ਗਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਕਿਮਰ੍ਥਮਲ੍ਪਯੋਗੇਨ ਬਹੁ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਦਿਵਯ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸੁਖ—ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ।
ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਂ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਪਿ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍ ਨਰਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਸ੍ਯ ਪਾਪੋਪਹਤਚੇਤਸਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਫ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਹ੍ਯਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਦੁਰ੍ਮਤਿਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਮਙ੍ਗਲਃ ਏਤੇ ਪਾਤਕਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨੇਦਂ ਭਾषਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪੀ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਪ੍ਰਯਾਗਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਯਥਾਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਪਰੋਖ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਥੈਵਾਨ੍ਯਦਦृष੍ਟਂ ਚ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਯੋਗਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨਾ ਦੇਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਮਾਣਤਾ ਮੰਨ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤੇ ਚਾਪਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨੈਵ ਯੋਗਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਯੋਗੋ ਲਭ੍ਯੇਤ ਮਾਨਵੈਃ
ਪਰ ਜੋ ਹੋਰ ਉਥੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਬੜੀ ਔਖੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਯੋਗਸਹਸ੍ਰੇਣ ਯੋਗੋ ਲਭ੍ਯੇਤ ਮਾਨਵੈਃ ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਭਿਆਸਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਜੋ ਸਭ ਰਤਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤੇਨ ਦਾਨੇਨ ਦਤ੍ਤੇਨ ਯੋਗਂ ਨਾਭ੍ਯੇਤਿ ਮਾਨਵਃ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਮृਤਸ੍ਯੇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਪਰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਮਰਨ ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਧਾਨਹੇਤੁਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਤ੍ਸ੍ਵ ਚ ਭਾਰਤ ਯਥਾ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਭਾਰਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖ; ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਵਾਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮ੍ ਇਤਿ ਵੋਚ੍ਯਤੇ ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਅਬ੍ਰਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਗਿਆਨੀ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਸ੍ਮਰਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਰ੍ਹਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ।
ਕੋ ਹਿ ਦੇਵਤ੍ਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ ਅਨੇਨੈਵੋਪਮਾਨੇਨ ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਯਥਾ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਚਾਸ੍ਤਿ ਤਥੈਵ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ
ਕੌਣ, ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਤੂੰ ਸਮਝ ਲਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚੇਦਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ऽਹਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਕਥਂ ਯੋਗੇਨ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਹ ਤੂੰ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ—ਕਿਵੇਂ ਯੋਗ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਸਣਾ।
ਦਾਤਾ ਵੈ ਲਭਤੇ ਭੋਗਾਨ੍ ਗਾਂ ਚ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍ ਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਨਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮਹੀ
ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਦਿ, ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਥੋਕ੍ਤਕਰਣਂ ਮਹੀਮ੍ ਗਾਮਗ੍ਨਿਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਸਲਿਲਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਸੁਣੋ, ਰਾਜਨ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ਿਤ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਗਾਂ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਸੋਨਾ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ—
ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਯੇ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ ਨ ਤੇषਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਗਮਨਮ੍ ਇਦਮਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਜੋ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਨਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯੋਗਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਯੇ ਨਰਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਥਾਂ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਂ ਗਾਮ੍ ਅਨਡ੍ਵਾਹਂ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਦਿਕਾਞ੍ਚਨਮ੍ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਹਰਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ, ਗਾਂ, ਰਥ, ਮੋਤੀ, ਮਣੀ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚੁਪਚਾਪ ਚੁਰਾ ਕੇ ਫਿਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨ ਤੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦਾਤਾਰੋ ਯਤ੍ਰ ਭੋਗਿਨਃ ਅਨੇਨਕਰ੍ਮਣਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਰਕੇ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਦਾਤਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਫਿਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਯੋਗਂ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਦਾਤਾਰਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਯਥਾ ਸਤ੍ਯਮਸਤ੍ਯਂ ਵਾ ਅਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ਨਿਰੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਹ ਸ੍ਵਯਮਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਮੈਂ ਯੋਗ, ਧਰਮ ਤੇ ਦਾਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਚ-ਝੂਠ, ਹੋਣ-ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਵੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ ਨੈਮਿषਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਚੈਵ ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਸਿਨ੍ਧੁਸਾਗਰਮ੍
ਸੁਣੋ, ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫਿਰ, ਤੇ ਨੈਮਿਸ਼, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਗੋਤੀਰਥ ਤੇ ਸਿੰਧੁ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਵੀ।
ਗਯਾ ਚ ਚੈਤ੍ਰਕਂ ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਸਾਗਰਮੇਵ ਚ ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਯੇ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਃ
ਗਯਾ, ਚੈਤ੍ਰਕ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਮਿਲਾਪ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ—
ਦਸ਼ ਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਪਰਾਃ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਚਾਪ੍ਯਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਯੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਪ੍ਰਯਾਗਾਦਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਨਮਸ੍ਕृਤਾ
ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗ ਦੇ ਕੂੰਡ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਪਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਯਮੁਨਾ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਂਗਤਾ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ
ਤਪਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀ, ਯਮੁਨਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਲਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਜਘਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦਾ ਜਣਨ-ਸਥਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦਾ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋ ऽਰ੍ਧਕੋਟਿਸ਼੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਾਯੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਦਿਵਿ ਭੁਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ—all ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸਮਧਿष੍ਠਾਨਂ ਕਮ੍ਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰਾਵੁਭੌ ਭੋਗਵਤ੍ਯਥ ਯਾ ਚੈषਾ ਵੇਦਿਰੇषਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਕਮਬਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਭੋਗਵਤੀ ਦਾ ਵੀ; ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ ਉਪਾਸਨ੍ਤੇ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੈਦ ਅਤੇ ਯਜਨ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।