ਪੁਰੂਰਵਾ ਮਦ੍ਰਪਤਿਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਬਭੂਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਰੂਪਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸੂਤਜ
ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪੁਰੂਰਵਾਸ, ਮਦਰਾ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ?
ਦ੍ਵਿਜਗ੍ਰਾਮੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚਾਸੀਤ੍ਪੁਰੂਰਵਾਃ ਨਦ੍ਯਾਃ ਕੂਲੇ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ, ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਮਦ੍ਰਪਤੀ ਰਾਜਾ ਯਸ੍ਤੁ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪੁਰੂਰਵਾਃ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨ੍ਮਨ੍ਯਸੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਦਾਨਘ
ਉਹ ਮਦਰਾ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਸੀ, ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ।
ਉਪੋष੍ਯ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਰਾਜ੍ਯਕਾਮੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਚਕਾਰ ਸੋਪਵਾਸਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨਾਨਮ੍ ਅਭ੍ਯਙ੍ਗਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਉਪਵਾਸਫਲਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਦ੍ਰੇष੍ਵਕਣ੍ਟਕਮ੍ ਉਪੋषਿਤਸ੍ ਤਥਾਭ੍ਯਙ੍ਗਾਦ੍ ਰੂਪਹੀਨੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਦਰਾ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਜਨਮਿਆ।
ਉਪੋषਿਤੈਰ੍ਨਰੈਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਨਾਨਮ੍ ਅਭ੍ਯਙ੍ਗਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਵਰ੍ਜਨੀਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਰੂਪਘ੍ਨਂ ਤਤ੍ਪਰਂ ਨृਪ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਬਚਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਮਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਤ੍ਵਚਰਿਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ—ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੀ ਕਰਤਬ ਹੋਏ। ਹੁਣ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਪੇਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ ਜਨਾਨੁਰਾਗੋ ਨੈਵਾਸੀਦ੍ ਰੂਪਹੀਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਰ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਰੂਪਕਾਮਃ ਸ ਮਦ੍ਰੇਸ਼ਸ੍ ਤਪਸੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਗਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਹਿਮਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵ੍ਯਵਸਾਯਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਪਦ੍ਭ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ ਤੀਰ੍ਥਸਦਨਂ ਵਿषਯਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਕੇ ਨਦੀਮ੍
ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸਚੈ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਹੀ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਿਆ।
ਐਰਾਵਤੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤਿਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਏਰਾਵਤੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ।
ਤੁਹਿਨਗਿਰਿਭਵਾਂ ਮਹੌਘਵੇਗਾਂ ਤੁਹਿਨਗਭਸ੍ਤਿਸਮਾਨਸ਼ੀਤਲੋਦਾਮ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਿਮ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਰਗਾ ਠੰਢਾ ਸੀ।
ਤੁਹਿਨਸਦृਸ਼ਹੈਮਵਰ੍ਣਪੁਞ੍ਜਾਂ ਤੁਹਿਨਯਸ਼ਾਃ ਸਰਿਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਾ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਨਦੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਹਿਮ ਵਰਗੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਦੀਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਹੈਮਵਤੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵਿਆ, ਸੁਭ ਨਦੀ—ਹੈਮਵਤੀ—ਦੇਖੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਸੇਵੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸੁਰੇਭਮਦਸਂਸਿਕ੍ਤਾਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍ ਮਧ੍ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਚਾਪਾਭਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਨਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਦੇਵ-ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਦ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨਾਲ ਸਦਾ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ਵਿਸ਼ਰਣੋਪੇਤਾਂ ਮਹਾਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸੇਵਿਤਾਮ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਪਨੀਯਾਭਾਂ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪੁਰੂਰਵਾਃ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨਦੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵੀ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਸਿਤਹਂਸਾਵਲਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾਂ ਕਾਸ਼ਚਾਮਰਰਾਜਿਤਾਮ੍ ਸਾਭਿषਿਕ੍ਤਾਮਿਵ ਸਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪਰਾਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਨਦੀ ਚਿੱਟੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੀਤਲਾਂ ਹृਦ੍ਯਾਂ ਮਨਸਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਵृਦ੍ਧਿਯੁਤਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸੋਮਮੂਰ੍ਤਿਮਿਵਾਪਰਾਮ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਠੰਢੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਚੜ੍ਹਦੀ-ਘਟਦੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਮੋਹਕ ਸੀ।
