ਮਞ੍ਜੁਲੀਤਕਦਾਤ੍ਯੂਹਾਨ੍ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਂਸ੍ਤਥਾ ਚषਾਨ੍ ਏਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਂਘਾਨ੍ਮਨੋਹਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੰਜੁਲੀਤਕ, ਦਾਤਯੂਹ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਚਸ਼, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨਮੋਹਣ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਨ੍ ਮृਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਮृਗਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਕੇਸਰਿਣਃ ਸਿਂਹਾਨ੍ ਦ੍ਵੀਪਿਨਃ ਸ਼ਰਭਾਨ੍ਵृਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਮਾਸਖਾਣ ਪਸ਼ੂ, ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਹਿਰਣ, ਬਾਘ, ਗਾਂਡ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ, ਸਿੰਘ, ਚੀਤੇ, ਸ਼ਰਭ ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਭੇਡੀਆ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ऋਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ੂਂਸ਼੍ਚ ਬਹੂਨ੍ ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲਾਨ੍ ਸਵਾਨਰਾਨ੍ ਸ਼ਸ਼ਲੋਮਾਨ੍ ਸਕਾਦਮ੍ਬਾਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਾਰਾਨ੍ ਵਾਯੁਵੇਗਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੀਛ, ਤਰਕਸ਼ੂ, ਲੰਬੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ, ਬਾਂਦਰ, ਖਰਗੋਸ਼, ਕਾਦੰਬ ਪੰਛੀ, ਬਿੱਲੀ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਮੂषਕਾਨ੍ਨਕੁਲਾਨ੍ ਕਾਵਾਨ੍ ਸਿਂਹਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਮਨੋਹਰਾਨ੍ ਤਥਾ ਮਤ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਤਂਗਾਨ੍ ਮਹਿषਾਨ੍ ਗਵਯਾਨ੍ ਵृषਾਨ੍ ਚਮਰਾਨ੍ ਸृਮਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਗੌਰਖਰਾਨਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਚੂਹੇ, ਨਕੁਲ, ਗਿੱਧ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਮਹਿਸ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਵੱਛੇ, ਊਠ, ਹਿਰਣ, ਗੌਰ ਅਤੇ ਗਧੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਉਰਭ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਮੇषਾਨ੍ ਸਾਰਙ੍ਗਾਨਥ ਕੂਕੁਰਾਨ੍ ਨੀਲਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਨਾਲਾਨ੍ ਕਰਾਲਾਨ੍ਮृਗਮਾਤृਕਾਨ੍
ਉੱਥੇ ਮੇਂਡੇ, ਭੇੜਾਂ, ਹਿਰਣ, ਕੁੱਤੇ, ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਜਾਨਵਰ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਸਨ।
ਸਦਂष੍ਟ੍ਰਾਰਾਮਸਰਭਾਨ੍ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਾਕਾਰਕਸ਼ਮ੍ਬਰਾਨ੍ ਕਰਾਲਾਨ੍ਕृਤਮਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਲਪੁਚ੍ਛਾਂਸ਼੍ਚ ਤੋਰਣਾਨ੍
ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਸੂਰ, ਸਰਭ, ਕਾਂ, ਕਸ਼ੰਬਰਾਂ ਵਰਗੇ ਪੰਛੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਾਲੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਖਡ੍ਗਾਨ੍ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਤੁਰਂਗਾਨ੍ਖਰਗਰ੍ਦਭਾਨ੍ ਏਤਾਨ੍ ਅਦ੍ਵਿष੍ਟਾਨ੍ਮਦ੍ਰੇਸ਼ੋ ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਗੈਂਡੇ, ਸੂਰ, ਘੋੜੇ, ਖਚਰ ਤੇ ਗਧੇ — ਇਹ ਸਾਰੇ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਵਿਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਵਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੌ ਤਚ੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬਭੂਵਾਤ੍ਰੇਃ ਪੁਰਾ ਨृਪਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤ੍ਰੀ ਦਾ ਵਾਸ ਸਥਾਨ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਭਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਥਾਵਰੈਰ੍ਜਙ੍ਗਮੈਸ੍ਤਥਾ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਹਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਹਿਂਸਕਾਸ੍ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਹਲੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਫਲਾਸ਼ਨਾਃ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਤ੍ਰਿਣਾ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਦੁੱਧ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਸਨ; ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ ਇੰਝ ਬਣਾਏ ਸਨ।
ਸ਼ੈਲਾਨਿਤਮ੍ਬਦੇਸ਼ੇषੁ ਨ੍ਯਵਸਚ੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਨृਪਃ ਪਯਃ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਮृਤਸ੍ਵਾਦੁਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਤੋਂ ਦਿਵਿਆ ਦੁੱਧ ਵਗਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮਹਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵਚਿਦਾਜਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਦਧ੍ਨਾ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਬਹਿਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਰਾਜਾ, ਉੱਥੇ ਮਹਿਸਾਂ, ਕਦੇ ਬਕਰੀਆਂ ਹਰ ਥਾਂ ਸਨ; ਪੱਥਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਥਾਂ ਦਹੀਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਬਾਹਰ।
ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ ਸਰਾਂਸਿ ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲੋਦਕਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ; ਉੱਥੇ ਦਿਵਿਆ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਫ ਸੀ।
ਪ੍ਰਣਾਲਿਕਾਨਿ ਚੋष੍ਣਾਨਿ ਸ਼ੀਤਲਾਨਿ ਚ ਭਾਗਸ਼ਃ ਕਨ੍ਦਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸੁਸੇਵ੍ਯਾਨਿ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਉੱਥੇ ਨਲੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਗਰਮ, ਕੁਝ ਠੰਡੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ; ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸਨ।
