ਸਵਰ੍ਣਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ਨਿਂ ਚ ਤਪਤੀਂ ਵਿष੍ਟਿਂ ਚੈਵ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਸਾਵਰਣੀ ਪਿਆ, ਜੋ ਮਨੂ ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸ਼ਨੀ, ਤਪਤੀ ਤੇ ਵਿਟੀ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਛਾਯਾਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮਿਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਛਾਯਾ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰੇ ऽਭ੍ਯਧਿਕਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੌ ਤਥਾ
ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਛਾਇਆ ਵਿਚ ਸੰਜਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਛਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨੂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਪੂਰ੍ਵੋ ਮਨੁਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ਾਮ ਨ ਯਮਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਸਂਤਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪਾਦਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਮਨੂ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਯਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਇਆ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ ਯਮਂ ਛਾਯਾ ਸਕ੍ਸ਼ਤਃ ਕृਮਿਸਂਯੁਤਃ ਪਾਦੋ ऽਯਮੇਕੋ ਭਵਿਤਾ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਵਿਸ੍ਰਵਃ
ਛਾਇਆ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੇਰਾ ਇਹ ਇਕ ਪੈਰ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪੀਉ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗੇਗਾ।'
ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਪਿਤੁਰ੍ ਯਮਃ ਸ਼ਾਪਾਦਮਰ੍षਿਤਃ ਨਿष੍ਕਾਰਣਮਹਂ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਦੇਵ ਸਕੋਪਯਾ
ਯਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਦੇ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ।"
ਬਾਲਭਾਵਾਨ੍ਮਯਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਦ੍ਯਤਸ਼੍ ਚਰਣਃ ਸਕृਤ੍ ਮਨੁਨਾ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਪਿ ਮਮ ਸ਼ਾਪਮ੍ ਅਦਾਦ੍ ਵਿਭੋ
ਬਚਪਨ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪੈਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ; ਮਨੂ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ।
ਪ੍ਰਾਯੋ ਨ ਮਾਤਾ ਸਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਾਪੇਨਾਹਂ ਯਤੋ ਹਤਃ ਦੇਵੋ ऽਪ੍ਯਾਹ ਯਮਂ ਭੂਯਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਹ ਔਰਤ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ?"
ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਤ੍ਕਸ੍ਯ ਨ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਥਵਾ ਕਰ੍ਮਸਂਤਤਿਃ ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਾ ਭਵਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾ ਕਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਕੌਣ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਤੋਂ? ਜੇ ਜੀਵਨ ਹੀ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਕृਕਵਾਕੁਰ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ਯਃ ਕृਮੀਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਲੇਦਂ ਚ ਰੁਧਿਰਂ ਚੈਵ ਵਤ੍ਸਾਯਮ੍ ਅਪਨੇष੍ਯਤਿ
ਮੁਰਗਾ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਨਮੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਲਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਯਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਗੋਕਰ੍ਣਤੀਰ੍ਥੇ ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਤ੍ ਫਲਪਤ੍ਤ੍ਰਾਨਿਲਾਸ਼ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ, ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਾਯੁਤਾਯੁਤਮ੍ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਸ਼ੂਲਭृਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀਓ।
ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਂ ਪਿਤृਲੋਕੇ ਨृਪਾਲਯਮ੍ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਕਸ੍ਯਾਪਿ ਜਗਤਸ੍ਤੁ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਦੀ ਹਕੂਮਤ, ਅਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਚੁਣੀ।
ਏਵਂ ਸ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਚ੍ਛੂਲਪਾਣਿਨਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਾਨਘ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਹਕੂਮਤ, ਅਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਵਿਵਸ੍ਵਾਨਥ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਂਜ੍ਞਾਯਾਃ ਕਰ੍ਮਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਤ੍ਵष੍ਟੁਃ ਸਮੀਪਮਗਮਦ੍ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਰੋषਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਜਾਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਵਾਸਹਨ੍ਤੀ ਭਗਵਨ੍ ਮਹਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਮੋਨੁਦਮ੍
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਬੜੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਜ਼ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।"
ਵਡਬਾਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮ੍ ਇਹਾਗਤਾ ਨਿਵਾਰਿਤਾ ਮਯਾ ਸਾ ਨੁ ਤ੍ਵਯਾ ਚੈਵ ਦਿਵਾਕਰ
ਉਹ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਸੂਰਜ ਜੀ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਤਯਾ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮ੍ ਇਹਾਗਤਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦੀਯਂ ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਿਨਾ ਪਛਾਣੇ ਆਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਗਾਮਾਥ ਮਰੁਦੇਸ਼ਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਵਡਬਾਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਭੂਤਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਰੂਭੂਮੀ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਯਦ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਭਾਗਹਮ੍ ਅਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਤੇਜੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਤੇਜ਼ ਇਕ ਯੰਤਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਸੂਰਜ ਜੀ।
ਰੂਪਂ ਤਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਲੋਕਾਨਨ੍ਦਕਰਂ ਪ੍ਰਭੋ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਰਵਿਣਾ ਭ੍ਰਮੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ। ਐਸਾ ਰਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ।
ਪृਥਕ੍ਚਕਾਰ ਤਤ੍ਤੇਜਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਕਲ੍ਪਯਤ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚਾਪਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਧਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਚੱਕਰ, ਰੁਦਰ ਲਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ।
ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਸਂਹਰ੍ਤੁਃ ਸਹਸ੍ਰਕਿਰਣਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਰੂਪਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮृਤੇ ਮਹਤ੍
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਅਦੁੱਤੀ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਥ ਤਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਾਦਰੂਪਂ ਰਵੇਃ ਪੁਨਃ ਅਰ੍ਚਾਸ੍ਵਪਿ ਤਤਃ ਪਾਦੌ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਯੇਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸ ਪਾਪਿष੍ਠਾਂ ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ਕੁष੍ਠਰੋਗਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਦੁਃਖਸਂਯੁਤਃ
ਜੋ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਕੋੜ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥੀ ਚਿਤ੍ਰੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਾਰਯੇਤ੍ਪਾਦੌ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਬਣਾਏ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਭੂਰ੍ਲੋਕਮ੍ ਅਮਰਾਧਿਪਃ ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਕਾਮਾਰ੍ਤੋ ਮੁਖ ਏਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭੂਲੋਕ 'ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੁਖ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗਾ।
ਅਸ਼੍ਵਰੂਪੇਣ ਮਹਤਾ ਤੇਜਸਾ ਚ ਸਮਾਵृਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾ ਚ ਮਨਸਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮ੍ ਅਗਮਦ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਜਨਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਸਾਪੁਟਾਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਪਰੋ ऽਯਮਿਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਯਾ ਤਦ੍ਰੇਤਸਸ੍ ਤਤੋ ਜਾਤਾਵ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਬੀਜ ਨਿਕਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਲਏ।
ਦਸ੍ਰੌ ਸੁਤਤ੍ਵਾਤ੍ ਸਂਜਾਤੌ ਨਾਸਤ੍ਯੌ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰਤਃ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਿਰਾਚ੍ਚ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸਂਤੋषਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਪਰਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦਸਰਾ ਕਹਾਏ; ਨੱਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਾਸਤਿਆ ਕਹਾਏ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਸੱਲੀ ਪਾਈ।
ਵਿਮਾਨੇਨਾਗਮਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਤ੍ਯਾ ਸਹ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ ਸਾਵਰ੍ਣੋ ऽਪਿ ਮਨੁਰ੍ ਮੇਰਾਵ੍ ਅਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਪੋਧਨਃ ਸ਼ਨਿਸ੍ਤਪੋਬਲਾਦਾਪ ਗ੍ਰਹਸਾਮ੍ਯਂ ਤਤਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਗਈ। ਸਾਵਰਣੀ ਮਨੁ ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰੀ ਪਾਈ।