ਸ਼ੈਲਾਨਿਤਮ੍ਬਦੇਸ਼ੇषੁ ਨ੍ਯਵਸਚ੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਨृਪਃ ਪਯਃ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਮृਤਸ੍ਵਾਦੁਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਤੋਂ ਦਿਵਿਆ ਦੁੱਧ ਵਗਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮਹਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵਚਿਦਾਜਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਦਧ੍ਨਾ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਬਹਿਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਰਾਜਾ, ਉੱਥੇ ਮਹਿਸਾਂ, ਕਦੇ ਬਕਰੀਆਂ ਹਰ ਥਾਂ ਸਨ; ਪੱਥਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਥਾਂ ਦਹੀਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਬਾਹਰ।
ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ ਸਰਾਂਸਿ ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲੋਦਕਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ; ਉੱਥੇ ਦਿਵਿਆ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਫ ਸੀ।
ਪ੍ਰਣਾਲਿਕਾਨਿ ਚੋष੍ਣਾਨਿ ਸ਼ੀਤਲਾਨਿ ਚ ਭਾਗਸ਼ਃ ਕਨ੍ਦਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸੁਸੇਵ੍ਯਾਨਿ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਉੱਥੇ ਨਲੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਗਰਮ, ਕੁਝ ਠੰਡੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ; ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸਨ।
ਹਿਮਪਾਤੋ ਨ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਮ੍ ਉਪਤ੍ਯਕਾ ਸੁਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਰਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉੱਥੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌਂਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਮ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ ਹਿਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਰਾਜਞ੍ਛਿਖਰਂ ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਰਮ੍ ਹਿਮਪਾਤਂ ਘਨਾ ਯਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਹਿਤਾਃ ਸਦਾ
ਉੱਥੇ, ਰਾਜਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਚੋਟੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਦਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲ ਕੇ ਹਿਮ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਚਾਪਰਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਯਤ੍ਰ ਤੋਯਘਨਾ ਘਨਾਃ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਭਿਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਲਾਭਿਃ ਸ਼ਿਖਰਂ ਵਰਮ੍
ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਦਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵਧੀਆ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਮਨੋਹਾਰਿ ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਧਰਾ ਧਰਾ ਸੁਰਮੁਖ੍ਯੋਪਯੋਗਿਤ੍ਵਾਚ੍ ਛਾਖਿਨਾਂ ਸਫਲਾਃ ਫਲਾਃ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰਤਣ ਲਈ ਉਪਯੋਗੀ ਸਨ।
ਸਦੋਪਗੀਤਭ੍ਰਮਰਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸੇਵਿਤਂ ਪਰਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਹਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਸਥਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੌਰਿਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦਾ ਸੀ।
ਵਾਨਰੈਃ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ ਹਿਮਪੁਞ੍ਜਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਸਮਪ੍ਰਭਾਃ
ਉੱਥੇ ਬਾਂਦਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਸਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਉੱਥੇ ਹਿਮ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ਚ ਹਿਮਸਂਰੁਦ੍ਧਕਨ੍ਦਰੈਃ ਸ਼ੈਲਵਾਟੈਃ ਪਰਿਵृਤਮ੍ ਅਗਮ੍ਯਂ ਮਨੁਜੈਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਿਮ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਾਰਾਧਿਤਭਾਵੋ ऽਸੌ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪੁਰੂਰਵਾਃ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰਮਸ਼ਮਨਂ ਮਨੋਹਰਂ ਮਨੋਹਰੈਃ ਕੁਸੁਮਸ਼ਤੈਰਲਂਕृਤਮ੍ ਕृਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਰੁਚਿਰਮਥਾਤ੍ਰਿਣਾ ਸ਼ੁਭਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਂ ਚ ਹਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ ਮਦ੍ਰਰਾਟ੍
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ, ਅਤਰੀ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਸੈਂਕੜੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਯੌ ਤੌ ਮਹਾਸ਼ृਙ੍ਗੌ ਮਹਾਵਰ੍ਣੌ ਮਹਾਹਿਮੌ ਤृਤੀਯਂ ਤੁ ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ृਙ੍ਗਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਚੋਟੀਾਂ, ਵੱਡੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਤੀਜੀ ਚੋਟੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਾਤਪ੍ਤਸ਼ਿਲਾਜਾਤਂ ਸਦਾਭ੍ਰਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਤਸ੍ਯਾਧਸ੍ਤਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਗਣੇ ਦਿਸ਼ਾਂ ਭਾਗੇ ਚ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ
