ਯੇषਾਂ ਯਤ੍ਰ ਰੁਚਿਸ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ ਦੇਯਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਜਾਨਤਾ ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਉਹੀ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਯਜਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤਰਪਣ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵਂ ਗਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪृਥੋਰ੍ਧਰ੍ਮਵਤੋ ਮਹੀ ਤਦਾਨੁਰਾਗਯੋਗਾਚ੍ਚ ਪृਥਿਵੀ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਬੁਧੈਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮਵਾਨ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਾਂਗ ਅਪਣਾਇਆ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ 'ਪ੍ਰਿਥਵੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਵਂਸ਼ਮਖਿਲਂ ਵਦ ਸੂਤ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਸੋਮਵਂਸ਼ਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ, ਤੇ ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵੀ। ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਾਈ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਕਸ਼੍ਯਪਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਦਿਤ੍ਯਾਮਭਵਤ੍ ਸੁਤਃ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਤ੍ਰਯਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਸਂਜ੍ਞਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਪ੍ਰਭਾ ਤਥਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਵਸਵਾਨ ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ: ਸੰਜਨਾ, ਰਾਣੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾ।
ਰੈਵਤਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਰੇਵਤਂ ਸੁषੁਵੇ ਸੁਤਮ੍ ਪ੍ਰਭਾ ਪ੍ਰਭਾਤਂ ਸੁषੁਵੇ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀ ਸਂਜ੍ਞਾ ਤਥਾ ਮਨੁਮ੍
ਰੈਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਨੇ ਰੈਵਤ ਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭਾਤ ਨੂੰ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਟਵਸ਼ਟ੍ਰੀ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਯਮਸ਼੍ਚ ਯਮੁਨਾ ਚੈਵ ਯਮਲੌ ਤੁ ਬਭੂਵਤੁਃ ਤਤਸ੍ਤੇਜੋਮਯਂ ਰੂਪਮ੍ ਅਸਹਨ੍ਤੀ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ
ਯਮ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵੇਂ ਸਨ। ਉਹ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦੇ ਤੇਜ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ।
ਨਾਰੀਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਾਦਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀ ਸ੍ਵਰੂਪਰੂਪੇਣ ਨਾਮ੍ਨਾ ਛਾਯੇਤਿ ਭਾਮਿਨੀ
ਟਵਸ਼ਟ੍ਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਵਰਗੀ ਇਕ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਇਸਤਰੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਛਾਇਆ ਰੱਖਿਆ।
ਪੁਰਤਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਜ੍ਞਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਛਾਯੇ ਤਂ ਭਜ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਸ੍ਮਦੀਯਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇਂ।'
ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਮਦੀਯਾਨਿ ਮਾਤृਸ੍ਨੇਹੇਨ ਪਾਲਯ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
'ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣਾ ਕਰੀਂ,' ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਧਰਮਵਤੀ ਇਸਤਰੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮਿਤਿ ਚਾਦਰਾਤ੍ ਜਨਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਮਨੁਰੂਪਿਣਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸੰਜਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਮਨੂ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਸਵਰ੍ਣਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ਨਿਂ ਚ ਤਪਤੀਂ ਵਿष੍ਟਿਂ ਚੈਵ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਸਾਵਰਣੀ ਪਿਆ, ਜੋ ਮਨੂ ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸ਼ਨੀ, ਤਪਤੀ ਤੇ ਵਿਟੀ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਛਾਯਾਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮਿਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਛਾਯਾ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰੇ ऽਭ੍ਯਧਿਕਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੌ ਤਥਾ
ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਛਾਇਆ ਵਿਚ ਸੰਜਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਛਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨੂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਪੂਰ੍ਵੋ ਮਨੁਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ਾਮ ਨ ਯਮਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਸਂਤਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪਾਦਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਮਨੂ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਯਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਇਆ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ ਯਮਂ ਛਾਯਾ ਸਕ੍ਸ਼ਤਃ ਕृਮਿਸਂਯੁਤਃ ਪਾਦੋ ऽਯਮੇਕੋ ਭਵਿਤਾ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਵਿਸ੍ਰਵਃ
ਛਾਇਆ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੇਰਾ ਇਹ ਇਕ ਪੈਰ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪੀਉ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗੇਗਾ।'
ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਪਿਤੁਰ੍ ਯਮਃ ਸ਼ਾਪਾਦਮਰ੍षਿਤਃ ਨਿष੍ਕਾਰਣਮਹਂ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਦੇਵ ਸਕੋਪਯਾ
ਯਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਦੇ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ।"
ਬਾਲਭਾਵਾਨ੍ਮਯਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਦ੍ਯਤਸ਼੍ ਚਰਣਃ ਸਕृਤ੍ ਮਨੁਨਾ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਪਿ ਮਮ ਸ਼ਾਪਮ੍ ਅਦਾਦ੍ ਵਿਭੋ
ਬਚਪਨ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪੈਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ; ਮਨੂ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ।
ਪ੍ਰਾਯੋ ਨ ਮਾਤਾ ਸਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਾਪੇਨਾਹਂ ਯਤੋ ਹਤਃ ਦੇਵੋ ऽਪ੍ਯਾਹ ਯਮਂ ਭੂਯਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਹ ਔਰਤ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ?"
ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਤ੍ਕਸ੍ਯ ਨ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਥਵਾ ਕਰ੍ਮਸਂਤਤਿਃ ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਾ ਭਵਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾ ਕਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਕੌਣ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਤੋਂ? ਜੇ ਜੀਵਨ ਹੀ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਕृਕਵਾਕੁਰ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ਯਃ ਕृਮੀਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਲੇਦਂ ਚ ਰੁਧਿਰਂ ਚੈਵ ਵਤ੍ਸਾਯਮ੍ ਅਪਨੇष੍ਯਤਿ
ਮੁਰਗਾ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਨਮੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਲਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਯਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਗੋਕਰ੍ਣਤੀਰ੍ਥੇ ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਤ੍ ਫਲਪਤ੍ਤ੍ਰਾਨਿਲਾਸ਼ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ, ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਾਯੁਤਾਯੁਤਮ੍ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਸ਼ੂਲਭृਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀਓ।
ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਂ ਪਿਤृਲੋਕੇ ਨृਪਾਲਯਮ੍ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਕਸ੍ਯਾਪਿ ਜਗਤਸ੍ਤੁ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਦੀ ਹਕੂਮਤ, ਅਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਚੁਣੀ।
ਏਵਂ ਸ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਚ੍ਛੂਲਪਾਣਿਨਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਾਨਘ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਹਕੂਮਤ, ਅਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਵਿਵਸ੍ਵਾਨਥ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਂਜ੍ਞਾਯਾਃ ਕਰ੍ਮਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਤ੍ਵष੍ਟੁਃ ਸਮੀਪਮਗਮਦ੍ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਰੋषਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਜਾਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਵਾਸਹਨ੍ਤੀ ਭਗਵਨ੍ ਮਹਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਮੋਨੁਦਮ੍
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਬੜੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਜ਼ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।"
ਵਡਬਾਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮ੍ ਇਹਾਗਤਾ ਨਿਵਾਰਿਤਾ ਮਯਾ ਸਾ ਨੁ ਤ੍ਵਯਾ ਚੈਵ ਦਿਵਾਕਰ
ਉਹ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਸੂਰਜ ਜੀ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਤਯਾ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮ੍ ਇਹਾਗਤਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦੀਯਂ ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਿਨਾ ਪਛਾਣੇ ਆਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਗਾਮਾਥ ਮਰੁਦੇਸ਼ਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਵਡਬਾਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਭੂਤਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਰੂਭੂਮੀ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਯਦ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਭਾਗਹਮ੍ ਅਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਤੇਜੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਤੇਜ਼ ਇਕ ਯੰਤਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਸੂਰਜ ਜੀ।
ਰੂਪਂ ਤਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਲੋਕਾਨਨ੍ਦਕਰਂ ਪ੍ਰਭੋ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਰਵਿਣਾ ਭ੍ਰਮੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ। ਐਸਾ ਰਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ।