ਪृਥਕ੍ਚਕਾਰ ਤਤ੍ਤੇਜਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਕਲ੍ਪਯਤ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚਾਪਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਧਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਚੱਕਰ, ਰੁਦਰ ਲਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ।
ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਸਂਹਰ੍ਤੁਃ ਸਹਸ੍ਰਕਿਰਣਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਰੂਪਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮृਤੇ ਮਹਤ੍
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਅਦੁੱਤੀ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਥ ਤਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਾਦਰੂਪਂ ਰਵੇਃ ਪੁਨਃ ਅਰ੍ਚਾਸ੍ਵਪਿ ਤਤਃ ਪਾਦੌ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਯੇਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸ ਪਾਪਿष੍ਠਾਂ ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ਕੁष੍ਠਰੋਗਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਦੁਃਖਸਂਯੁਤਃ
ਜੋ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਕੋੜ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥੀ ਚਿਤ੍ਰੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਾਰਯੇਤ੍ਪਾਦੌ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਬਣਾਏ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਭੂਰ੍ਲੋਕਮ੍ ਅਮਰਾਧਿਪਃ ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਕਾਮਾਰ੍ਤੋ ਮੁਖ ਏਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭੂਲੋਕ 'ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੁਖ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗਾ।
ਅਸ਼੍ਵਰੂਪੇਣ ਮਹਤਾ ਤੇਜਸਾ ਚ ਸਮਾਵृਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾ ਚ ਮਨਸਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮ੍ ਅਗਮਦ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਜਨਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਸਾਪੁਟਾਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਪਰੋ ऽਯਮਿਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਯਾ ਤਦ੍ਰੇਤਸਸ੍ ਤਤੋ ਜਾਤਾਵ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਬੀਜ ਨਿਕਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਲਏ।
ਦਸ੍ਰੌ ਸੁਤਤ੍ਵਾਤ੍ ਸਂਜਾਤੌ ਨਾਸਤ੍ਯੌ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰਤਃ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਿਰਾਚ੍ਚ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸਂਤੋषਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਪਰਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦਸਰਾ ਕਹਾਏ; ਨੱਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਾਸਤਿਆ ਕਹਾਏ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਸੱਲੀ ਪਾਈ।
ਵਿਮਾਨੇਨਾਗਮਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਤ੍ਯਾ ਸਹ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ ਸਾਵਰ੍ਣੋ ऽਪਿ ਮਨੁਰ੍ ਮੇਰਾਵ੍ ਅਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਪੋਧਨਃ ਸ਼ਨਿਸ੍ਤਪੋਬਲਾਦਾਪ ਗ੍ਰਹਸਾਮ੍ਯਂ ਤਤਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਗਈ। ਸਾਵਰਣੀ ਮਨੁ ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰੀ ਪਾਈ।
ਯਮੁਨਾ ਤਪਤੀ ਚੈਵ ਪੁਨਰ੍ਨਦ੍ਯੌ ਬਭੂਵਤੁਃ ਵਿष੍ਟਿਰ੍ਘੋਰਾਤ੍ਮਿਕਾ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਕਾਲਤ੍ਵੇਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਤਪਤੀ ਮੁੜ ਨਦੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ; ਵਿਟੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮਨੋਰ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਦਸ਼ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ਇਲਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਟ੍ਯਾਂ ਸਮਜਾਯਤ
ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਨੁ ਦੇ ਦਸ ਬੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਇਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਃ ਕੁਸ਼ਨਾਭਸ਼੍ਚ ਅਰਿष੍ਟੋ ਧृष੍ਟ ਏਵ ਚ ਨਰਿष੍ਯਨ੍ਤਃ ਕਰੂषਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ ਪृषਧ੍ਰਸ਼੍ਚਾਥ ਨਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਾਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ, ਕਰੂਸ਼, ਸ਼ਰਯਾਤੀ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਧ੍ਰ ਅਤੇ ਨਾਭਾਗ — ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਂਬਲੀ ਅਤੇ ਦਿਵ-ਮਾਨਵ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਮਨੁਃ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਇਲਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਭੂਯਃ ਸ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਨਾਲਯਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਇਲਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਇੰਦਰਵਨ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦਿਗ੍ਜਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਇਲਃ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਹੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਭ੍ਰਮਨ੍ਦ੍ਵੀਪਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਭृਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਯਨ੍
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਇਲਾ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮੋਪਵਨਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਕृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਰਵਣਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਅਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਹਾਂ ਸ਼ਰਵਣ ਹੈ।
ਰਮਤੇ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਃ ਸੋਮਾਰ੍ਧਸ਼ੇਖਰਃ ਉਮਯਾ ਸਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਾ ਸ਼ਰਵਣੇ ਕृਤਃ
ਉਥੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ਰਵਣ ਵਿੱਚ ਉਮਾ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁਂਨਾਮ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਵਨੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮੇष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮਣ੍ਡਲੇ
ਤੇਰੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਮਰਦ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਦਸ ਯੋਜਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤਸਮਯੋ ਰਾਜਾ ਇਲਃ ਸ਼ਰਵਣੇ ਪੁਰਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮਾਪ ਵਿਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਵਡਬਾਤ੍ਵਂ ਹਯਸ੍ਤਦਾ
ਇਲਾ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸਮਝੌਤੇ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ਰਵਣ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਪੈਦੇ ਹੀ, ਉਸਦਾ ਮਰਦਪਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪੁਰੁषਤ੍ਵਂ ਹृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਨृਪਃ ਇਲੇਤਿ ਸਾਭਵਨ੍ਨਾਰੀ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਘਨਸ੍ਤਨੀ
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਮਰਦਪਣ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰੀ, ਉੱਚੀ, ਗੋਲ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਉਨ੍ਨਤਸ਼੍ਰੋਣਿਜਘਨਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਵਦਨਾ ਤਨ੍ਵੀ ਵਿਲਾਸੋਲ੍ਲਾਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉੱਚੀ ਕਮਰ ਤੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਕੌਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ, ਪਤਲੀ ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਜੀਵੰਤ ਤੇ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੂਲੋਨ੍ਨਤਾਯਤਭੁਜਾ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਾ ਤਨੁਲੋਮਾ ਸੁਦਸ਼ਨਾ ਮृਦੁਗਮ੍ਭੀਰਭਾषਿਣੀ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ, ਵਾਲ ਕਾਲੇ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ ਵਾਲ, ਦੰਦ ਸੁੰਦਰ, ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ ਪਰ ਗੰਭੀਰ।
ਸ਼੍ਯਾਮਗੌਰੇਣ ਵਰ੍ਣੇਨ ਹਂਸਵਾਰਣਗਾਮਿਨੀ ਕਾਰ੍ਮੁਕਭ੍ਰੂਯੁਗੋਪੇਤਾ ਤਨੁਤਾਮ੍ਰਨਖਾਙ੍ਕੁਰਾ
ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਕਦੇ ਸਲੇਟੀ ਕਦੇ ਚਿੱਟਾ, ਚਾਲ ਹੰਸ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਭੰਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਕਰੀਆਂ, ਪਤਲੇ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਾਂਗ ਨਖ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀ ਚ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ ਕੋ ਮੇ ਪਿਤਾਥਵਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਾ ਮੇ ਮਾਤਾ ਭਵੇਦਿਹ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੌਣ ਹੈ?
ਕਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰਹਂ ਦਤ੍ਤਾ ਕਿਯਦ੍ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਲੇ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀਤਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਸੋਮਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਾਙ੍ਗਨਾ
ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹਾਂਗੀ? ਜਦ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੋਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਇਲਾ ਰੂਪਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਨਸਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਬੁਧਸ੍ਤਦਾਪ੍ਤਯੇ ਯਤ੍ਨਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ਕਾਮਪੀਡਿਤਃ
ਇਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਬੁਧ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਾਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਕਾਰਵਾਨ੍ਦਣ੍ਡੀ ਸਕਮਣ੍ਡਲੁਪੁਸ੍ਤਕਃ ਵੇਣੁਦਣ੍ਡਕृਤਾਨੇਕਪਵਿਤ੍ਰਕਗਣਤ੍ਰਿਕਃ
ਵੱਖਰੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ, ਕਮੰਡਲ ਤੇ ਪੁਸਤਕ, ਬਾਂਸ ਦੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਬਣੇ ਕਈ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਃ ਸ਼ਿਖੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਿਗਦਨ੍ਕਰ੍ਣਕੁਣ੍ਡਲਃ ਬਟੁਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵਿਤੋ ਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਮਿਤ੍ਪੁष੍ਪਕੁਸ਼ੋਦਕੈਃ
ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਰੂਪ, ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ, ਯੋਗਯ ਬਟੂਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਲੱਕੜ, ਫੁੱਲ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸੀ।
ਕਿਲਾਨ੍ਵਿषਨ੍ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਾਜੁਹਾਵ ਸ ਤਾਮਿਲਾਮ੍ ਬਹਿਰ੍ ਵਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਿਤਃ ਕਿਲ ਪਾਦਪਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਸਂਭ੍ਰਮਮਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਸੋਪਾਲਮ੍ਭਮਿਵਾਵਦਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਮਨ੍ਦਿਰਾਨ੍ਮਮ
ਅਚਾਨਕ, ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਸੂਝ-ਸਮਝ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?