ਹਿਮਪਾਤੋ ਨ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਮ੍ ਉਪਤ੍ਯਕਾ ਸੁਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਰਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉੱਥੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌਂਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਮ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ ਹਿਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਰਾਜਞ੍ਛਿਖਰਂ ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਰਮ੍ ਹਿਮਪਾਤਂ ਘਨਾ ਯਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਹਿਤਾਃ ਸਦਾ
ਉੱਥੇ, ਰਾਜਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਚੋਟੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਦਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲ ਕੇ ਹਿਮ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਚਾਪਰਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਯਤ੍ਰ ਤੋਯਘਨਾ ਘਨਾਃ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਭਿਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਲਾਭਿਃ ਸ਼ਿਖਰਂ ਵਰਮ੍
ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਦਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵਧੀਆ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਮਨੋਹਾਰਿ ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਧਰਾ ਧਰਾ ਸੁਰਮੁਖ੍ਯੋਪਯੋਗਿਤ੍ਵਾਚ੍ ਛਾਖਿਨਾਂ ਸਫਲਾਃ ਫਲਾਃ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰਤਣ ਲਈ ਉਪਯੋਗੀ ਸਨ।
ਸਦੋਪਗੀਤਭ੍ਰਮਰਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸੇਵਿਤਂ ਪਰਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਹਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਸਥਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੌਰਿਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦਾ ਸੀ।
ਵਾਨਰੈਃ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ ਹਿਮਪੁਞ੍ਜਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਸਮਪ੍ਰਭਾਃ
ਉੱਥੇ ਬਾਂਦਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਸਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਉੱਥੇ ਹਿਮ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ਚ ਹਿਮਸਂਰੁਦ੍ਧਕਨ੍ਦਰੈਃ ਸ਼ੈਲਵਾਟੈਃ ਪਰਿਵृਤਮ੍ ਅਗਮ੍ਯਂ ਮਨੁਜੈਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਿਮ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਾਰਾਧਿਤਭਾਵੋ ऽਸੌ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪੁਰੂਰਵਾਃ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰਮਸ਼ਮਨਂ ਮਨੋਹਰਂ ਮਨੋਹਰੈਃ ਕੁਸੁਮਸ਼ਤੈਰਲਂਕृਤਮ੍ ਕृਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਰੁਚਿਰਮਥਾਤ੍ਰਿਣਾ ਸ਼ੁਭਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਂ ਚ ਹਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ ਮਦ੍ਰਰਾਟ੍
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ, ਅਤਰੀ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਸੈਂਕੜੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਯੌ ਤੌ ਮਹਾਸ਼ृਙ੍ਗੌ ਮਹਾਵਰ੍ਣੌ ਮਹਾਹਿਮੌ ਤृਤੀਯਂ ਤੁ ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ृਙ੍ਗਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਚੋਟੀਾਂ, ਵੱਡੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਤੀਜੀ ਚੋਟੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਾਤਪ੍ਤਸ਼ਿਲਾਜਾਤਂ ਸਦਾਭ੍ਰਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਤਸ੍ਯਾਧਸ੍ਤਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਗਣੇ ਦਿਸ਼ਾਂ ਭਾਗੇ ਚ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ
ਉਹ ਚੋਟੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰਮ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਸਦਾ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਜਾਤੀਲਤਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵਿਵਰਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਸ੍ ਤਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਜੈਸਮਿਨ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਨਜ਼ਰ ਆਈ। ਰਾਜਾ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਸਾ ਚਾਤਿਨਿਬਿਡਂ ਨਲ੍ਵਮਾਤ੍ਰਂ ਸੁਸਂਕਟਮ੍ ਨਲ੍ਵਮਾਤ੍ਰਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਰਭਾਭਰਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਗੁਫਾ ਬਹੁਤ ਘਣੀ ਹਨੇਰੀ ਤੇ ਨਲਵਾ ਜਿੰਨੀ ਤੰਗ ਸੀ। ਨਲਵਾ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਮ੍ ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍ ਅਥਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤੁਲਮ੍ ਨ ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਪਤਿ ਨ ਵਿਰਾਜਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਮੋੜਦਾਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਚੰਦ।
ਤਥਾਪਿ ਦਿਵਸਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਤਦਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਕ੍ਰੋਸ਼ਾਧਿਕਪਰੀਮਾਣਂ ਸਰਸਾ ਚ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚਮਕਦੀ, ਇੱਕ ਕਰੋਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੰਬੀ, ਤੇ ਝੀਲ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ।
ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਲਗ੍ਨਾ ਤੁ ਵੇਦਿਕਾ ਸੌਵਰ੍ਣੈ ਰਾਜਤੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਦ੍ਰੁਮੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਲਾਲ ਦੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।