ਉਹ ਚੋਟੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰਮ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਸਦਾ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਜਾਤੀਲਤਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵਿਵਰਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਸ੍ ਤਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਜੈਸਮਿਨ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਨਜ਼ਰ ਆਈ। ਰਾਜਾ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਸਾ ਚਾਤਿਨਿਬਿਡਂ ਨਲ੍ਵਮਾਤ੍ਰਂ ਸੁਸਂਕਟਮ੍ ਨਲ੍ਵਮਾਤ੍ਰਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਰਭਾਭਰਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਗੁਫਾ ਬਹੁਤ ਘਣੀ ਹਨੇਰੀ ਤੇ ਨਲਵਾ ਜਿੰਨੀ ਤੰਗ ਸੀ। ਨਲਵਾ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਮ੍ ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍ ਅਥਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤੁਲਮ੍ ਨ ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਪਤਿ ਨ ਵਿਰਾਜਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਮੋੜਦਾਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਚੰਦ।
ਤਥਾਪਿ ਦਿਵਸਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਤਦਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਕ੍ਰੋਸ਼ਾਧਿਕਪਰੀਮਾਣਂ ਸਰਸਾ ਚ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚਮਕਦੀ, ਇੱਕ ਕਰੋਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੰਬੀ, ਤੇ ਝੀਲ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ।
ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਲਗ੍ਨਾ ਤੁ ਵੇਦਿਕਾ ਸੌਵਰ੍ਣੈ ਰਾਜਤੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਦ੍ਰੁਮੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਲਾਲ ਦੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਨਾਨਾਮਾਣਿਕ੍ਯਕੁਸੁਮੈਃ ਸੁਪ੍ਰਭਾਭਰਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਪਦ੍ਮਰਾਗਚ੍ਛਦਾਨਿ ਤੁ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪਦਮ ਫੁੱਲ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਕੇਸਰਜਾਲਾਨਿ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਤਥਾ ਯੁਤਮ੍ ਪਤ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਮਰਕਤੈਰ੍ ਨੀਲੈਰ੍ ਵੈਡੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇ
ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਰੇਸ਼ਮੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਗੰਧਤ, ਤੇ ਪੱਤੀਆਂ ਮਾਣਕ ਤੇ ਨੀਲਮ ਦੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਜੇ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਤੇषਾਂ ਜਾਤਰੂਪਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਯਾ ਭੂਮਿਰ੍ ਨ ਸਾ ਵਜ੍ਰਸਮਾਕੁਲਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਰੁਪਚਿਤਾ ਜਲਜਾਨਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ ਕਪਰ੍ਦਿਕਾਨਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤੀਨਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਂ ਚ ਮਹੀਪਤੇ
ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਜਲਜੀਵਾਂ ਦੀ ਠਿਕਾਣਾ—ਕਪੋਰ, ਸੀਪ ਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਮਕਰਾਣਾਂ ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਚਣ੍ਡਾਨਾਂ ਕਚ੍ਛਪੈਃ ਸਹ ਤਤ੍ਰ ਮਰਕਤਖਣ੍ਡਾਨਿ ਵਜ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਮਗਰਮੱਛ, ਮੱਛੀਆਂ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕਛੂਏ ਸਨ; ਮਾਣਕ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੀਰੇ।
ਪਦ੍ਮਰਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਾਨਿ ਮਹਾਨੀਲਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਪੁष੍ਪਰਾਗਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਥਾ ਕਰ੍ਕੋਟਕਾਨਿ ਚ
ਪਦਮਰਾਗ, ਇੰਦਰਨੀਲ, ਵੱਡੇ ਨੀਲਮ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੁਸ਼ਪਰਾਗ ਤੇ ਕਰਕੋਟਕ ਰਤਨ ਵੀ।
ਤੁਤ੍ਥਕਸ੍ਯ ਤੁ ਖਣ੍ਡਾਨਿ ਤਥਾ ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਭਾਗਸ਼ਃ ਰਾਜਾਵਰ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁਚਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯਥ
ਤੁਥਾ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਸ਼ੇਸ਼ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਮੁੱਖ ਰਾਜਾਵਰਤ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਵੀ।
ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦੁਕਾਨ੍ਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਨੀਲੋ ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਤਿਮਸ਼੍ਚ ਯਃ ਜ੍ਯੋਤੀਰਸਸ੍ਯ ਰਮ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਭਾਗਸ਼ਃ
ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਰਤਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ।
ਸੁਰੋਰਗਵਲਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸ੍ਫਟਿਕਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ ਗੋਮੇਦਪਿਤ੍ਤਕਾਨਾਂ ਚ ਧੂਲੀਮਰਕਤਸ੍ਯ ਚ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਤਨ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ, ਗੋਮੇਦ, ਪੀਲਾ ਪੁੱਖਰਾਜ, ਤੇ ਮਾਣਕ ਦੀ ਧੂੜ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਸੌਗਨ੍ਧਿਕਯੋਸ੍ ਤਥਾ ਰਾਜਮਣੇਰ੍ਨृਪ ਵਜ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਚ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਣੇਰਪਿ
ਨੀਲਮ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਕਾ, ਰਾਜਾ ਰਤਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੁੱਖ ਹੀਰਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਤਨ ਵੀ।