ਯਮੁਨਾ ਤਪਤੀ ਚੈਵ ਪੁਨਰ੍ਨਦ੍ਯੌ ਬਭੂਵਤੁਃ ਵਿष੍ਟਿਰ੍ਘੋਰਾਤ੍ਮਿਕਾ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਕਾਲਤ੍ਵੇਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਤਪਤੀ ਮੁੜ ਨਦੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ; ਵਿਟੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮਨੋਰ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਦਸ਼ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ਇਲਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਟ੍ਯਾਂ ਸਮਜਾਯਤ
ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਨੁ ਦੇ ਦਸ ਬੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਇਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਃ ਕੁਸ਼ਨਾਭਸ਼੍ਚ ਅਰਿष੍ਟੋ ਧृष੍ਟ ਏਵ ਚ ਨਰਿष੍ਯਨ੍ਤਃ ਕਰੂषਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ ਪृषਧ੍ਰਸ਼੍ਚਾਥ ਨਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਾਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ, ਕਰੂਸ਼, ਸ਼ਰਯਾਤੀ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਧ੍ਰ ਅਤੇ ਨਾਭਾਗ — ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਂਬਲੀ ਅਤੇ ਦਿਵ-ਮਾਨਵ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਮਨੁਃ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਇਲਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਭੂਯਃ ਸ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਨਾਲਯਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਇਲਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਇੰਦਰਵਨ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦਿਗ੍ਜਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਇਲਃ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਹੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਭ੍ਰਮਨ੍ਦ੍ਵੀਪਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਭृਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਯਨ੍
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਇਲਾ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮੋਪਵਨਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਕृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਰਵਣਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਅਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਹਾਂ ਸ਼ਰਵਣ ਹੈ।
ਰਮਤੇ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਃ ਸੋਮਾਰ੍ਧਸ਼ੇਖਰਃ ਉਮਯਾ ਸਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਾ ਸ਼ਰਵਣੇ ਕृਤਃ
ਉਥੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ਰਵਣ ਵਿੱਚ ਉਮਾ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁਂਨਾਮ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਵਨੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮੇष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮਣ੍ਡਲੇ
ਤੇਰੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਮਰਦ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਦਸ ਯੋਜਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤਸਮਯੋ ਰਾਜਾ ਇਲਃ ਸ਼ਰਵਣੇ ਪੁਰਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮਾਪ ਵਿਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਵਡਬਾਤ੍ਵਂ ਹਯਸ੍ਤਦਾ
ਇਲਾ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸਮਝੌਤੇ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ਰਵਣ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਪੈਦੇ ਹੀ, ਉਸਦਾ ਮਰਦਪਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪੁਰੁषਤ੍ਵਂ ਹृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਨृਪਃ ਇਲੇਤਿ ਸਾਭਵਨ੍ਨਾਰੀ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਘਨਸ੍ਤਨੀ
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਮਰਦਪਣ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰੀ, ਉੱਚੀ, ਗੋਲ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਉਨ੍ਨਤਸ਼੍ਰੋਣਿਜਘਨਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਵਦਨਾ ਤਨ੍ਵੀ ਵਿਲਾਸੋਲ੍ਲਾਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉੱਚੀ ਕਮਰ ਤੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਕੌਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ, ਪਤਲੀ ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਜੀਵੰਤ ਤੇ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੂਲੋਨ੍ਨਤਾਯਤਭੁਜਾ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਾ ਤਨੁਲੋਮਾ ਸੁਦਸ਼ਨਾ ਮृਦੁਗਮ੍ਭੀਰਭਾषਿਣੀ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ, ਵਾਲ ਕਾਲੇ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ ਵਾਲ, ਦੰਦ ਸੁੰਦਰ, ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ ਪਰ ਗੰਭੀਰ।
ਸ਼੍ਯਾਮਗੌਰੇਣ ਵਰ੍ਣੇਨ ਹਂਸਵਾਰਣਗਾਮਿਨੀ ਕਾਰ੍ਮੁਕਭ੍ਰੂਯੁਗੋਪੇਤਾ ਤਨੁਤਾਮ੍ਰਨਖਾਙ੍ਕੁਰਾ
ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਕਦੇ ਸਲੇਟੀ ਕਦੇ ਚਿੱਟਾ, ਚਾਲ ਹੰਸ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਭੰਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਕਰੀਆਂ, ਪਤਲੇ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਾਂਗ ਨਖ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀ ਚ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ ਕੋ ਮੇ ਪਿਤਾਥਵਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਾ ਮੇ ਮਾਤਾ ਭਵੇਦਿਹ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੌਣ ਹੈ?
ਕਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰਹਂ ਦਤ੍ਤਾ ਕਿਯਦ੍ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਲੇ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀਤਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਸੋਮਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਾਙ੍ਗਨਾ
ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹਾਂਗੀ? ਜਦ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੋਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਇਲਾ ਰੂਪਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਨਸਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਬੁਧਸ੍ਤਦਾਪ੍ਤਯੇ ਯਤ੍ਨਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ਕਾਮਪੀਡਿਤਃ
ਇਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਬੁਧ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਾਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਕਾਰਵਾਨ੍ਦਣ੍ਡੀ ਸਕਮਣ੍ਡਲੁਪੁਸ੍ਤਕਃ ਵੇਣੁਦਣ੍ਡਕृਤਾਨੇਕਪਵਿਤ੍ਰਕਗਣਤ੍ਰਿਕਃ
ਵੱਖਰੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ, ਕਮੰਡਲ ਤੇ ਪੁਸਤਕ, ਬਾਂਸ ਦੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਬਣੇ ਕਈ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਃ ਸ਼ਿਖੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਿਗਦਨ੍ਕਰ੍ਣਕੁਣ੍ਡਲਃ ਬਟੁਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵਿਤੋ ਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਮਿਤ੍ਪੁष੍ਪਕੁਸ਼ੋਦਕੈਃ
ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਰੂਪ, ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ, ਯੋਗਯ ਬਟੂਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਲੱਕੜ, ਫੁੱਲ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸੀ।
ਕਿਲਾਨ੍ਵਿषਨ੍ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਾਜੁਹਾਵ ਸ ਤਾਮਿਲਾਮ੍ ਬਹਿਰ੍ ਵਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਿਤਃ ਕਿਲ ਪਾਦਪਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਸਂਭ੍ਰਮਮਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਸੋਪਾਲਮ੍ਭਮਿਵਾਵਦਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਮਨ੍ਦਿਰਾਨ੍ਮਮ
ਅਚਾਨਕ, ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਸੂਝ-ਸਮਝ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?
ਇਯਂ ਵਿਹਾਰਵੇਲਾ ਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਪृਥੁਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਵਿਹਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਆ, ਆ, ਪੂਰੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ?
ਇਯਂ ਸਾਯਨ੍ਤਨੀ ਵੇਲਾ ਵਿਹਾਰਸ੍ਯੇਹ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕृਤ੍ਵੋਪਲੇਪਨਂ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਅਲਂਕੁਰੁ ਗृਹਂ ਮਮ
ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਵਿਹਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਉਕਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਘਰ ਸਜਾ।
ਸਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਿਰਮृਤਾਹਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤਪੋਧਨ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕੁਲਂ ਚ ਵਦ ਮੇ ऽਨਘ
ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਹੋਣ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਬੁਧਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਂ ਤਨ੍ਵੀਮ੍ ਇਲਾ ਤ੍ਵਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਅਹਂ ਚ ਕਾਮੁਕੋ ਨਾਮ ਬਹੁਵਿਦ੍ਯੋ ਬੁਧਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਬੁਧ ਨੇ ਪਤਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਇਲਾ, ਤੂੰ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਕਾਮੀ ਨਾਮ ਦਾ, ਬਹੁਤ ਵਿਦਿਆਵਾਨ, ਬੁਧ ਹਾਂ।
ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਪਿਤਾ ਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਿਪਃ ਇਤਿ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਬੁਧਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਜਸਵੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਧ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਮ੍ਭਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਯਾਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ਇਲਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨੇ ਤਦ੍ਭਵਨਸ੍ਥਿਤਾ
ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਇਲਾ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦੀ, ਉਸ ਮਹਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ।
ਅਹੋ ਵृਤ੍ਤਮਹੋ ਰੂਪਮ੍ ਅਹੋ ਧਨਮਹੋ ਕੁਲਮ੍ ਮਮ ਚਾਸ੍ਯ ਚ ਮੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਹੋ ਲਾਵਣ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਾਹ, ਮੇਰਾ ਚਲਣ, ਵਾਹ ਮੇਰਾ ਰੂਪ, ਵਾਹ ਮੇਰਾ ਧਨ, ਵਾਹ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼, ਮੇਰਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ! ਵਾਹ, ਉੱਤਮ ਸੋਭਾ!
ਰੇਮੇ ਚ ਸਾ ਤੇਨ ਸਮਮ੍ ਅਤਿਕਾਲਮਿਲਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਭੋਗਮਯੇ ਗੇਹੇ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨੇ ਤਥਾ
ਇਲਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਹਰ ਸੁਖ-ਸਮੱਗਰੀ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ।
ਅਥਾਨ੍ਵਿषਨ੍ਤੋ ਰਾਜਾਨਂ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਾਨਵਾਃ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਪ੍ਰਮੁਖਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤਦਾ ਸ਼ਰਵਣਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਭਰਾ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਵਣਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਡਬਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ਰਤ੍ਨਪਰ੍ਯਾਣਕਿਰਣਦੀਪ੍ਤਕਾਯਾਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਇੱਕ ਘੋੜੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।