ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ ਦਸ਼ਗ੍ਰਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਭੂਮਿਪਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਕਈਆਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਕਾਞ੍ਚੀਨੂਪੁਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸੁਪ੍ਤੋ ऽਸੌ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭੋਗਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਜਤੇ ਪੁਨਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੂਪੁਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਤਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਏਕਂ ਕਾਲਂ ਤੁ ਭੁਞ੍ਜਾਨੋ ਮਾਸਂ ਭੂਮਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਲਂਕृਤਾਨਾਂ ਤੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ਤਮ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਆਸਮੁਦ੍ਰਾਯਾਂ ਮਹਾਭੂਮਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤਕ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਤਾ ਭਵਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਲਭਤੇ ਪੁਨਃ
ਧਨ ਤੇ ਅਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾਨੀ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸਂਧ੍ਯਾਵਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਉਪਵਾਸੀ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸੁੰਦਰ ਸੰਧਿਆ ਘਾਟ ਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਕੋਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਢ੍ਯਕੁਲੇ ਜਾਯੇਤ ਰੂਪਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਨੇ, ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਧਨਵਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭੋਗਵਤੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਕੇਰੁਤ੍ਤਰੇਣ ਤੁ ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਕਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰਾਪਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਭੋਗਵਤੀ ਵੱਲ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਦਸ-ਅਸ਼ਵਮੇਧਕ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਕृਤਾਭਿषੇਕਸ੍ਤੁ ਨਰਃ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਧਨਾਢ੍ਯੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਤਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਥੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਸਿਆਣਾ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿषੁ ਅਹਿਂਸਾਯਾਂ ਤੁ ਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਗਮਨਾਦੇਵ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ, ਸਚ ਬੋਲਣ ਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮਾ ਗਙ੍ਗਾ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਵਗਾਹ੍ਯਤੇ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਾ ਯਤ੍ਰ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇਨ ਸਂਗਤਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬਹੁਤੀਰ੍ਥਾ ਤਪੋਧਨਾ ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਹਿ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਸਮਝੋ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤਾਰਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਗਾਂਸ੍ਤਾਰਯਤੇ ऽਪ੍ਯਧਃ ਦਿਵਿ ਤਾਰਯਤੇ ਦੇਵਾਂਸ੍ ਤੇਨ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦੀ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦਸ੍ਥੀਨਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਹਿ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਿਨੀ ਦੇਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੁ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਦੀਨਾਂ ਤੁ ਮਹਾਨਦੀ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਮਪਿ
ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਲਭਾ ਗਙ੍ਗਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਗਙ੍ਗਾਸਾਗਰਸਂਗਮੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ऽਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਗੰਗਾ ਹਰ ਥਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ: ਗੰਗਾਦਵਾਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ ਗੰਗਾ-ਸਾਗਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ। ਉੱਥੇ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪਾਪੋਪਹਤਚੇਤਸਾਮ੍ ਗਤਿਮ੍ ਅਨ੍ਵਿष੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗਙ੍ਗਾਸਮਾ ਗਤਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਰਾਹ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਾਨਾਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼ਿਰੋਭ੍ਰष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸ਼ੁਭਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਤੁ ਨੈਮਿषਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਪਰਮ੍ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕਲੌ ਗਙ੍ਗਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਨੈਮੀਸ਼ ਤੀਰਥ ਸੀ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਖੇਤਰ, ਪਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਮੇਵ ਨਿषੇਵੇਤ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਲਿਯੁਗੇ ਘੋਰੇ ਭੇषਜਂ ਨृਪ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਯਾਗ 'ਤੇ; ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫਿਰ ਸੁਣ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਾਨਸਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਮਾਨਸਾ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ ਸ ਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਫਲ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯੋ ऽਭਿਪਦ੍ਯਤੇ ਮृਤਸ੍ਤੁ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਰਕਂ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਗੀਤੈਃ ਸੁਪ੍ਤੋ ऽਸੌ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ ਹਂਸਸਾਰਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੁਞ੍ਜਤਿ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜਗ ਕੇ, ਉਹ ਹੰਸ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਢ੍ਯੇ ਜਾਯਤੇ ਵਿਪੁਲੇ ਕੁਲੇ
ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜਦ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਨੇ, ਮਣੀ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
षष੍ਟਿਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥਾਪਗਾਃ ਮਾਘਮਾਸੇ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮਮ੍
ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਾਠ ਕਰੋੜ ਨਦੀਆਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਮਾਘਮਾਸੇ ਤੁ ਤ੍ਰ੍ਯਹਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਤੁ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ 'ਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਕਰ੍षਾਗ੍ਨਿਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸਾਧਯੇਤ੍ ਅਹੀਨਾਙ੍ਗੋ ਹ੍ਯਰੋਗਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਰਸ਼ਾਗਨੀ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ ਤੇ ਅੰਗ-ਵਿਕਲਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੰਜੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।