ਸੁਸ਼ੀਤਸ਼ੀਘ੍ਰਪਾਨੀਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਂਘਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍ ਸੁਤਾਂ ਹਿਮਵਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਚਞ੍ਚਦ੍ਵੀਚਿਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਠੰਢੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਸੇਵੀ ਜਾਂਦੀ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧੀ, ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਮृਤਸ੍ਵਾਦੁਸਲਿਲਾਂ ਤਾਪਸੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰੋਹਣਨਿਃਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਸੀ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਪੰਡੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।
ਅਗ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮਹਿषੀਂ ਮਹਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਚੌਤ੍ਸੁਕ੍ਯਕਾਰਿਣੀਂ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਸੇਵੀ ਜਾਂਦੀ, ਸਭ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਹਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਨਾਕਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਦਾਯਿਕਾਮ੍ ਗੋਕੁਲਾਕੁਲਤੀਰਾਨ੍ਤਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ੈਵਾਲਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿੰਦੀ, ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼ੈਵਾਲਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਹਂਸਸਾਰਸਸਂਘੁष੍ਟਾਂ ਜਲਜੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ ਆਵਰ੍ਤਨਾਭਿਗਮ੍ਭੀਰਾਂ ਦ੍ਵੀਪੋਰੁਜਘਨਸ੍ਥਲੀਮ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ, ਜਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ, ਤੇ ਕੰਢੇ ਟਾਪੂ ਦੇ ਪੜਦੇ ਵਾਂਗ ਚੌੜੇ ਸੀ।
ਨੀਲਨੀਰਜਨੇਤ੍ਰਾਭਾਮ੍ ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਕਮਲਾਨਨਾਮ੍ ਹਿਮਾਭਫੇਨਵਸਨਾਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਧਰਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਬਲਾਕਾਪਙ੍ਕ੍ਤਿਦਸ਼ਨਾਂ ਚਲਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਵਲਿਭ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਨੀਲੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ, ਹਿਮ ਦੇ ਫੇਨ ਨਾਲ ਢੱਕੀ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ, ਬਲਾਕਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਤੇ ਤਰਦੇ ਮੱਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਸੀ।
ਸ੍ਵਜਲੋਦ੍ਭੂਤਮਾਤਂਗਰਮ੍ਯਕੁਮ੍ਭਪਯੋਧਰਾਮ੍ ਹਂਸਨੂਪੁਰਸਂਘੁष੍ਟਾਂ ਮृਣਾਲਵਲਯਾਵਲੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਸਤਕ ਵਾਂਗ ਉਭਰੇ ਕੁੰਭਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਪੈਜਬਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਰੂਪਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨੁਗਤਾਃ ਸਦਾ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਰਾਜਨ੍ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਥਾਂ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਦੇ ਮਸਤ ਹੋਏ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਨ।
ਤਾਮ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਵਹਨ੍ਤੀਂ ਕੁਙ੍ਕੁਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸ੍ਵਤੀਰਦ੍ਰੁਮਸਮ੍ਭੂਤਨਾਨਾਵਰ੍ਣਸੁਗਨ੍ਧਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੰਗੂਮ, ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਧੁਲ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕੰਢੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉੱਗੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਾਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਰਂਗਵ੍ਰਾਤਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਦੁਰ੍ਦृਸ਼ਮ੍ ਸੁਰੇਭਜਨਿਤਾਘਾਤਵਿਕੂਲਦ੍ਵਯਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਤਹ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਰੌਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਰੇਭਗਣ੍ਡਸਲਿਲੈਰ੍ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰੀਕੁਚਚਨ੍ਦਨੈਃ ਸਂਯੁਤਂ ਸਲਿਲਂ ਤਸ੍ਯਾਃ षਟ੍ਪਦੈਰ੍ ਉਪਸੇਵ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੌਂਰੇ ਆ ਕੇ ਚੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰਭਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਗਨ੍ਧਕੁਸੁਮਾਞ੍ਚਿਤਾਃ ਤਥਾਪਕृष੍ਟਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਭ੍ਰਮਰਸ੍ਤਨਿਤਾਕੁਲਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰੁੱਖ ਉੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।