ਸਾਗਰਾਃ ਸਰਿਤਃ ਸ਼ੈਲਾ ਨਾਗਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਭਗਵਨਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪੁਰਃਸਰਃ
ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਨਾਗ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਖੁਦ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਹਨ।
ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਜਘਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ
ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਗਰਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ, ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਭਾਰਤ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪਿ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਲਮ੍ਭਨਾਦ੍ਵਾਪਿ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ, ਨਾਮ ਲੈਣ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਂਗਮੇ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਃ ਤੁਲ੍ਯਂ ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਯੋਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵਵਚਨਾਤ੍ਤਾਤ ਨ ਲੋਕਵਚਨਾਤ੍ਤਥਾ ਮਤਿਰ੍ ਉਤ੍ਕ੍ਰਮਣੀਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਆਰੇ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਦੇ ਡੋਲਣ ਨਾ ਦੇ।
ਦਸ਼ ਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਪਰਾਃ ਤੇषਾਂ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਮਤ੍ਰੈਵ ਤਤਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਇੱਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸਾਠ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਹਾਜਰੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਗਤਿਰ੍ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਸ੍ਥਸ੍ਯ ਮਨੀषਿਣਃ ਸਾ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਯਜਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਸੱਚ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਗਤੀ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਯੇ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਞ੍ਚਿਤਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਇਵ ਰਾਹੁਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਉੱਚ ਪਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਰਾਹੂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਮ੍ਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰੌ ਨਾਗੌ ਵਿਪੁਲੇ ਯਮੁਨਾਤਟੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਨਾਗ ਕਾਂਬਲਾ ਤੇ ਅਸ਼ਵਤਰਾ ਹਨ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਨਰਸ੍ਤਾਰਯਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ਾਪਰਾਨ੍
ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦਸ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦਸ ਪਿੱਛਲੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਂ ਤੁ ਨਰਃ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਖਰੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ ਕੂਪਂ ਚੈਵ ਤੁ ਸਾਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਭਾਰਤ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੂਆ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਸ੍ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਦ੍ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਹਂਸਪ੍ਰਪਤਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਹੰਸਪ੍ਰਪਤਨ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਰਮਣੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵਿਪੁਲੇ ਹਂਸਪਾਣ੍ਡੁਰੇ ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹੰਸਪਾਂਡੁਰ ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਸੁਣ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਸੇਵ੍ਯਤੇ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਛੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਤੁ ਸਦਾ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸਤਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ऋषਿਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੈਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਹੀ ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਸਦृਸ਼ੀਨਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ ਦਸ਼ਗ੍ਰਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਭੂਮਿਪਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਕਈਆਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਕਾਞ੍ਚੀਨੂਪੁਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸੁਪ੍ਤੋ ऽਸੌ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭੋਗਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਜਤੇ ਪੁਨਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੂਪੁਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਤਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਏਕਂ ਕਾਲਂ ਤੁ ਭੁਞ੍ਜਾਨੋ ਮਾਸਂ ਭੂਮਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਲਂਕृਤਾਨਾਂ ਤੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ਤਮ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਆਸਮੁਦ੍ਰਾਯਾਂ ਮਹਾਭੂਮਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤਕ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਤਾ ਭਵਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਲਭਤੇ ਪੁਨਃ
ਧਨ ਤੇ ਅਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾਨੀ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸਂਧ੍ਯਾਵਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਉਪਵਾਸੀ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸੁੰਦਰ ਸੰਧਿਆ ਘਾਟ ਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਕੋਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਢ੍ਯਕੁਲੇ ਜਾਯੇਤ ਰੂਪਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਨੇ, ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਧਨਵਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭੋਗਵਤੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਕੇਰੁਤ੍ਤਰੇਣ ਤੁ ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਕਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰਾਪਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਭੋਗਵਤੀ ਵੱਲ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਦਸ-ਅਸ਼ਵਮੇਧਕ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਕृਤਾਭਿषੇਕਸ੍ਤੁ ਨਰਃ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਧਨਾਢ੍ਯੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਤਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਥੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਸਿਆਣਾ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।