ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਨਰਸ੍ਤਾਰਯਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ਾਪਰਾਨ੍
ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦਸ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦਸ ਪਿੱਛਲੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਂ ਤੁ ਨਰਃ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਖਰੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ ਕੂਪਂ ਚੈਵ ਤੁ ਸਾਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਭਾਰਤ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੂਆ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਸ੍ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਦ੍ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਹਂਸਪ੍ਰਪਤਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਹੰਸਪ੍ਰਪਤਨ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਰਮਣੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵਿਪੁਲੇ ਹਂਸਪਾਣ੍ਡੁਰੇ ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹੰਸਪਾਂਡੁਰ ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਸੁਣ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਸੇਵ੍ਯਤੇ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਛੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਤੁ ਸਦਾ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸਤਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ऋषਿਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੈਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਹੀ ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਸਦृਸ਼ੀਨਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ ਦਸ਼ਗ੍ਰਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਭੂਮਿਪਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਕਈਆਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਕਾਞ੍ਚੀਨੂਪੁਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸੁਪ੍ਤੋ ऽਸੌ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭੋਗਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਜਤੇ ਪੁਨਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੂਪੁਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਤਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਏਕਂ ਕਾਲਂ ਤੁ ਭੁਞ੍ਜਾਨੋ ਮਾਸਂ ਭੂਮਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਲਂਕृਤਾਨਾਂ ਤੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ਤਮ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਆਸਮੁਦ੍ਰਾਯਾਂ ਮਹਾਭੂਮਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤਕ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਤਾ ਭਵਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਲਭਤੇ ਪੁਨਃ
ਧਨ ਤੇ ਅਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾਨੀ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸਂਧ੍ਯਾਵਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਉਪਵਾਸੀ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸੁੰਦਰ ਸੰਧਿਆ ਘਾਟ ਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਕੋਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਢ੍ਯਕੁਲੇ ਜਾਯੇਤ ਰੂਪਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਨੇ, ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਧਨਵਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭੋਗਵਤੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਕੇਰੁਤ੍ਤਰੇਣ ਤੁ ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਕਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰਾਪਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਭੋਗਵਤੀ ਵੱਲ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਦਸ-ਅਸ਼ਵਮੇਧਕ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਕृਤਾਭਿषੇਕਸ੍ਤੁ ਨਰਃ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਧਨਾਢ੍ਯੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਤਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਥੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਸਿਆਣਾ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿषੁ ਅਹਿਂਸਾਯਾਂ ਤੁ ਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਗਮਨਾਦੇਵ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ, ਸਚ ਬੋਲਣ ਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮਾ ਗਙ੍ਗਾ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਵਗਾਹ੍ਯਤੇ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਾ ਯਤ੍ਰ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇਨ ਸਂਗਤਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬਹੁਤੀਰ੍ਥਾ ਤਪੋਧਨਾ ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਹਿ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਸਮਝੋ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤਾਰਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਗਾਂਸ੍ਤਾਰਯਤੇ ऽਪ੍ਯਧਃ ਦਿਵਿ ਤਾਰਯਤੇ ਦੇਵਾਂਸ੍ ਤੇਨ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦੀ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦਸ੍ਥੀਨਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਹਿ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਿਨੀ ਦੇਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੁ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਦੀਨਾਂ ਤੁ ਮਹਾਨਦੀ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਮਪਿ
ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਲਭਾ ਗਙ੍ਗਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਗਙ੍ਗਾਸਾਗਰਸਂਗਮੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ऽਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਗੰਗਾ ਹਰ ਥਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ: ਗੰਗਾਦਵਾਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ ਗੰਗਾ-ਸਾਗਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ। ਉੱਥੇ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪਾਪੋਪਹਤਚੇਤਸਾਮ੍ ਗਤਿਮ੍ ਅਨ੍ਵਿष੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗਙ੍ਗਾਸਮਾ ਗਤਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਰਾਹ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਾਨਾਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼ਿਰੋਭ੍ਰष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸ਼ੁਭਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਤੁ ਨੈਮਿषਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਪਰਮ੍ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕਲੌ ਗਙ੍ਗਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਨੈਮੀਸ਼ ਤੀਰਥ ਸੀ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਖੇਤਰ, ਪਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।