ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਆਰ੍षੇਣੈਵ ਵਿਵਾਹੇਨ ਯਥਾਵਿਭਵਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਰਸ਼ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਂ ਘੋਰਂ ਨਰਕਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ਸ ਕੁਰੂਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਲਭਤੇ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨ੍ਰੂਪਸਂਯੁਤਾਨ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੁਰੂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅੰਤਹੀਣ ਸਮਾਂ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਥਾਵਿਭਵਸਮ੍ਭਵਮ੍ ਤੇਨ ਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਚੈਵ ਵਰ੍ਧਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਫਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵਟਮੂਲਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਰਨ ਕਰਕੇ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਪਨ੍ਤਿ ਰੁਦ੍ਰਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਟਮੂਲਂ ਨ ਦਹ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜ ਰੁਦਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਤਪਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸੜਦੀ।
ਨष੍ਟਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਭੁਵਨਂ ਯਦਾ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥੀਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਯਜਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਯਜਮਾਨ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ ਸਦਾ ਸੇਵਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸਂਸ੍ਤੁਵਂਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰੋ ਲੋਕਸਂਮਤਾਃ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤਥੈਵ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰੱਖਵੇ, ਸਾਧਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਪਿਤਰ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ।
ਅਙ੍ਗਿਰਃਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਃ ਪਰੇ ਤਥਾ ਨਾਗਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਖੇਚਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਅੰਗਿਰਸ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਸੁਪਰਨ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਉਥੇ ਹਨ।
ਸਾਗਰਾਃ ਸਰਿਤਃ ਸ਼ੈਲਾ ਨਾਗਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਭਗਵਨਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪੁਰਃਸਰਃ
ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਨਾਗ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਖੁਦ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਹਨ।
ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਜਘਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ
ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਗਰਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ, ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਭਾਰਤ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪਿ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਲਮ੍ਭਨਾਦ੍ਵਾਪਿ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ, ਨਾਮ ਲੈਣ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਂਗਮੇ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਃ ਤੁਲ੍ਯਂ ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਯੋਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵਵਚਨਾਤ੍ਤਾਤ ਨ ਲੋਕਵਚਨਾਤ੍ਤਥਾ ਮਤਿਰ੍ ਉਤ੍ਕ੍ਰਮਣੀਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਆਰੇ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਦੇ ਡੋਲਣ ਨਾ ਦੇ।
ਦਸ਼ ਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਪਰਾਃ ਤੇषਾਂ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਮਤ੍ਰੈਵ ਤਤਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਇੱਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸਾਠ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਹਾਜਰੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਗਤਿਰ੍ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਸ੍ਥਸ੍ਯ ਮਨੀषਿਣਃ ਸਾ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਯਜਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਸੱਚ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਗਤੀ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਯੇ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਞ੍ਚਿਤਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਇਵ ਰਾਹੁਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਉੱਚ ਪਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਰਾਹੂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਮ੍ਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰੌ ਨਾਗੌ ਵਿਪੁਲੇ ਯਮੁਨਾਤਟੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਨਾਗ ਕਾਂਬਲਾ ਤੇ ਅਸ਼ਵਤਰਾ ਹਨ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਨਰਸ੍ਤਾਰਯਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ਾਪਰਾਨ੍
ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦਸ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦਸ ਪਿੱਛਲੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਂ ਤੁ ਨਰਃ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਖਰੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ ਕੂਪਂ ਚੈਵ ਤੁ ਸਾਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਭਾਰਤ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੂਆ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਸ੍ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਦ੍ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਹਂਸਪ੍ਰਪਤਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਹੰਸਪ੍ਰਪਤਨ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਰਮਣੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵਿਪੁਲੇ ਹਂਸਪਾਣ੍ਡੁਰੇ ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹੰਸਪਾਂਡੁਰ ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਸੁਣ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਸੇਵ੍ਯਤੇ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਛੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਤੁ ਸਦਾ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸਤਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ऋषਿਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੈਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਹੀ ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਸਦृਸ਼ੀਨਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।