪਨਂ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਅਲਂਕੁਰੁ ਗृਹਂ ਮਮ
ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਵਿਹਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਉਕਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਘਰ ਸਜਾ।
ਸਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਿਰਮृਤਾਹਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤਪੋਧਨ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕੁਲਂ ਚ ਵਦ ਮੇ ऽਨਘ
ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਹੋਣ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਬੁਧਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਂ ਤਨ੍ਵੀਮ੍ ਇਲਾ ਤ੍ਵਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਅਹਂ ਚ ਕਾਮੁਕੋ ਨਾਮ ਬਹੁਵਿਦ੍ਯੋ ਬੁਧਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਬੁਧ ਨੇ ਪਤਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਇਲਾ, ਤੂੰ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਕਾਮੀ ਨਾਮ ਦਾ, ਬਹੁਤ ਵਿਦਿਆਵਾਨ, ਬੁਧ ਹਾਂ।
ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਪਿਤਾ ਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਿਪਃ ਇਤਿ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਬੁਧਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਜਸਵੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਧ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਮ੍ਭਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਯਾਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ਇਲਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨੇ ਤਦ੍ਭਵਨਸ੍ਥਿਤਾ
ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਇਲਾ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦੀ, ਉਸ ਮਹਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ।
ਅਹੋ ਵृਤ੍ਤਮਹੋ ਰੂਪਮ੍ ਅਹੋ ਧਨਮਹੋ ਕੁਲਮ੍ ਮਮ ਚਾਸ੍ਯ ਚ ਮੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਹੋ ਲਾਵਣ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਾਹ, ਮੇਰਾ ਚਲਣ, ਵਾਹ ਮੇਰਾ ਰੂਪ, ਵਾਹ ਮੇਰਾ ਧਨ, ਵਾਹ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼, ਮੇਰਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ! ਵਾਹ, ਉੱਤਮ ਸੋਭਾ!
ਰੇਮੇ ਚ ਸਾ ਤੇਨ ਸਮਮ੍ ਅਤਿਕਾਲਮਿਲਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਭੋਗਮਯੇ ਗੇਹੇ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨੇ ਤਥਾ
ਇਲਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਹਰ ਸੁਖ-ਸਮੱਗਰੀ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ।
ਅਥਾਨ੍ਵਿषਨ੍ਤੋ ਰਾਜਾਨਂ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਾਨਵਾਃ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਪ੍ਰਮੁਖਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤਦਾ ਸ਼ਰਵਣਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਭਰਾ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਵਣਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਡਬਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ਰਤ੍ਨਪਰ੍ਯਾਣਕਿਰਣਦੀਪ੍ਤਕਾਯਾਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਇੱਕ ਘੋੜੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਪਰ੍ਯਾਣਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਆਗਤਾਃ ਅਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭੋ ਨਾਮ ਵਾਜੀ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਥ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ: 'ਇਹ ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ।'
ਅਗਮਦ੍ ਵਡਬਾਰੂਪਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ ਤਤਸ੍ ਤੁ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤੇ ਪੁਰੋਧਸਮ੍
ਇਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ? ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣੀ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਕਿਮਿਤ੍ਯੇਤਦਭੂਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਦ ਯੋਗਵਿਦਾਂ ਵਰ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
'ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਕੀ ਹੈ?' ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। 'ਯੋਗ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੱਸੋ।' ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਸਮਯਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਦਯਿਤਾਕृਤਃ ਸ਼ਰਵਣੇ ਪੁਰਾ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਸ ਨਾਰੀਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਸ਼ਰਵਣਾ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਚਨ ਕੀਤਾ ਸੀ: ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਮਰਦ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਯਮਸ਼੍ਵੋ ऽਪਿ ਨਾਰੀਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹੈਵ ਤੁ ਪੁਨਃ ਪੁਰੁषਤਾਮੇਤਿ ਯਥਾਸੌ ਧਨਦੋਪਮਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਮੁੜ ਮਰਦ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਯਤ੍ਨਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਰਾਧ੍ਯੈਵ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍ ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਾਨਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਥਾਂ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੌ ਤਾਵ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਅਲਙ੍ਘ੍ਯੋ ऽਯਂ ਸਮਯਃ ਕਿਂਤੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਵਚਨ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਹੁਣ—'
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੋਰਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦਾਵਯੋਃ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਿਮ੍ਪੁਰੁषੋ ਵੀਰਃ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
'ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੋਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੂਰ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਰਦ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਤ੍ਮਜਾਃ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੋਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਚੇਲਃ ਕਿਮ੍ਪੁਰੁषੋ ऽਭਵਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਨਾਲ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਚੇਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਮਾਸਮੇਕਂ ਪੁਮਾਨ੍ਵੀਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਮਾਸਮਭੂਤ੍ਪੁਨਃ ਬੁਧਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਨਿਲੋ ਗਰ੍ਭਧਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਉਹ ਸ਼ੂਰ ਮਰਦ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਬੁਧ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਨੀਲਾ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਿਆ।